Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Share your ink

You Write, you Send & we Share here your Words

Les chansons* – Θεονίκη

Γνωρίζω καλά πως ξεκίνησες να μετράς αντίστροφα για τον ερχομό σου. Αυτό που δεν γνωρίζεις εσύ είναι πως εγώ έχω ξεκινήσει καιρό τώρα να μετράω αντίστροφα. Ο αριθμός διψήφιος. Αυτό όμως δεν με αποθαρρύνει από τίποτα. Σκέφτομαι την αγωνία και το τρέμουλο όταν θα μετράμε ώρες κι ύστερα λεπτά. Γλυκιά η προσμονή και η αναμονή να μας παίρνει όλα τα χρωστούμενα που δεν αξιοποιήσαμε το χρόνο που μας χαρίστηκε κάποτε.
        Η αλήθεια είναι ότι μου λείπεις. Μου λείπεις συχνά. Όταν μου λείπεις σε σημείο να μην αντέχω άλλο,τότε βάζω και ακούω τα αγαπημένα σου τραγούδια, εκείνα μάλιστα που με έκαναν να αλλάζω δωμάτιο, τα ακούω από δύο και τρεις φορές. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνω να ξεγελάσω τον εαυτό μου και να τον πείσω πως είσαι κάπου γύρω μου-κάπου κοντά μου. Σαν απλά να έχεις αλλάξει εσύ τώρα δωμάτιο και τα βήματα στο διάδρομο να μαρτυρούν την από στιγμή σε στιγμή εμφάνισή σου.
       Δεν ήξερα για ποιόν είναι πιο δύσκολο,γι΄ αυτόν που μένει ή γι’ αυτόν που φεύγει. Βλέπεις είναι όλα αυτά τα τραγούδια και οι μουσικέςτα συναισθήματα και οι αναμνήσεις-που κάνουν τους ανθρώπους να θυμούνται. Όλοι οι άνθρωποι θυμούνται. Κι όταν λέω όλοι εννοώ-όλοι-! Δεν εξαιρώ κανέναν! Και να ξέρεις πως ο άνθρωπος που κάνει πως τάχα έχει ξεχάσει, είναι αυτός που θυμάται πολύ καλά,  καλύτερα από τον καθένα μπορώ να πω, ακόμα και τις μικρές λεπτομέρειες.
       Απλά κι αυτά τα άμοιρα τραγούδια έχουν την τύχη (ή και την ατυχία) να ερμηνεύονται συνεχώς αλλιώς. Άλλοτε με λυπητερό και πένθιμο τόνο σαν μοιρολόι κι άλλοτε με την επένδυση μιας μελωδίας της ευτυχίας, σωστό κομμάτι από μιούζικαλ. Αν το καλοσκεφτείς κι η ζωή η ίδια είναι ένα τραγούδι-καθαρά δημιούργημα δικό μας.
     Στην σκέψη και μόνο του ανταμώματος μας,  το τραγούδι μου γίνεται χαρούμενο, αποκτά κατά ένα περίεργο τρόπο χρώμα και μου λέει πως όλα θα πάνε καλά.
Σειρά σου λοιπόν, θα μου πεις τι λέει το δικό σου τραγούδι;
*Τα τραγούδια
«Le chansons» της Θεονίκης
Advertisements

Αλληλεγγύη, Σοφίας Κιόρογλου

Δεν μπορώ να ακούω,

δεν θέλω να βλέπω άλλα

πνιγμένα ανθρώπινα κορμιά.

