Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Το αύριο δεν ζει πια εδώ

Στο χώρο της αναμονής η στιγμή μπορεί να σου λυγίσει τα πόδια, να σε εξοντώσει. Να χάσεις το φως ή οτι είναι φως για σένα.

Είναι το σημείο που αναρωτιέσαι γιατί έφτασες εκεί,

Πως το επέτρεψες,

Τι σε τράβηξε σ αυτό τον τόπο του μαρτυρίου.

Κι όλο γυρίζει στη γλώσσα το μόνιμο γιατί.

Μα πως ν απαντήσει ένα στόμα στυφό, δίχως σάλιο, δίχως να τρέμει η φωνή.

Πως να σκεφτεί το μυαλό καθαρά, πως να δει πιο μπροστά, όταν σε όνειρα πτώματα πλέον πατά.

Advertisements

A for Athens- Θεονίκη Κλίμοβα

leaving town.....Εγώ που λες δεν την πολυπήγαινα. Πολύ βαβούρα για το τίποτα.
‘’Φασαρία που δεν σε αφήνει να ακούσεις και αλλοιωμένες εικόνες που δεν σου κάνουν ξεκάθαρο τι βλέπεις. Μια μόνιμη βιασύνη να προλάβουμε ένα απροσδιόριστο κάτι. Δρομολόγια που μπερδεύονται μεταξύ τους και μέσα σε αυτά άνθρωποι ακόμα πιο μπερδεμένοι ( ανέκφραστοι ή στην καλύτερη περίπτωση προσποιητά χαμογελαστοί) που δεν ξέρουν που θέλουν να καταλήξουν και αυτοί που ξέρουν που θα καταλήξουν, δεν θέλουν να καταλήξουν εκεί. Λέξεις που ούτε καν προσπαθούν να μπουν σε σωστή σειρά και προτάσεις με κανένα απολύτως νόημα. Καταφάσεις που σε κλάσματα δευτερολέπτων μετατρέπονται σε αρνήσεις και αρνήσεις ως η μόνη απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση.’’

Όλο έτσι έλεγαν γι’ αυτήν , όλο έτσι άκουγα γι΄ αυτήν και όλα μα όλα τα πίστευα.

Μα ήταν η πόλη σου. Και αυτό αρκούσε. Τουλάχιστον »μου αρκούσε». Μου αρκούσε για να δω πόσο άδικη υπήρξα και αρκούσε για να καταλάβω πως τις πόλεις τις κάνουν οι άνθρωποι που ζουν σε αυτήν. 
Είναι κρίμα όμως , πόσες πόλεις επιλέξαμε να μην γνωρίσουμε ποτέ,την ίδια στιγμή που επιλέξαμε να μείνουμε κολλημένοι σε μια πόλη που δεν έχει μείνει τίποτα πια. Κι εμείς κολλημένοι σε αυτήν την πόλη, πάντα σε μια κόκκινη γραμμή, πάντα ο ένας απέναντι από τον άλλον, να παίρνουμε πάντα τις αντίθετες κατευθύνσεις.

Δεν ξέρω αν τον άνθρωπο που έφυγε μια φορά μπορείς να τον ξαναεμπιστευτείς ότι δεν θα ξαναφύγει, πάντως είμαι σίγουρη πως ο άνθρωπος που φεύγει κάποια στιγμή επιστρέφει. Βλέπεις, τα πισογυρίσματα αποτελούσαν πάντα ένα μέρος του έργου, θα ΄πρεπε να το είχες μάθει έως τώρα. Κι η διαδρομή της επιστροφής; Μονόλογοι και επανασυνδέσεις, στιχομυθίες και χωρισμοί.

Μόνο που αυτήν την φορά, δεν έχει εισιτήριο επιστροφής, γιατί ήταν καιρός πια στο εισιτήριο να γραφτεί άλλη πόλη…
«A for Athens» -Θεονίκη Κλίμοβα

2 δυνάμεις

Αγάπη

Έρωτας

Κόντρα ρόλος

 

Έρωτας

το κακέκτυπο της αγάπης

 

Αγαπώ τον Έρωτα

Ερωτικοί Παράλογοι

«Μη ξεχνάς πως σε κοιτώ

πως σε αγγίζω

πως σε φιλώ

πως σου θυμώνω

Μη ξεχνάς πως σε προσμένω

Πως ….όλα

Εύχομαι να μη ξεχάσεις…»

 

«Ξεχνιέται ο Ήλιος; Τα Αστέρια; Το Φεγγάρι;»

 

«Αν αυτά βλέπεις μαζί μου…

τότε ξέρεις πως σου έδωσα απλόχερα τον Ουρανό»

Τρύπα

Μύρισε το σαπισμένο των πτωμάτων η πατρίδα.

