Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Ευθεία γραμμή

Νεκρό χαμόγελο υπάρχεις

λάθος ταμπέλα κρέμασες σε τούτο το κορμί.

Τραβάς κουπί

μα κανείς δε σε παρεξηγεί.

 

Περίπου Πραγματικότητα

Στο περίπου της πραγματικότητας, σε βλέπω στο θολωμένο από ζέστη ουρανό, στο ασημένιο φύλλο μιας ελιάς που καρποφορεί.

Σκιτσάρω στην αμμουδιά το περίγραμμά σου κι ηδονικά βλέπω να γλύφει τη μορφή σου το κύμα.

Στο περίπου της πραγματικότητας είσαι ένας ψίθυρος εκκωφαντικός.

Φόβος

Η μόνη λέξη που τείνει να σου μοιάσει είναι η «απάτη».

 

Ακόμη επενδύω σε σένα, αφού με κανένα τίμημα δεν ξεπληρώνεσαι!

fovos

Ερωτικός Μετανάστης

Μαζί σου ταξίδεψα στο μέρος «εκτός πραγματικότητας»

έκανα φίλους πολλούς, ανεπιθύμητους, αλλά και αναγκαίους.

Με τη βοήθεια του αστρολάβου επανήλθα.

Βγήκα από το κορμί μου,

στάθηκα στη θέση μηδέν

για να μπορώ να ξεκινήσω να χτίζω ρωγμές.

taxidi-eutixia

Ασυγχώρητο

Συγχώρεσες κάτι πριν να το γνωρίσεις.
Δεν συνάντησα ποτέ μου τόση επιπολαιότητα.

Happy Anniversary

Γενέθλια δημιουργικότητας

Άλλοτε έντονης, άλλοτε αραιής παρουσίας .

Ο χρόνος είναι σχετικός, μα αρκεί που βρίσκουμε χώρο κατά τη διάρκεια του για να εκφραστούμε.

Ευχαριστούμε εσάς που μας ακολουθείτε κι αγκαλιάζετε με το βλέμμα και την καρδιά, όσα το μελάνι μας αφήνει στο χαρτί.

E & M Writinks

Frida Kahlo on the wall

«Η ομορφιά και η ασχήμια είναι μια οφθαλμαπάτη» που όρισες να δεις… και εμένα μου έμελλε να είμαι και τα δυο για όλη μου τη ζωή.

Το Δέχτηκα!

Ο Che* είναι ένα πέρασμα σε μια άλλη διάσταση και εγώ – καρφωμένη εδώ – υπέγραψα ως περαστική.

Το Διάλεξα!

Frida Kahlo on the wall

20170712_200350

*An all day multicolored Latin American bar restaurant in Piraeus

M Writinks walk – 13/07/2017

Κρυψώνα

Κρύφτηκα καλά

τόσο καλά που και εγώ

με έχασα!

Γιατί ζητάς τίτλο;

Οικοδομώ αναμνήσεις

πιστός χτίστης της ζωής που μου δόθηκε.

Τη ζήτησα; Όχι.

Κι όμως την κρατώ.

Βυζαίνω το στήθος της λαίμαργα,

ρουφώ την άγευστη, λευκή λάβα των ηφαιστείων της,

και καταπίνω  μαζί πετρώματα που καίνε

κι ανοίγουν πληγές στον ουρανίσκο μου.

Πόσο άθελά μου τα γεύομαι;

 

 

 

Ανυπαρξία

Κανείς

Καμία

Ποτέ

Καθόλου

  • πότε η ανυπαρξία ήταν πιο γεμάτη;-

υπομένω

Το πέπλο της ανησυχίας σε αγκάλιασε σφικτά.

Αρχίνισα και εγώ να λύνω το δεσμό

μια κάποιας λύσης που δεν ήβρα

μόν΄ το καημό συμμάζεψα.

 

Tράβα καλέ να βγω απ’ εδώ.

Το άκουσα και εγώ ,

την μαύρη κατάπικρη ζωή

να λέω πως υπομένω.

Lonely-Sad-girl-alone-photography-images

Σιωπή

 

Χοροπηδώ σαν παιδί, από βότσαλο σε βότσαλο.
Κρυφοκοιτάζω,
με τον ήλιο να σημαδεύει τα μάτια μου. 
Κι εγώ από πείσμα τα κρατώ ανοιχτά κι ας πονάνε.
Πόνος ηδονικός που κυλάει παντού και με πλημμυρίζει αργά,
ίσα να μην πνιγώ.
Σιωπώ, σπανίζουν οι φορές, ναι.
Μα τις έχω ανάγκη, μονολογώ, κι είδες δεν άντεξα, σου μιλώ.
Οργιάζει το μέσα μου,
φωνάζει και μου τρυπάει τα αυτιά.
Γιατί να θέλω να σκίσω τη σάρκα μου, να την πονέσω, 
χαρακιές περίτεχνες να της προσφέρω;
Ανακούφιση βρίσκω στην εικόνα που 
ζωγραφίζουν οι σκέψεις μου, μονάχα εκεί. 

#SILENCE #beautiful-cool#

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