Πώς έγινα εγώ έτσι;

Να βλέπω χέρια απλωμένα

και το χέρι μου να μην τεντώνεται;

Να κρατώ στις παλάμες μου ένα χέρι

κι αυτό να ξεγλιστρά σαν χέλι

και να χάνεται κάτω από τα κύματα;

Τι άνθρωπος είμαι εγώ που δεν σώζω κανέναν;

Ποια αλληλεγγύη γεμίζει φέρετρα;

Πέστε μου ποια αλληλεγγύη;

Σοφία Κιόρογλου

Για την Αλληλεγγύη

 

To ποίημα μου «Αλληλεγγύη» διακρίθηκε από την κριτική επιτροπή στην ‘Α ΦΑΣΗ του Ποιητικού Διαγωνισμού BONSAISTORIES και συνεχίζει την πορεία του για την τελική ευθεία. Το Writink Page είναι πάντα κοντά μου και στηρίζει κάθε μου προσπάθεια. Γι’ αυτό το λόγο, θεωρώ σημαντικό να μοιραστώ την δουλειά μου με φίλους που με αγαπούν και είναι πάντα δίπλα μου. Οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν αξιόλογα ποιήματα ενώ τα σχόλια των αναγνωστών θα αναδείξουν το καλύτερο μέσα σε διάστημα 10 ημερών. Για να αναρτήσετε το θετικό σχόλιο σας για την » Αλληλεγγύη» πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.bonsaistories.gr/%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%85%CE%B7/

Αυτή τη φορά μεταφέρουμε αυτούσια τα λόγια της Σοφίας Κιόρογλου που μας τιμά με την επιλογή της και μας αγκαλιάζει με την αγάπη της φιλίας της. Σ’ ευχαριστούμε πολύ Σοφία.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

E & M Writinks

«Οδύσσεια» Θεονίκη

Λοιπόν,κάτσε ή ξάπλωσε..όπως σε βολεύει. Καθώς θα με ακούς ,θα σε παίρνει γλυκά ο ύπνος. Δεν θα σου πω κανένα από τα γνωστά παραμύθια,ούτε ιστορίες βγαλμένες από τη φαντασία μου. Θα σου πω τα πράγματα όπως έχουν. Θα κάνω την αρχή με την Οδύσσεια,την πραγματική,όχι εκείνη που βρίσκεις γραμμένη στα βιβλία .Εσύ απ’ ‘όλα όσα ειπωθούν κράτα ό,τι θέλεις ή μη κρατάς και τίποτα. Βασικά δεν θα κρατήσεις τίποτα γιατί δεν σε συμφέρει να κρατήσεις κάτι. Καταλαβαίνω, δεν είναι τώρα καιρός για αλλαγές και ξεβολέματα!
        Θα ξεκινήσω με την Πηνελόπη. Στάσου! Όχι,η Πηνελόπη δεν περίμενε κανέναν. Για την ακρίβεια είχε βρει μνηστήρες πριν καν φύγει ο Οδυσσέας. Ξένοιαστα περνούσαν οι μέρες της,γεμάτες κολακείες και άφθονο κρασί. Κι ο Οδυσσέας,μη νομίζεις, σαν βρήκε ευκαιρία να φύγει,δεν επέστρεψε .Δεν τον ένοιαξε να βρει το δρόμο για την Ιθάκη. Δραπέτευσε από μια φυλακή που ήταν ο ίδιος άρχοντας. Πριν προλάβεις να τον λυπηθείς,άκου και τούτο. Κάθε βράδυ γλεντούσε στο νησί της Καλυψώς παρέα με την συντροφιά της. Δε περνούσε κι άσχημα,έτσι; Κι αν αναρωτιέσαι για το ταξίδι του Τηλέμαχου να τον βρει,το ταξίδι αυτό δεν έγινε ποτέ!Βλέπεις ο Τηλέμαχος πατέρα δεν έψαξε γιατί πατέρα δεν γνώρισε. Για τον Λαέρτη δεν μπορώ να πω πολλά αφού έφυγε πριν γεννηθεί ο Οδυσσέας. Φοβήθηκε τις ευθύνες και έγινε καπνός!Το μόνο κοινό στοιχείο,η τραγική φιγούρα της μάνας,η Αντίκλεια. Η Αντίκλεια ,ναι πνίγηκε,καλά το έγραψε ο Όμηρος. Πνίγηκε στη θάλασσα,πνίγηκε στη στεναχώρια για το παιδί της. Περίμενε καρτερικά μα δεν φάνηκε καράβι στον ορίζοντα.
        Αυτή είναι η αλήθεια καμάρι μου. Τώρα που τελείωσα,μπορείς να διαλέξεις το παραμύθι,γιατί το ξέρουμε και οι δυο πολύ καλά πως το παραμύθι είχες διαλέξει εξαρχής και αυτό θα συνεχίσεις να διαλέγεις. Το ίδιο άλλωστε κάνεις και στην ζωή. Όταν δεν στο σερβίρουν οι άλλοι,το φτιάχνεις εσύ μόνος σου στο μυαλουδάκι σου και δεν αφήνεις τίποτα και κανέναν να στο χαλάσει.
          Κι αν θέλω να είμαι έντιμη,πρέπει κάπου εδώ,στις τελευταίες λέξεις, να παραδεχτώ πως το ίδιο κάνω κι εγώ.

