Καθώς το τρένο έμπαινε στην πρωτεύουσα , αντίκρισα τις λερές πολυκατοικίες με τα ξεθυμασμένα φώτα . Απ’ το μυαλό μου πέρασε η εικόνα των φτωχών γέρων που σκότωναν την ώρα τους , ταΐζοντας τις γάτες τους ακριβές κροκέτες.
Αυτόν τον κόσμο δεν τον αγαπώ . Την πραγματικότητά του δεν την αγαπώ. Και η δουλειά μου , ως στέλεχος εταιρείας πληροφορικής, μου προκαλεί αηδία. Σερβίρουμε διαφημίσεις και ψέματα για να τα οικονομήσουμε . Επιχειρήσεις «προσφοράς» στα πλήθη.
Η αμαξοστοιχία έφτασε στον σταθμό. Κάγκελα και πεζογέφυρες σάπιζαν μέσα στην υγρασία . Οι άνθρωποι σαν ζώα , φορώντας μάσκες μίσους, κρέμονταν στα κινητά τηλέφωνα. Και στην τελική, ο θάνατος να περιμένει : τους φτωχούς στα βρόμικα νοσοκομεία και τους πλουσίους στα πολυτελή σανατόρια.
Ένα είναι σίγουρο : αυτόν τον κόσμο δεν τον αγαπώ!

 

«Αυτός ο Κόσμος» του Χριστόφορου Τριάντη

Advertisements