Sweetheart, do not love too long:
I loved long and long,
And grew to be out of fashion
Like an old song.
W.B.YEATS «A Poet to His Beloved»
Όταν η λάμπα καεί και ο φάρος δε σου δείχνει το δρόμο
να νιώθεις ασφαλής για τα βήματα σου.
Γιατί όπου και αν κοιτάξεις δε θα μπορείς να δείς.
Το μάτι σου θα συνηθίσει στο σκοτάδι και από ένστικτο θα κάνεις το επόμενο βήμα
το βήμα κλειδί.
Γιατί σε αυτή την ‘πίστα’ όλα είναι πιθανά.
Σε όλη αυτή την ουτοπία που υπακούει τους νόμους της φύσης
το πιο απρόβλεπτο πράγμα είμαστε εμείς.
Μιας φύσης με λιγοστό οξυγόνο μα όσο είμαστε στη ζωή είμαστε ΕΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ!
Ο φάρος θα σου δείξει τη διέξοδο,
ο χρόνος θα σου επιτρέψει
ό,τι ο εαυτός σου είναι ικανός να σου απογορεύσει.
Because the light of life and optimism is always on!
A little over two years ago, I lost two people I loved: my husband and my friend of thirteen years. I lost them to each other.
If you think that some things are so bad that there’s no returning from them, I am living proof that heartbreak can make you more loving and hopeful, that loss can ultimately be a gift.
They don’t tell you that you lose more than just love in divorce. You lose friends. You lose financial security. You lose your appetite. You lose the idea of who you were. At least I did.
They also don’t tell you what you gain.
I remember the early days. I sent a heartfelt message to mutual friends telling them that I wanted to continue to celebrate birthdays and watch TV shows on Sundays. I held my breath and pressed enter. Crickets. Only one friend wrote a response. I never…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.113 επιπλέον λέξεις
Δε θυμάμαι πολλά απ όσα έκανα
δε θυμάμαι πολλά απ όσα διάλεξα να θέλω.
Καταπιεσμένα, αυθόρμητα ή δήθεν.
Δε θυμάμαι κάτι για όλα αυτά που έγιναν και τώρα με κατηγορούν.
Όποιο θέλω και αν διαλέξω αργά ή γρήγορα θα το ξεχάσω.
Τι αντέχω πιο πολύ….να θέλω;
Άκου Κύριε τον καλό σου φίλο
που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.
Εσύ είσαι ότι με συνδέει μ’ έναν καρπό και μ’έναν τάφο.
Και τον καρπό ασχημίζω και τον τάφο.
Αλλ’ όμως είμαι Θέλημά Σου, γέννημα στην απέραντη καρδιά Σου.
Δεν έχω ερωτήματα και ταξιδεύω με κίνηση αργή προς τον Πατέρα.
Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα. Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου
γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.
«Δεν έχεις ερωτήματα;»-μου λέει το φθαρτό.
Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα;
Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν;
Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου και τη διαπερνώ με την πίστη.
Αυτή ‘ναι η αξία εμάς των σκουληκιών
που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο.
Το χώμα είν’ η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.
Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.
Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει;
Αγάπη, πράξη και ουσία του Θεού μου
σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά.
Νίκος Καρούζος
Συλλογή «Ποιήματα», 1961
Δεν ξέρω γιατί ζούμε πια. Μπορείς Εσύ να μου πεις;
Για να δικαιολογήσουμε το πέρασμά μας
από την ανυπαρξία στην ύλη;
Για να δικαιολογήσεις τη Δημιουργία Σου;
Γιατί μας αφήνεις να γεννηθούμε, γιατί μας αφήνεις να ζούμε;
Κι αυτοί που φεύγουν;
Γιατί, πως τους επιλέγεις μέσα στην απέραντη σοφία που Σου αποδίδουν;
Έχεις καρδιά; Έχεις ψυχή;
Πως σκοτώνεις νέους κι αθώους, βασανίζεις μικρούς κι ανήμπορους στον κόσμο που Εσύ έπλασες; Πως σκοτώνεις τα παιδιά Σου;
Ποια η Δικαιοσύνη Σου;
Αν έγραφα ένα Κατηγορώ, θα ήτανε για Σένα
αφού Εσύ μου κληροδότησες το δικό Σου.