Η Οδύσσεια του συναισθήματος

Είναι η ζωή μας μια μικρή Οδύσσεια; Είναι το μυαλό μας ή η στάση ζωής μας που μας οδηγούν εκεί; Όταν το εκεί, είναι το παντού των άλλων σε συνδυασμό με το δικό μας. Συνδυάζονται άραγε αυτά; Βρίσκουν τα χνώτα τους ταίριασμα; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, καλύτερα να μην βιαστούμε ν’ απαντήσουμε.

Η «Οδύσσεια» της Θεονίκης μιλά για την ειλικρίνεια και όχι μόνο.

Σ’ευχαριστούμε!

E & M Writinks

 

Κοντά στα Ελαιοτριβεία, Σοφία Κιόρογλου

Εκεί κοντά στα ελαιοτριβεία
στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών
Σαν κάποτε Ιούδας σε φίλησα.
Τι κι αν έκλαψα;
Η συγνώμη δύσκολο πράμα.

«Για τις φορές που με χτυπούσες» Θεονίκη

Χωρίς να το θέλω, το ξέρω, θα θυμάμαι πάντα. Τα σημάδια και οι αναμνήσεις θα στοιχειώνουν το κορμί και την ψυχή μου αντίστοιχα ή και χιαστί.
    Θα θυμάμαι τις φορές που άπλωνες το χέρι σου κι ενώ εγώ η χαζή νόμιζα πως θα με αγκαλιάσεις, εσύ με χτυπούσες. Με χτυπούσες με μίσος, με οργή, με μανία. Με χτυπούσες επανειλημμένα και ανεξέλεγκτα.
Στην αρχή απλά αρνιόμουν, ανεχόμουν, ύστερα έμαθα να αντέχω, ώσπου έφτασα στο σημείο να έχω πείσει τον εαυτό μου πως αυτό αξίζω. Είχα πιστέψει πως έφταιγα εγώ. Δεν γνώριζα σε ποιo ακριβώς σημείο έκανα το λάθος αλλά κάπου σίγουρα έκανα λάθος εγώ. Το σφάλμα όλο δικό μου και οι συνέπειες και αυτές δικές μου!
     Δε με ρώτησε ποτέ κανείς πως ένιωθα. Κι αν με ρωτήσεις τώρα, δε θα σου πω πόνο, δε θα σου πω θλίψη, θα σου πω πως ένιωθα ντροπή. Ντρεπόμουν αλλά όχι για τις μελανιές που μάταια προσπαθούσα να καλύψω, όχι για τα γεμάτα οίκτο βλέμματα αγνώστων περαστικών και κοντινών φίλων, ούτε για τα λόγια απέχθειας προς το άτομο σου. Ντρεπόμουν γιατί ήμουν λίγη για σένα. Ήσουν καταδικασμένος να ζεις με αυτό το »λίγο» στο πλάι σου κι αυτό ήταν αρκετό, τουλάχιστον για μένα, να δικαιολογήσει την όποια συμπεριφορά σου.
    Όσες φορές κι αν είπα πως θα είναι η τελευταία φορά, ποτέ δεν ήταν. Όσες φορές κι αν είπες πως ήταν η τελευταία φορά, πάλι ποτέ δεν ήταν. Δεν άργησε η στιγμή που στέρεψα από δικαιολογίες, δίχως ίχνος λογικής και εξηγήσεις που έδινα εγώ σε μένα για σένα.΄ Ήταν η στιγμή που ίσα ίσα μπορούσα να σταθώ στα δυο μου πόδια και το εννοώ τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Έπιασα το μέσα μου να θέλει να ουρλιάξει ΄΄Φτάνει!», »Αρκετά!» μέχρι να νιώσω το λαιμό μου να σκίζεται. Να θέλω να φύγω από την φυλακή που μόνη μου μπήκα αλλά να φοβάμαι για χειρότερες συνέπειες.
     Κι όμως τα κατάφερα! Έσπασα τις αλυσίδες και έτρεξα. Έτρεξα μακριά σου να σωθώ. Μονάχα μια στιγμή σταμάτησα. Στάθηκα και πήρα μια βαθιά ανάσα. -Οξυγόνο.-
      Χωρίς να θέλω, το ξέρω, θα θυμάμαι πάντα. Με όλα τα άσχημα θα θυμάμαι πως στην τελική τα κατάφερα. Θα θυμάμαι πως η βία ούτε εξουσία δείχνει, ούτε μαγκιά, αλλά δειλία. Κι αν κάποιες φορές με χτυπούσες για να μου δώσεις ένα »καλό μάθημα» και να μου υπενθυμίσεις πως είμαι το αδύναμο φύλο, έχω να σε ενημερώσω πως δεν είσαι και τόσο δυνατός τελικά.

