Writink Page

Μεθώ από την οργή μου

Ξεσπώ με μια διάτορη κραυγή

Δεν έχω άλλη καβάντζα γι αυτό τα κάνω όλα ριμαδιό.

Πετάγομαι άξαφνα- τρομερά ατημέλητη,

ξεμαλλιασμένη,

άφραγκη.

Αφήνω πίσω τα κλειδιά μου.

Μήπως και έχω ένα λόγο να γυρίσω γρήγορα…

Πάντα το ίδιο γίνεται τις Κυριακές

Όταν δεν Χασομεράω, παραπατάω,

Και όταν δεν παραπατάω, παραμιλάω.

μπορώ να τα κάνω και όλα αυτά μαζί.

Σίγουρα όμως κάτι κάνω. Ακόμη!

Δεν ξέρω αν τους απωθώ

αυτούς τους άσχετους,

κακεντρεχείς ανθρώπους,

που συμμετέχουν ηθελημένα στα λυτρωτικά μου πλάνα.

Με καρφώνουν με τα απορημένα αντιπαθητικά βλέμματα τους.

Με στραβοκοιτούν επίμονα, οι σκατοπαράξενοι.

Κι όμως δεν έχουν καμία ανάμειξη στη βόλτα μου, πόσο μάλλον στη ζωή μου.

Πολύ θα θελα να με δω με τα μάτια τους

μα πιο πολύ αδιαφορώ.

Έφτασε η Δευτέρα και

και κάθε Δευτέρα ακούω και τις δυο γνώριμες φωνές.

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Σχεδόν τις αγνοώ

Ποτίζω την αφηρημάδα μου.

Είναι το μόνο πράγμα που έχει νόημα.

Το μάτι μου ζυγίζει σα βαρίδι

φορτωμένo αναμνήσεις

και ο αραχνοειδής χιτώνας από τα συνωστισμένα δάκρυα,

δε θα αντέξει για πολύ.

«ρε γαμώτο πως με κοιτάζει έτσι;»

«Μην διανοηθείς να κλείσεις τα μάτια σου»

Το ξέρω πως δεν είσαι εδώ.

Όχι! Παραμένεις απέναντι.

Κάθεσαι σε ένα τόμο χιλιοπαιγμένων λέξεων

προσπαθείς να τις μεταφράσεις, μα πνίγεσαι στο σωρό

και δεν τον αφήνεις να σε παρασύρει.

Επιστρέφω εκεί.

Εκεί που βρωμάει θυμό και στα αυτιά μου φτάνει ο αντίλαλος του τελευταίου μου ουρλιαχτού.

Νιώθω σκόνη σε αυτό το αχούρι.

Μια στοίβα ρούχα, πάνω και κάτω από τη καρέκλα

και η αμφιθυμία μου πατσαβούρι.

Φαίνεται να υπάρχει ζωή εδώ,

μα νιώθω σαν το καρκίνο μέσα σε ένα άψυχο σώμα.

Ανάλαφρο τώρα το βλέμμα

Ξεσπάει σα διάολος, σε μια στιγμή

και σε άλλη μια, ξεχύνεται.

Το βαρίδι δημιούργησε μια τρύπα στο ξύλινο παρκέ

και τα σεντόνια θέλουν άλλαγμα.

Ας είναι μέρες τώρα που το κρεβάτι δεν ξεστρώθηκε

Γιατί  πάντα πέφτω πάνω από τα σκεπάσματα.. όσο το δυνατό λιγότερες κινήσεις

Αφού τις κάνω όλες μέσα σε αυτή τη μικρή διάρκεια που μου απέμεινε για να υπνωτιστώ.

Έχει έρθει η ώρα να σκουπίσω όλες τις επιφάνειες

Μα δε βρίσκω το πατσαβούρι

Πρέπει να κάνω απολύμανση

Και να κάνω αυτό το αχούρι ν’ αστράφτει ξανά!

Το αχούρι γράφτηκε στις 24/10/2013. Σήμερα αποφάσισα να το δημοσιεύσω, μιας και η ανάμνηση ξύπνησε ξανά, έπειτα από την παράσταση της Ιώ Βουλγαράκη – η οποία διασκεύασε και σκηνοθέτησε τη Βιρτζίνια Γουλφ και συγκεκριμένα το έργο «Ορλάντο», με την εξαιρετική ερμηνεία της Αμαλίας Καβάλη. 

