Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Περί Έρωτος και Ερωτικών

[……. Οι πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή μου ήταν ερωτικές. Προσοχή: ο όρος υποδηλώνει παν το ζωντανό. Αρχίζοντας από το χάδι και τελειώνοντας στο χάδι. Πάντα όμως μέσα στο χώρο των αισθήσεων. Έρωτας έξω από αισθήσεις – όπως και ζωή έξω από αισθήσεις- για μένα δεν υπάρχει. Παίρνω ένα παλιό φιλοσοφικό αξίωμα και το κάνω ερωτικό: nihil est in intellectu quod non prius fuerit in sensu. Τίποτα μέσα μας πραγματικό, που να μην είναι στη ρίζα του αισθησιακό.touch]

Νίκος Δήμου «Έρως Καλού» 1987, Εκδόσεις Νεφέλη, απόσπασμα από το «Περί Έρωτος και Ερωτικόν»

Advertisements

Δανεική Χαρά

Κάθε βράδυ είχα την σκέψη πως κάτι δικό σου θα αγόραζα..

Μερικά παθιασμένα φιλιά;
έμαθα πως δεν πωλούνται..

Μερικές φλογερές αγκαλιές;
Το ίδιο κι αυτά..

Μοναχά τα βλέμματα ήταν σε αφθονία και ..
και αυτά πως επέτρεπαν στα βλέφαρα να κλείνουν;
να θωράκιζουν τον έρωτα μας;

Για κάθε νυχτα που περνούσε,
για καθε σκοτεινή ημέρα που έμοιαζε με Κυριακή.

Οι απόλυτα ελευθερες μας τάσεις,
οι άκρως δέσμιες ζωές μας.
Εσύ;
Εγώ;
Κανείς μας

Κι όμως δεν έπαψα να πιστεύω πως θα τα αγόραζα Όλα!!!

Μοναχά με σένα , είχα ενα γεμάτο κομπόδεμα  Δανεικής Χαράς

 

«Ένα κείμενο που γράφτηκε μέσα στον πλούτο της έλλειψης και της απουσίας»

69d448983e66a22dbaf93808d5a8efca--photography-body-parts-mouth-photography

«Επέστρεφε συχνά και παίρνε με»

Μην επιστρέφεις και μη με παίρνεις
Αφού μόνο στα όνειρα ξέρεις να τολμάς
Γύρνα πίσω στη Δευτέρα σου
Και κάνε αυτό που η κάθε Δευτέρα προστάζει:
Σταμάτα να ταξιδεύεις.
Κι όταν βρεις όση τόλμη χρειάζεται για να ζήσεις
Μην έρθεις να με βρεις
Η Κυριακή έχει ήδη περάσει.

Κ. Π. Καβάφης -επιλογή της nnuli

«Σημείο Λήξης» Θεονίκη

#heart-in-blooded-wire#

Έφευγες πάντα με την ιδέα πως η φυγή σου είναι ένα κόμμα στις σχέσεις που έχτιζες. Μια ανάσα για να μπορείς να συνεχίσεις. Μια παύση να σκεφτείς και γιατί όχι να αλλάξεις ολόκληρη τη μοίρα της πρότασης. Ίσως και να έφερνες κάτι καινούργιο στην επιστροφή σου, μια νέα ιδέα ή έναν διαφορετικό ορισμό. Η επιστροφή ήταν αναπόφευκτη. Θα επέστρεφες -πάντα επέστρεφες- ακόμα κι αν μερικές φορές από μακριά αγνοφαινόσουνα σαν τελεία-ήσουν κόμμα-θα γυρνούσες πίσω. Ακόμα κι αν στο τόπο του εγκλήματος όπως λένε δεν είχες το ρόλο ούτε του δολοφόνου, ούτε του τυχαίου περαστικού – του αυτόπτη μάρτυρα αλλά εκείνο του θύματος. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που είσαι ή μήπως μπορείς;Θα μπορούσες κάλλιστα να είσαι κάποιο άλλο σημείο στίξης. Ένα έκπληκτο θαυμαστικό ή ένα απορημένο ερωτηματικό ή ό,τι άλλο ήθελες εσύ εν πάση περιπτώσει. Αλλά διάλεξες να είσαι το κόμμα. Διακριτικό, σεμνό και συχνό. Συχνό. Ναι αυτός ήταν ο λόγος! Έτσι δεν ξεχνούσες και κυρίως δεν σε ξεχνούσαν.
Πολλές οι τάσεις φυγής σου όμως- πολλά και τα κόμματα πριν καν ολοκληρωθεί η πρόταση , ώσπου κάποιος έβαλε από μόνος του, αυθαίρετα, μια απότομη και αδιαπραγμάτευτη τελεία. Γιατί η αλήθεια να λέγεται, τα πολλά κόμματα κουράζουν και από τα πολλά κόμματα μπορεί κανείς να χάσει το νόημα της πρότασης, κι ύστερα της παραγράφου και πάει στράφι όλο το κείμενο μετά.
Όσον αφορά την δική σου περίπτωση; Όχι μόνο κούρασες, όχι μόνο χάσαμε το νόημα της πρότασης και του κειμένου ως επακόλουθο αλλά βάλε ένα μεγάλο Χ σε ολόκληρο το κεφάλαιο.

