Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Συντάκτης

writinkpage

Κοινότοπο

Πόσες φορές άραγε αντέχει να σκιστεί η καρδιά?

Πολλές, πίστεψε με.

Η γνώση της γιατρειάς της ανήκει.

Όσο περισσότερο αιμορραγεί τόσο καλύτερα θα γίνει.

Ο πόνος τρέφει την καρδιά

Ο πόνος την δυναμώνει

Κι η δική μου θα γίνει τρανή!

Παιχνίδι αντοχής

Πάμε απ’ την αρχη… ξεκινάμε νέα παρτίδα.

Ελπίδα, τσακισμένος εγωισμός και μια εσωτερική δύναμη να θέλω να κερδίσω ένα παιχνίδι που όποια κίνηση και εάν έκανα, πάλι χαμένη θα ‘μουν… και όμως συνέχιζα να παίζω.

Έδινα προβάδισμα στην ήττα μου... Φέρνοντας μας πιο κοντά στην πανωλεθρία.

Βουβά θα το συμφωνήσουμε και τότε θα κερδίσει ο πιο χαμένος.

c145a7353cfba6fd1df2d701ac497d26

Μοναξιά

Η μοναξιά εξελίσσεται
Αλλάζει πρόσωπα
Και εκεί που νομίζεις ότι την έμαθες
Αυτή θα σε γελάσει

Επισκέπτης

Στιγμή, πόσο σκληρή μαζί μου γίνεσαι αφού μονάχα στο λεπτό της πίκρας και της θλίψης μου, μακραίνεις την παραμονή σου.

Changes coming in the dark

Ρωγμή

Τα βράδια γεμίζαμε όνειρα που λέγαμε να μην κουνήσουν από το πλάι μας το επόμενο πρωί.

Τα βράδια γεμίζαμε από έρωτα σε όλα τα σημεία που δεν ξέραμε πως υπήρχαν πριν

Τα βράδια γεμίζαμε από την αγωνία των ερωτευμένων αν θα ξυπνήσουν μαζί

Όλα τα βράδια μας, τα γεμίσαμε από τη λαχτάρα μιας αγκαλιάς που ίσως ακόμη να τη θέλουμε ζεστή.

Το αύριο δεν ζει πια εδώ

Στο χώρο της αναμονής η στιγμή μπορεί να σου λυγίσει τα πόδια, να σε εξοντώσει. Να χάσεις το φως ή οτι είναι φως για σένα.

Είναι το σημείο που αναρωτιέσαι γιατί έφτασες εκεί,

Πως το επέτρεψες,

Τι σε τράβηξε σ αυτό τον τόπο του μαρτυρίου.

Κι όλο γυρίζει στη γλώσσα το μόνιμο γιατί.

Μα πως ν απαντήσει ένα στόμα στυφό, δίχως σάλιο, δίχως να τρέμει η φωνή.

Πως να σκεφτεί το μυαλό καθαρά, πως να δει πιο μπροστά, όταν σε όνειρα πτώματα πλέον πατά.

A for Athens- Θεονίκη Κλίμοβα

leaving town.....Εγώ που λες δεν την πολυπήγαινα. Πολύ βαβούρα για το τίποτα.
‘’Φασαρία που δεν σε αφήνει να ακούσεις και αλλοιωμένες εικόνες που δεν σου κάνουν ξεκάθαρο τι βλέπεις. Μια μόνιμη βιασύνη να προλάβουμε ένα απροσδιόριστο κάτι. Δρομολόγια που μπερδεύονται μεταξύ τους και μέσα σε αυτά άνθρωποι ακόμα πιο μπερδεμένοι ( ανέκφραστοι ή στην καλύτερη περίπτωση προσποιητά χαμογελαστοί) που δεν ξέρουν που θέλουν να καταλήξουν και αυτοί που ξέρουν που θα καταλήξουν, δεν θέλουν να καταλήξουν εκεί. Λέξεις που ούτε καν προσπαθούν να μπουν σε σωστή σειρά και προτάσεις με κανένα απολύτως νόημα. Καταφάσεις που σε κλάσματα δευτερολέπτων μετατρέπονται σε αρνήσεις και αρνήσεις ως η μόνη απάντηση σε οποιαδήποτε ερώτηση.’’

Όλο έτσι έλεγαν γι’ αυτήν , όλο έτσι άκουγα γι΄ αυτήν και όλα μα όλα τα πίστευα.

Μα ήταν η πόλη σου. Και αυτό αρκούσε. Τουλάχιστον »μου αρκούσε». Μου αρκούσε για να δω πόσο άδικη υπήρξα και αρκούσε για να καταλάβω πως τις πόλεις τις κάνουν οι άνθρωποι που ζουν σε αυτήν. 
Είναι κρίμα όμως , πόσες πόλεις επιλέξαμε να μην γνωρίσουμε ποτέ,την ίδια στιγμή που επιλέξαμε να μείνουμε κολλημένοι σε μια πόλη που δεν έχει μείνει τίποτα πια. Κι εμείς κολλημένοι σε αυτήν την πόλη, πάντα σε μια κόκκινη γραμμή, πάντα ο ένας απέναντι από τον άλλον, να παίρνουμε πάντα τις αντίθετες κατευθύνσεις.

Δεν ξέρω αν τον άνθρωπο που έφυγε μια φορά μπορείς να τον ξαναεμπιστευτείς ότι δεν θα ξαναφύγει, πάντως είμαι σίγουρη πως ο άνθρωπος που φεύγει κάποια στιγμή επιστρέφει. Βλέπεις, τα πισογυρίσματα αποτελούσαν πάντα ένα μέρος του έργου, θα ΄πρεπε να το είχες μάθει έως τώρα. Κι η διαδρομή της επιστροφής; Μονόλογοι και επανασυνδέσεις, στιχομυθίες και χωρισμοί.

Μόνο που αυτήν την φορά, δεν έχει εισιτήριο επιστροφής, γιατί ήταν καιρός πια στο εισιτήριο να γραφτεί άλλη πόλη…
«A for Athens» -Θεονίκη Κλίμοβα

2 δυνάμεις

Αγάπη

Έρωτας

Κόντρα ρόλος

 

Έρωτας

το κακέκτυπο της αγάπης

 

Αγαπώ τον Έρωτα

Ερωτικοί Παράλογοι

«Μη ξεχνάς πως σε κοιτώ

πως σε αγγίζω

πως σε φιλώ

πως σου θυμώνω

Μη ξεχνάς πως σε προσμένω

Πως ….όλα

Εύχομαι να μη ξεχάσεις…»

 

«Ξεχνιέται ο Ήλιος; Τα Αστέρια; Το Φεγγάρι;»

 

«Αν αυτά βλέπεις μαζί μου…

τότε ξέρεις πως σου έδωσα απλόχερα τον Ουρανό»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