Κατηγορώ Σου δεν είναι να μου μετράς τα χρόνια;
Καταδίκη δεν είναι να μετράω τις ώρες της μέρας, τα λεπτά της ζωής που λες πως μου χάρισες;
Μας αγαπάς; Πως;
Με τιμωρίες που ανανεώνεις στην Αιωνιότητα της Ύπαρξής σου;
Δεν χόρτασες;
Χόρτασε πια να μας δείξεις πως είναι. Ίσως τότε μάθουμε να πάψουμε να είμαστε άπληστοι κι εμείς.
Δείξε μας το δρόμο, από που να κόψουμε μονοπάτι για να γλυτώσουμε τον πέλεκά Σου;
Αν μας αγαπάς, γιατί μας κρατάς κρυφά όλα εκείνα που μπορούν να μας σώσουν;
Γιατί δεν μας μιλάς καθαρά κι ανοιχτά;
Γιατί μας βάζεις μπροστά σε διλήμματα που άλλοτε πλανεύουν κι άλλοτε τρελαίνουν το μυαλό;
Γιατί γεμίζεις τα σταυροδρόμια με τις ανόητες κι άβουλες υπάρξεις μας και μας αφήνεις να κοιτάμε υπνωτισμένοι κι ανίκανοι για μια επιλογή;
Γιατί;
Γιατί δεν απαντάς στα Γιατί που σου κραυγάζουμε στ’ αυτί;
Η υπόθεση «Εγώ» και η επαναχάραξη του δυσδιάκριτου συνόρου με την εικόνα σου.
Μοναδικό ζητούμενο η αναβίωση της ουσίας, η συμβίωση αυτών των δύο.
Τώρα πια ο διαμορφωτικός μηχανισμός προτιμήσεων και επιλογών σου κρούει τον κώδωνα.
Είσαι έτοιμος να τον ακούσεις;
Κι εκεί που έλεγες πως τα όνειρα θα μείνουν μόνο όνειρα στη σφαίρα του φαντασιακού, γίνεται κάτι και σου δείχνει τι πραγματικά είναι τα όνειρα.
Τα όνειρα είναι φτιαγμένα από ύλη. Έχουν σώμα που αναπνέει. Έχουν μάτια που σε κοιτούν και σε ρωτούν τι κάνεις γι αυτά. Τα όνειρα είναι ζωντανοί οργανισμοί και χρειάζονται τροφή. Είναι μωρά που τα παίρνεις από το χέρι και τα οδηγείς. Είναι έφηβοι που σε ξελογιάζουν με το πάθος της ανύπαρκτης ηλικίας τους και σε τραβούν στο άπειρο. Είναι ηλικιωμένοι που περιμένουν το χρόνο τους για ν’ αφήσουν το χώμα που πατούν. Είναι εσύ, που σε κοιτούν στον καθρέφτη κι αναρωτιούνται αν τ’ αγαπάς όπως την πρώτη στιγμή που τα γέννησες. Αν κάνεις το λάθος και γυρίσεις το κεφάλι από την άλλη, θα χαθούν. Θα σβήσουν, θα γίνουν ατμός και μαζί τους θα σβήσεις κι εσύ.
Πόσο ακόμη να σε περιμένουν;
Eίναι στην μόδα;
και τί είναι στην μόδα;
Μη τυχόν και δείξεις ότι δε ξέρεις και σε περάσουν για ανίδεο.
«Ντροπή»
Ποιά είναι τα πρότυπα αυτής της μόδας;
Πρόσεχε! Μη γελιέσαι. Μόνο για σήμερα.
Ακόμη και η ανήθικη ηθική αλλάζει σύμφωνα με την εποχή.
Κυνηγημένοι ψάχνουμε έναν προσιτό τόπο συνεύρεσης
να υπηρετήσουμε τα θέλω που είναι στη μόδα
να υπηρετήσουμε τα θέλω που είναι στη μόδα
να μένουμε συνεχώς συντονισμένοι στις εξελίξεις της γενιάς μας
και να μην ξέρουμε σε ποιά μόδα ανήκουν οι βαθύτερες ανάγκες μας.
Ούτε από ένστικτο.
Θέλεις για λίγο να χαθείς
να σε καταπιεί και πάλι αυτή η μαύρη τρύπα
εκεί που δεν βλέπεις τον εαυτό σου, γιατί τον σιχάθηκες
εκεί που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον αγγίξεις
μήπως και ξανανιώσεις την έλξη σου.
Και αν δεν το ένιωσες να σου ενοχλεί την ψυχή
επέτρεψέ μου να το ξανανιώσω
γιατί όταν δοκιμάσεις λίγο από το ναρκωτικό
αργά ή γρήγορα θα σε οδηγήσει στο δρόμο δίχως επιστροφή.
Καλό ταξίδι!
Writink Page 