Με τρομάζουν οι άνθρωποι που μπορούν δίπλα μου να σταθούν
οι άλλοι που θέλουν, για μένα δε μπορούν.
-Δε σου ζήτησα να με αρπάξεις
-Το παράλυτο ατροφικό σου χέρι αδυνατεί να μου πάει κόντρα.
Για μια δεκάρα κινδυνεύουμε να σπάσουμε και οι δυο
-Άσε με να χαρώ τη δεκάρα μες στην χούφτα μου
-Χωρίς δεκάρα ανόητε μπορείς
χωρίς χέρι ούτε να το φανταστείς.
M Pictures
Το ξέρω με σκεφτόσουν σήμερα, το ίδιο και εγώ
-ράβε-
Δεν με ήθελες εκεί, ούτε και εγώ εσένα
-ξήλωνε-
Για να βρεις μια αγκαλιά για να πεθάνεις πρέπει πρώτα να ζήσεις
Ράβε – ξήλωνε η σχέση μας, λύνεται ο κόμπος.
Πεθύμησα την Κυριακάτικη μας άυλη βόλτα
μιας και σκέφτομαι αυτό το τίποτα που μου έλειψε,
που δεν το μοιράστηκα μαζί σου.
Γι αυτό και εγώ στέκομαι στην κρυψώνα μου
που κανείς δεν μπορεi να με πειράξει
κανείς δεν μπορεί να με αγγίξει
στην ασφαλή θέση του παρατηρητή.
Εδώ που μπορώ να απορώ χωρίς να δίνω αναφορά
εδώ που δεν παρεξηγώ το βλέμμα των περαστικών
Εδώ που στέκομαι σα Θεατής στην ίδια μου κυνηγημένη Ζωή
Μια φθαρμένη ψυχή, μουτζουρωμένο χαρτί,
αβοήθητος ίσκιος που παραπατάει.
Κραυγή πνιχτή,
Κομμάτια η σιωπή, κι ο ήχος της, γυαλί που σπάει.
Βγάλε τα χέρια από τ’ αυτιά
μια νότα στο crescendo της ξεψυχάει.
Post by E Writinks
Καμπάνες,
ηχούν τα λόγια σου στ’ αυτιά μου
και σηκώνομαι.
Σ’ ένδειξη προσοχής η ψυχή μου στρέφεται στους ήχους σου.
Πόσο αγαπώ όλες αυτές τις συσκευασίες με ημερομηνία λήξης,
που σε πιέζουν χρόνε να εκπνεύσεις;
Πόσο ποθώ την μια μέρα πριν την αναγραφόμενη;
Εκεί που συνυπάρχει το αποκορύφωμα της απόλαυσης και η πρώτη ένδειξη απώλειας.
Εκεί σε βρίσκω πάντα
εκεί που ο χρόνος παραμορφώνεται στην χαλασμένη μας ζωή και αυτός με τη σειρά του.
Εσύ και εγώ..Δυο φιγούρες μελαγχολικές. Φρεσκοβαμμένες.Καρφωμένες πάνω σε έναν τοίχο στην Πλάκα.
Και αν ένας από τους δυο αποφασίσει να πάει σε άλλη γειτονιά, θα το δεχτώ.
Και αν οι άλλοι θελήσουν να μας χωρίσουν, δεν με νοιάζει.
Παρέα θα φύγουμε από εδώ όταν οι καταστάσεις το θελήσουν και αγαπημένοι θα θάψουμε τα κουβάρια που μας κράτησαν ενωμένους.
Plaka, Athens- Μ Writink stories # thinking of E Writink# Being together in a wall
Το πιο οδυνηρό είναι εκείνο το ουρλιαχτό που από το σκοτάδι περνάω στο φως
θα συμφιλιωθώ και θα το ακούσω
….. Γιατί αυτή η πόλη πρέπει να φωταγωγηθεί ξανά
Οργισμένο, γεμάτο συναίσθημα που λείπει.
Street Art around the World!
We are just a second away from each other!
Sydney Australia
Θα έρθει μια μέρα που δεν θα έχουμε τι να πούμε…και θα κοιταζόμαστε
Σιωπηλά θα σιγοτραγουδούν οι ανάσες μας
να κεντήσουν αυτή την ομορφιά που δεν είχα άλλο τρόπο να σου περιγράψω.
Writink Page 