Shar-ink Oxygen

Συγκίνηση,

για την εμπιστοσύνη που μας δείχνετε

Υπερηφάνεια,

για τη δύναμη και την ποιότητα του χαρακτήρα όλων εσάς που έχουμε μαζί μας

Ευχαριστούμε ακόμη μία φορά τη Θεονίκη για το νέο κείμενο που μας έστειλε με τίτλο:

«Για τις φορές που με χτυπούσες»

Την ευχαριστούμε γιατί η τολμηρή της πένα  έγραψε ένα κείμενο μανιφέστο για όλες τις γυναίκες. Ένα κείμενο που χαρίζει Οξυγόνο σε όσες έχουν ξεχάσει πως ν’ αναπνέουν ελεύθερα.

oxygen
Give your Life Oxygen

E & M Writinks

«Ο Τόνος» Μαρία Λεμεσού

Φτάνω στην πλατεία.  Βικτώριας ή Βικτωρίας ; σκέφτομαι. Τακ- τακ τα τακούνια μου ή μήπως είναι οι καρδιές των παιδιών;  Τα νιώθω γύρω μου. Κοιτάζω κάτω. Πλατεία Βικτώριας ή Βικτωρίας;  Βάζω συχνά στον εαυτό μου ανόητα διλήμματα , όταν την πραγματικότητα να κοιτάξω δεν μπορώ. Πλατεία Βικτώριας ή Βικτωρίας; Βουίζει το βήτα σαν μελίσσι. Κοιτάζω γύρω μου. Δεν είναι μέλισσες. Είναι γερμένοι άνθρωποι. Στα παγκάκια. Στο χώμα. Στα σκαλιά. Στο φόβο τους.

Δεν είναι μέλισσες αυτό το βουητό. Είναι παιδιά με μελιά μάτια. Με μαύρα μαλλιά. Με τρύπιες τσέπες. Με γυμνά πόδια. Με την αθωότητα τους να μπαινοβγαίνει από μια τρύπια κουβέρτα. Με τη ζωή τους σε μια τσάντα. Σε δυό σταγόνες νερό. Αραδιασμένα στην πλατεία σαν αναπάντητα ερωτηματικά. Άλλα να κάθονται  σαν να περιμένουν κάποιον ή κάτι άλλα να παίζουν- είναι απίστευτο πως βρίσκουν τρόπο να παίζουν τα παιδιά κάτω από όλες τις συνθήκες ακόμα και της προσφυγιάς – κι’ άλλα σφιχτά να τα ‘χει στην αγκαλιά η μάνα τους σαν Παναγία που θέλει να τα γλυτώσει από τη Σταύρωση. Ντράπηκα που δεν είχα ένα θαύμα να τους δώσω, μια πατρίδα να επιστρέψουν, λίγη ειρήνη, έστω ένα γάλα. Έσκυψα πάλι το κεφάλι κι αρχίνησα να σκέφτομαι το ανόητο μου δίλημμα ξανά. Πλατεία Βικτώριας ή Βικτωρίας;  Σκέφτομαι ανόητα όταν λυπάμαι σχεδόν παλιμπαιδίζω, έτσι νιώθω πως κάνω μπου! στο άδικο κι’ αυτό φοβάται και φεύγει για λίγο.

Φτάνω στη σκάλα για το τραίνο. Σε λίγο θα είμαι αλλού. Θα πίνω καφέ και θα  αμπελοφιλοσοφώ. Ίσως το κρύο του απογεύματος με ενοχλήσει και αρχίσω να γκρινιάζω. Μπορεί να πω στη φίλη μου «Τι κρίμα. Πέρασα από την πλατεία. Αλήθεια για πες εσύ που είσαι φιλόλογος Βικτώριας είναι το σωστό ή Βικτωρίας; Κρίμα οι άνθρωποι. Τι κρίμα.. Και τα παιδιά! Πολύ λυπήθηκα. Πολύ λυπήθηκα» θα πω κι ύστερα θα κουμπώσω τη ζακέτα μου ως απάνω ,να μην κρυώνω και θα τα κλείσω απ’ έξω όλα τα κακά. Θα πιώ δυό γουλιές καφέ. Οι άνθρωποι στην πλατεία θα είναι ανάμνηση.

Η ζωή λένε είναι δρόμος. Μόνο που δεν έχει για όλους προορισμό. Δεν έχει…

Είμαι στην πλατεία.

Βικτώριας ή Βικτωρίας;

Καθηλωμένη, στο πρώτο σκαλοπάτι που κατεβαίνει στο τραίνο.

Καθηλωμένη, σαν να με έχουν εγκλωβισμένη όλα τα συρματοπλέγματα, όλων των κλειστών συνόρων.

Νιώθω πως καταπίνω χώμα.

Πως μασώ πέτρες.

Πως καίγονται τα μάτια μου από φωτιά.

Και τότε το αισθάνομαι.

Σαν αεράκι δροσερό.

Κι’ ύστερα σηκώνω το βλέμμα μου.

Ένα κοριτσάκι στέκεται απέναντί μου.

Το κοιτάζω επίμονα.

Όπως έναν πίνακα ,ένα δέντρο ,ένα πληγωμένο πουλί.

Όπως κοιτάζεις, όταν νιώθεις ανήμπορος να κάνεις κάτι.

Δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό το βλέμμα, ,αυτή η σιωπή.

Ξάφνου κουνάει το χεράκι του. Σαν του πουλιού φτερούγα.

Με χαιρετά με θέρμη.

Χαμογελά.

Χαμογελά, με όλους τους ήλιους που είδα στη ζωή μου.

Πρωινά και ηλιοβασιλέματα.

Χαμογελά με όλο το φως.

Το χαιρετώ κι εγώ ταυτόχρονα.

Χαμογελώ με όλα τα παιδικά μου πρωινά.

Χαμογελώ στο φως.

Κι’ ανοιγοκλείνω τα μάτια μου σαν να του στέλνω σήματα μορς. Oι λέξεις μου είναι κωδικοί στις κόρες των ματιών μου, στα βλέφαρά μου και το παιδί μια καθαρή  λίμνη που με καθρεφτίζει.

 

Μου τα γυρίζει με τα μάτια του τα σήματα.

Μου αντιγυρίζει τη χαρά του. Μπλέκεται με τη λύπη μου. Κουβάρι γίνονται. Κι’ ύστερα ξεμπλέκονται όλα μέσα μου ξαφνικά, νιώθω πως γίνομαι εκείνο το παιδί, το κοιτάζω και είμαι εγώ, χαμογελώ πλατιά στον εαυτό μου. Μου αντιχαμογελά.

Ανεμίζουν τα χέρια μας.

Και είμαστε σαν δυό φτερούγες του ίδιου πουλιού.

Που είναι το σώμα μας;

Ποιος μας έχει χωρίσει;

Πέντε βήματα απόσταση.

Δυό κόσμοι.

 

Κατέβηκα με του παιδιού το βλέμμα μες  στην τσέπη.

Με ένα συρματόπλεγμα να μου γδέρνει το μέσα.

Κι όμως ταυτόχρονα, παράδοξο,  κάτι γλυκό κυλούσε μέσα μου ,σαν να ‘χα μέλι μες στις φλέβες αντί για αίμα. Μέλι σαν τα μελιά του μάτια.

Το τραίνο είδα στις ειδοποιήσεις θα αργούσε.

Μα δεν μ’ ένοιαζε.

Εγώ είχα κάπου να πάω…

Πλατεία Βικτώριας ή Βικτωρίας;

Πλατεία του παιδιού που  ελπίζει.

Έτσι θα την λέω.

Και ο τόνος ο σωστός χτυπά στο στήθος μου.

 

Στην καρδιά μου.

 

«Ο Τόνος», της Μαρίας Λεμεσού

Θεονίκη

Είναι μοναδικό το συναίσθημα να βλέπουμε την παρέα μας να μεγαλώνει και νέοι φίλοι και φίλες να μας στέλνουν γραπτά τους για να παρουσιαστούν στο Writinkpage. Γνωρίζουμε καλά πως αυτά που μας στέλνουν είναι μέρος του εαυτού τους. Κατανοούμε πως είναι το πιο εύθραυστο κομμάτι τους.  Για αυτό το αγκαλιάζουμε προσεκτικά, με σεβασμό κι αγάπη προς εσάς που μας το εμπιστεύεστε.
Σήμερα καλωσορίζουμε τη Θεονίκη. Είναι η νέα μας φίλη που μας τιμά με την πρώτη συμμετοχή της στο Share Your Ink με το κείμενο «Τους Ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνεις μόνο από τα μάτια…»
Η Θεονίκη είναι μία φίλη που δεν γνωρίζουμε προσωπικά. Ακριβώς επειδή θέλουμε ν’ αλλάξει αυτό, της ζητήσαμε να γράψει κάτι για κείνη, να μας παρουσιαστεί κι αυτό έκανε. Ακολουθούν τα λόγια της:
«Με καταγωγή από την πόλη με τα χίλια χρώματα, την Ξάνθη, μια σουφραζέτα γεννημένη στις 8 του Μάρτη, χαμένη στο κόσμο των οικονομικών και στα ψυχαναγκαστικά ασπρόμαυρα τετραγωνάκια της σκακιέρας. Κολλημένη με την ψυχολογία και την υπερανάλυση μια ανήσυχη ψυχή που δεν χάνει ευκαιρία να ταξιδεύει για να βρει την ησυχία της.»
Έτσι λοιπόν μάθαμε -τώρα κι εσείς- πως η Θεονίκη είναι μια ανήσυχη, ευγενική  ψυχή που τόσο εκείνη όσο κι όλοι εμείς,  βρισκόμαστε στο ίδιο πλοίο συνταξιδιώτες. Στην κιβωτό των συναισθημάτων, των ιδεών, της δημιουργίας.
Σ’ ευχαριστούμε πολύ!
E & M Writinks

«Τους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνεις μόνο από τα μάτια…» Θεονίκη

Κάποτε πίστευα πως τους ανθρώπους τους καταλαβαίνεις μόνο από τα μάτια.