• Κι όμως έφτασε.  Δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.  Είναι φυσικό επακόλουθο, ένας νόμος που δεν αλλάζει. Το 2016 υποκλίθηκε μπροστά μας με όση όρεξη του είχε απομείνει από την παρατεταμένη προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή, ενώ το 2017 μπήκε στη σκηνή. Με  πηδηματάκια, χαμόγελα και χαριτωμένες κινήσεις. Το βλέπω έτσι βουτηγμένο στην άγνοια της νιότης του και κάνω να το προετοιμάσω. Να του πω δυο λόγια ή καλύτερα να το κάνω να δει την αποχώρηση του προκατόχου του. Μόνο έτσι θα καταλάβαινε.  Αναρωτιέμαι αν πρέπει να κάνω κάτι τέτοιο. Τι θα πετύχω; Περιμένω κι εγώ μαζί με όλους, τόσα πράγματα από αυτόν τον ανάλαφρο νέο ονόματι 2017. Ας του δώσω την ευκαιρία που του αξίζει,που επιβάλλεται να έχει. Το κοιτάω με μισοκλειστα ματιά κι επιτρέπω σε ένα χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό μου.  Η ελπίδα, σκέφτομαι. Αυτή η ελπίδα που κινεί το σύμπαν θα είναι η πυροδότηση κι αυτής της χρονιάς. Είναι σίγουρο πως θα ντυθεί το μανδύα της αισιοδοξίας, έστω κι αν είναι τριμμένος σε κάποια σημεία και τα μπαλώματα αφήνουν να μπαίνει ο βοριάς. Είναι νέο ακόμη σκέφτομαι.  Έχει δύναμη,τσαγανό. Αυτά δεν θέλουμε άλλωστε ? Αυτά ξέρω πως κυνηγάμε!!! Μία ευκαιρία του αξίζει! 

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!!!! 

Αναζητώ όλα τα ενδιάμεσα

που είναι πιο κοντά στο τέλος.

Ξέρω καλά να προετοιμάζω ό,τι φτιάχνω για να καταστραφεί.

Είναι το ατού μου.

δεν είσαι τίποτα άλλο,

παρά μόνο η έκρηξη όσων δεν αντέχουν οι άλλοι.

Είσαι το άκρο κάποιας αντοχής που θέλησες να επιτείνεις!

Σπλάχνο μου έγινες, να σε νιώθω δίχως να σε αγγίζω.

Να σε φιλώ χωρίς τα χείλη μας ν’ ακουμπάνε.

Διαβάζω τις αόρατες λέξεις που λέρωσες το ανάγλυφο κορμί μου. Με ένα  μελάνι λευκό είπες πως διαγράφεις….τα ΚΑΛΟΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ που άφησες εδω, τις ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ που κεντούν το διάλογο μας.

Δε Φοβάμαι όμως το φως όσο και αν με διαβρώνει.

Η μετατραυματική απουσία είναι η ανημποριά μου να τα βάλω μαζί του.. είναι οι ώρες που περνώ μακρυά σου, σα να είσαι εδω.

Από τη Φύση μας γεννηθήκαμε  ανθεκτικοί στον πόνο
ή πιο σωστά τοποθετηθήκαμε σ’ ένα πλαίσιο με απόλυτη συνισταμένη τον χρόνο
Για να ξεχνάμε..

Αργά ή γρήγορα ό,τι προκάλεσε την ενόχληση και έπειτα τον πόνο
Θα το ξεχνάμε…

Χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, αμέτοχοι στην ίδια μας τη ζωή,
Κάθε απόλαυση θα παίρνει τον τίτλο του προτύπου
και μετά θα το ξεχνάμε…

Κοίταξε να δεις πόση σημασία δίνουμε σε όλα αυτά που έρχονται και φεύγουν
Σ’ αυτά που τόσο χρόνο και φαιά ουσία απαιτούν.
Σ’ όλα αυτά που ήρθαν με σκοπό να ξεχαστούν.
Στην ίδια τη Ζωή

Χρόνια τώρα η νύχτα είναι μεγάλη.

Έτσι και εγώ την κόβω σε κομμάτια,

να μην καταλαβαίνω πόσο γρήγορα περνάει.

Έτσι χωρίς τη θέληση μου διάλεγα να την ζω, να με βασανίζει σε όλα τα ενδιάμεσα ανοίγματα των βλεφάρων μου.

Σκιά κάτω από τα μάτια σχηματίστηκε,  τα πρωινά να μου θυμίζει τι έκανα όλες αυτές τις νύχτες.

Η μπογιά μένει.

Δε ξεβάφει με ένα πέρασμα.

M Picture @ Nafplion