Όχι από εκείνους που άδικα και πρόωρα χάθηκαν στο τίποτα του χρόνου που όλους μας περιμένει.

Όχι από εκείνους που αγνοούνται και γεμίζουν την καρδιά μας με ψεύτικη ελπίδα, γίνονται βαρίδια, κρέμονται μ’ αγκίστρι από τις καρδιές μας κι ανοίγουν μεγαλύτερη τρύπα στην ήδη αιμοραγούσα πληγή μας.

Όχι από όλους εμάς, που σέρνουμε με βαριά βήματα τη ζωή που ένοχα κουβαλάμε

Είναι από τα αστέρια το σαπισμένο που μυρίζει. Έπεσαν βαριά κι αναπάντεχα δίπλα μας, χωρίς ένα λόγο. Δίχως αντίο έσβησαν, άφησαν καμμένο και μαύρο τον ουρανό να κοιτά.

Το βλέμμα ψηλά ν’ ανέβει δεν αντέχει πια.

Αττική

Μαύρος Ιούλιος 2018

#live positive #

Ζω για όλα αυτά τα καλοκαίρια που δεν έζησα ακόμη

Ζω για όλα αυτά που θέλω να ξαναζήσω

Ζω γιατί ήταν δύσκολο να ανοίξω την πόρτα της αλλά εκείνη μου την κρατά ανοιχτή

Ζω για το πάθος που ρέει στις φλέβες της

Ζω σήμερα σαν να μην περιμένω το αύριο με αυτή τη συνεχώς ανοιχτή αγκαλιά.

Ζω για τη ζωή.

22 λέξεις

αυτά τα Σ’ αγαπώ δε στέγνωσαν στα χείλη… πότισαν με πόνο την αγάπη.

Μου ‘μαθαν πως η ευτυχία, είναι μια ματωμένη ιστορία!

 

ειρωνεία

Αγκάθια με τρυπούν και το σώμα γεμίζει ηδονή.

Το πικρό χαμόγελο που ανθίζει είναι για σένα μα δεν θέλω να φανεί.

Δεν θέλω να το δεις. Δεν θέλω να σε δω.

Θελω να γίνεις φύλλο

Κι εγώ αγέρας  να σε φυσήξω

Για μια στιγμή μονάχα  θα κοπάσω ίσα για να προλάβω να σ´ αγγίξω

 

και είναι ακόμη πρωί

Η μέρα σήμερα πέρασε

προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου

Μη με φιλάς

Μη με φιλάς.

Δεν έχω τη γεύση που θα ‘θελες να νιώσεις

Αποτέλεσμα εικόνας για kiss photography

πριν χρόνια

Πάει θα τελειώσει κι αυτη η μέρα…
Όπως συμβαινει με καθε μέρα,
και αυριο δε θα θυμασαι τι εζησες εχθες, πριν χρόνια.
Ειναι η φυση μας τετοια αλλωστε
να προχωράμε παρακάτω.

Αυτο λέω και ξερω πως το ψέμα ζήλεψε μεχρι θανάτου την αληθεια

-οχι πριν χρόνια… ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ-

Η συμφωνία του ενός

Αργά ή γρήγορα θα συμφωνηθεί…Ποτέ και από τους δυό.

Στα παιχνίδια ορίων δεν υφίσταται συγχρονισμός

Ως τότε,

στάδιο σκληραγώγησης

περίοδος μιας ανελέητης, ανεπιθύμητης προσαρμογής

Το μόνο δέδομένο…ο χρόνος… είναι πάντα δεδομένος.

Υποχρεωτικά θα περάσει.

και τότε θα ανοίξει τα όρια, να μας προσφέρει απλόχερα μια εγκλωβισμένη προστασία.

και όλα αυτά θα γίνουν από τη συμφωνία του ενός.

IMG-1515877625224-V

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