Έκανα λάθος.  Έπρεπε να το ζήσω βλέπεις,  για να το μάθω. Τους ανθρώπους από ότι φάνηκε τους καταλαβαίνεις και από τα χέρια. Υπάρχουν χέρια που το μόνο που έχουν μάθει είναι να ζητάνε, να ζητάνε συνεχώς όλο και περισσότερα, ν’ αρπάζουν και να χαρακώνουν. Όταν δε καταφέρουν να σε πληγώσουν, υπενθυμίζουν στον εαυτό τους να περνάνε μια γρατζουνιά πάνω από την πληγή για να μείνει σημάδι ή να ρίχνουν μια χούφτα αλάτι για να μην κλείσει.
Τα φανερά σημάδια ανιχνεύονται στο σώμα ενώ τα καλά κρυμμένα στην ψυχή.Τα πρώτα μπορεί κάποια μέρα να φύγουν,να σβηστούν, ενώ τα δεύτερα μένουhandsν ανεξίτηλα για μια ζωή. Πορεύεσαι στο δρόμο σου είτε μονάχος είτε με συντροφιά, πείθοντας τον εαυτό σου πως αυτό αξίζεις. Είναι κρίμα όμως φίλε μου. Μεγάλο κρίμα. Δεν το αξίζει τέτοιο βάρος η ψυχούλα σου. Είμαι σίγουρη πως δεν το αξίζεις, χωρίς καν να σε ξέρω.
Αξίζεις ρε φιλαράκι τα άλλα χέρια. Πριν όμως με αποκαλέσεις ψεύτρα ή φαντασιόπληκτη πως τάχα τα βγάζω από το μυαλό μου και σου αραδιάζω παραμύθια, σε διαβεβαιώνω πως όντως υπάρχουν. Θα τα έχεις συναντήσει. Δεν μπορεί να μην τα έχεις συναντήσει. Μιλάω για τα χέρια εκείνα που σε ζεσταίνουν το βαρύ χειμώνα καλύτερα και από παλτό. Σου παίρνουν τη θλίψη από μέσα σου καθώς σκουπίζουν το δάκρυ από το πρόσωπό σου. Είναι εκεί κάθε ώρα και στιγμή για να σε σηκώσουν και να σε βγάλουν από το σκοτάδι που έχεις χαθεί. Χάδια γεμάτα αγάπη και στοργή μονάχα μπορούν να σου χαρίσουν. Γι΄ αυτό έχουν φτιαχτεί και δεν μπορούν να ξεφύγουν από την μοίρα τους. Φρόντισε αυτά τα χέρια να επιτρέπεις στον εαυτό σου να σε αγγίζουν. Αυτά τα χέρια να προσπαθήσεις να γίνεις.

«Τους ανθρώπους δεν τους καταλαβαίνεις μόνο από τα μάτια…»   Θεονίκη

Μία ακόμη Σύνθεση

Σοφία Κιόρογλου

Κινητοποιεί τις συνειδήσεις μας. Γδέρνει τον τοίχο της μικροαστικής αυτοπροστασίας μας.

Διακρίνεται συνεχώς -στην Ελλάδα και το εξωτερικό- κι εμείς είμαστε εδώ για να τη θαυμάζουμε και να τη στηρίζουμε.

Είμαστε περήφανες που έγινες φίλη μας, που υπάρχεις και μέσα από το Writink Page και που μας παραδίδεις  τόσο ανοιχτόκαρδα να παρουσιάζουμε τις δημιουργίες σου, τις «Αριστοτεχνικές Συνθέσεις» της έμπνευσής σου.

 

Ευχαριστούμε,

E & M Writinks

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