Αργά ή γρήγορα θα θάψουμε πολλές από τις αναμνήσεις μας
για να μπορέσουμε να συγχρονίσουμε τη ζωή μας στο παρόν.
Όταν η λάμπα καεί και ο φάρος δε σου δείχνει το δρόμο
να νιώθεις ασφαλής για τα βήματα σου.
Γιατί όπου και αν κοιτάξεις δε θα μπορείς να δείς.
Το μάτι σου θα συνηθίσει στο σκοτάδι και από ένστικτο θα κάνεις το επόμενο βήμα
το βήμα κλειδί.
Γιατί σε αυτή την ‘πίστα’ όλα είναι πιθανά.
Σε όλη αυτή την ουτοπία που υπακούει τους νόμους της φύσης
το πιο απρόβλεπτο πράγμα είμαστε εμείς.
Μιας φύσης με λιγοστό οξυγόνο μα όσο είμαστε στη ζωή είμαστε ΕΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ!
Ο φάρος θα σου δείξει τη διέξοδο,
ο χρόνος θα σου επιτρέψει
ό,τι ο εαυτός σου είναι ικανός να σου απογορεύσει.
Δε θυμάμαι πολλά απ όσα έκανα
δε θυμάμαι πολλά απ όσα διάλεξα να θέλω.
Καταπιεσμένα, αυθόρμητα ή δήθεν.
Δε θυμάμαι κάτι για όλα αυτά που έγιναν και τώρα με κατηγορούν.
Όποιο θέλω και αν διαλέξω αργά ή γρήγορα θα το ξεχάσω.
Τι αντέχω πιο πολύ….να θέλω;
Η υπόθεση «Εγώ» και η επαναχάραξη του δυσδιάκριτου συνόρου με την εικόνα σου.
Μοναδικό ζητούμενο η αναβίωση της ουσίας, η συμβίωση αυτών των δύο.
Τώρα πια ο διαμορφωτικός μηχανισμός προτιμήσεων και επιλογών σου κρούει τον κώδωνα.
Είσαι έτοιμος να τον ακούσεις;
Eίναι στην μόδα;
και τί είναι στην μόδα;
Μη τυχόν και δείξεις ότι δε ξέρεις και σε περάσουν για ανίδεο.
«Ντροπή»
Ποιά είναι τα πρότυπα αυτής της μόδας;
Πρόσεχε! Μη γελιέσαι. Μόνο για σήμερα.
Ακόμη και η ανήθικη ηθική αλλάζει σύμφωνα με την εποχή.
Κυνηγημένοι ψάχνουμε έναν προσιτό τόπο συνεύρεσης
να υπηρετήσουμε τα θέλω που είναι στη μόδα
να υπηρετήσουμε τα θέλω που είναι στη μόδα
να μένουμε συνεχώς συντονισμένοι στις εξελίξεις της γενιάς μας
και να μην ξέρουμε σε ποιά μόδα ανήκουν οι βαθύτερες ανάγκες μας.
Ούτε από ένστικτο.
Θέλεις για λίγο να χαθείς
να σε καταπιεί και πάλι αυτή η μαύρη τρύπα
εκεί που δεν βλέπεις τον εαυτό σου, γιατί τον σιχάθηκες
εκεί που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον αγγίξεις
μήπως και ξανανιώσεις την έλξη σου.
Μ Picture
-Οι φάσεις της ζωής μας-
Στον μικρόκοσμό της ψυχής μας
ξεπηδάμε από τη μια εικόνα στην άλλη.
Πρωταγωνιστές σε ένα μονόπρακτο, υπογράφουμε!!!
Συνήθως δεν με κοιτάς στα μάτια.
Συνήθως προσπερνάς χωρίς κάποιο βάρος να θες να σε φορτώσει.
Έτσι κάνουν Aυτοί.
Συνήθως δεν έρχεσαι.
Kαι σήμερα τα ίδια, ενώ ξέρεις.
Διάλεξες να χαθείς σε μια ευθεία που κανείς ορίζοντας δεν σου ταιριάζει.
Όπως ακριβώς κάνουν και Αυτοί.
Προδότες της ίδιας τους της ζωής.
Συνήθως κάνουν ό,τι κάνουν Πάντα.
Είσαι σαν όλους αυτούς
τους ανεκπλήρωτους Φόβους που δεν επέτρεψες να σε τρομάξουν.
Σα να φύγαμε πάλι βιαστικά.
(Σκέφτηκα)
Συνέχεια κάτι μας βιάζει ενώ είμαστε
συνέχεια μαζί
και το τρεχαντήρι του χρόνου δε φτάνει να μας φρενάρει λίγο.
Δεν σου μίλησα καθόλου σήμερα
ενώ μιλήσαμε για εμάς, σου μίλησα για μένα, μου μίλησες για σένα.
Μα πως γίνεται να μην είναι αρκετό;
Και γιατί είπαμε τόσα πολλά για μένα;
Είχαμε τόσο λίγο χρόνο για εμάς!
Και εσύ;
Μήπως είσαι από συνήθεια σκληρή;
Θα νιώσεις καλύτερα αν σου πω ότι είσαι;
«Πόσα ψέματα θα σου έλεγα μέχρι να φτάσω στην αλήθεια»
Πόσα ερωτήματα γεννιούνται με ένα βλέμμα μας στο καθρέφτη,
Σκεφτήκαμε ποτέ;
Αχ και να ήξερα
σε αυτό τον τόπο, τον καταραμένο
ποιό δέντρο μπορεί να ευδοκίμησει;
Κανείς καρπός δεν άνθισε.
Και αν άνθιζε εμείς οι ίδιοι θα το ξεριζώναμε.
Γιατί αυτή την μοίρα φτιάξαμε
σε ότι όμορφο απλόχερα μας δόθηκε
.
Μ. Street Stories
Αν έπρεπε να διαλέξω
θα διάλεγα να με πληγώσουν οι αλήθειες
και όχι οι ασαφείς απαντήσεις.
Αν μπορούσα να διαλέξω
δε θα είχα μπλέξει σ’ όλο αυτό.
Έλα όμως που θέλησα να διαλέξω τη φυγή
και με παράτησα εδώ.
Τους έδιωξα όλους σήμερα
μείναμε Εγώ και Εσύ.
Αλήθεια δε το θέλησα
αλλά το ευχαριστιέμαι.
Μ. City Stories
Writink Page 