«Σημείο Στίξης»  – Θεονίκη

Ακόμη ένα…

Είναι θέμα χημείας. Είναι θέμα εμπιστοσύνης. Είναι θέμα του να πάρεις την καρδιά σου και να την αφήσεις σε χέρια που θα την κρατήσουν προσεχτικά, θα νιώσουν τον τρόπο που χτυπά.

Ευχαριστούμε πολύ τη  Θεονίκη, τη nnuli και όλους τους φίλους και φίλες του writinkpage που έχουν νιώσει αυτή την εμπιστοσύνη και μοιράζονται «μέρος του είναι τους» μέσα από δικές τους σκέψεις και συναισθήματα ή μέσα από κομμάτια που διαβάζουν.

Ευχαριστούμε που νιώθετε ότι σας «ακούμε».

E & Μ Writinks

 

 

 

 

Ex altis

…Φύγε

Έτσι τα δάκρυα διέξοδο βρίσκουν και τραβούν το δρόμο της κάθαρσης.

Μόνο αυτά.

Όλα τα υπόλοιπα θα κυλιστούν στο βούρκο των απροσδόκητων συναισθημάτων, θα γίνουν πέτρες και απλά, ρυθμικά θα με χτυπούν.

Μην κοιτάξεις πίσω, το βλέμμα χαμηλωμένο θα έχω να μην σε δω.

Κοίτα με απο ψηλά.

Αρχαίο Ελαιόδεντρο

Εισχώρησα στον ανάγλυφο κορμό του.

Εξαιρετικής αισθητικής με αλλόκοτες μορφές προσώπων και πραγμάτων.

«Έχε τα μάτια σου ανοιχτά και τα χέρια σου ελεύθερα»

 

Κανένα πέρασμα στον χρόνο δε του φέρθηκε άσπλαχνα.

Μοναχά οι σκέψεις…

 

Δείγμα απάντησης δε βρήκα, ούτε στον απόηχο.

Έτσι αισθησιακά σακάτευα το αρχαίο ελαιόδεντρο.

 

Εικασία

Όποια εικασία κι αν με οδηγεί

στην πραγμάτωσή της γίνεται ένα ψέμα,

μια κρυμμένη ελπίδα που ψυχορραγεί

Αυτή τη ζωή διάλεξα με σένα.

e571018cc3dbe85bbff824c691f1f5f6--face-makeup-two-faces

 

Η γούρνα

Πως ν’ ακούσεις τα πνιγμένα από συναισθήματα λόγια μου, αφού είσαι μακρύα;

Εδώ κολυμπάω κόντρα στον θυμό.

Ξεμακραίνω σε μια γούρνα με πολύ μοναξιά.

Μια στιγμή

Χωρίς ημερομηνία

μήπως και ορίσουμε το πάντα.

Έτσι θα υπογράφω στις αφιερώσεις

και τότε ίσως να με νιώσεις σύμμαχο πολεμιστή

που θέλησε αξία στο ακατοίκητο να δώσει..

 

Πρωινή πανσέληνος

Δανεικό άστρο

Που έτυχε να βρεθείς στο πέρασμα μου

Που έτυχε να σε κοιτάξω κατάματα

Και τελικά το συναπάντημα μ’ οδήγησε στην επιτούτου λήθη

Είναι όμορφα εδώ κι ήσυχα

Μην με ρωτάς για τότε

Δεν θέλω, δεν μπορώ να θυμάμαι

Μουδιάζω

Θυμίζει κάτι σαν να είχα καταπιεί τις πεταλούδες του κόσμου κι εκείνες χαμένες μα χαρούμενες τίναζαν τα φτερά τους μέσα μου και ξεκίναγαν φουρτούνα

Πως τα κατάφερναν, τόσο δα ψυχές.

Λύθηκαν πάλι τα γόνατα μου

Ήμουν όμορφα εδώ στη λήθη, στο είπα.

Το ταξίδι σου κοντά μου με έκοψε στα δυό, σκαρί υποταγμένο σε κεραυνό

Κι όλα αυτά στη σιωπή.

Κλεμμένη θα ναι η λαλιά, έστω κι ένα φωνήεν αν ακούσεις.

Τα βαλα με τα φωνήεντα Δεν θέλω να ξέρω πως υπάρχουν. Θυμίζουν το τότε το γεμάτο ιαχές χαράς κι ενθουσιασμού. Το χώρο τους κατέλαβε η σιωπή.

Δύσκολες οι νύχτες μα αφόρητα τα πρωινά.

Ο ήλιος αρνείται τα μάτια του ν ανοίξει.

Το φως του γυρίζει ανάποδα λες από την αναγούλα στο στομάχι. Ήταν σ άλλα μέρη τη νύχτα που πέρασε μα το μυαλό του εδώ. Κι έτσι το ξημέρωμα του είναι σοκαριστικά μοναχικό. Τραβάει τις αχτίδες του μέχρι να δει πως θα φωτίσει εκεί που πρέπει, εκεί που θέλει.

Το παιχνίδι

Ήταν άνισο,

εξ’ αρχής.

Δεν είχα κάτι να σκεφτώ.

Όποια κίνηση και εάν έκανα, λάθος ή σωστή,

πάλι χαμένη θα ‘μουν…

και όμως συνέχιζα να παίζω,

Έδινα ζωή στην ήττα μου.

f991fe0e68cbb6a465bd327db432f75c

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