Για κάποιο καιρό κάθε στιγμή της ημέρας θα παρελαύνουν από μπροστά μου όλα αυτά που με πέταξαν στο γκρεμό. Θα ζωντανέψουν και θα χαμογελούν όντας ικανοποιημένα γατί με ανέσυραν, γιατί με έβγαλαν από την μιζέρια.
Δικαιωμένα για τούτον τους τον άθλο, θα επευφημούν την φαινομενική τους επιτυχία προσπαθώντας να με πείσουν ότι με έσωσαν, μα εγώ θα ξέρω ότι με παρέδωσαν στη δυστυχία δημιουργώντας ερείπια ενός νέου τέλους, πάνω στα χαλάσματα της μεγάλης μου δυστυχίας.
Πώς να μείνεις υγιής σε ένα τόσο άρρωστο περιβάλλον;
Αναρωτήθηκα σαν έκλεισε η πόρτα…
Μετά πάγωσα τη σκέψη μου
και απλά, άκουγα το μηχάνημα.
M Writink Picture
Ένιωσες μάτια να μιλούν πιο δυνατά από χείλη;
Ένιωσες ποτέ το αίμα σου να είναι διαφορετικό;
Εσύ που δεν ένιωσες τίποτα απ’ όλα αυτά μπορείς να συνεχίσεις να μιλάς, μπορείς να συνεχίσεις να κρατάς λίγο από το ίδιο πολύτιμο σου αίμα.
Σκούπισα τα μάτια μου
από τα ματωμένα δάκρυα που κύλησαν
σαν είδα ποιοί είστε.
Έσπασε ο δεσμός με το «ποτέ»
Με την αγάπημενη φράση που ήθελα να λερώσει το κορμί μου.
Σκέψου ότι θα έπρεπε να είμαι υποστηρικτής της και κάθε φορά να σκέφτομαι μην την προδώσω.
Όσο εγκλωβισμένο ζούσε πίσω από την κόρη του ματιού μου,
η φράση θα είχε νόημα.
Και δύο δάκρυα σαν θα έσταζα, όξινη βροχή επάνω στο μελάνι θα ‘καιγε.
«Κλαίω χωρίς δάκρυα» ή αλλιώς
ο καταπιεσμένος πόνος που ταξίδεψε από τα μάτια στο κορμί μου.
Στέκεσαι στη μισοξεχαρβαλωμένη πόρτα
Δεν παίρνεις το βλέμμα σου απο εμένα
Σε βλέπω,
χρόνια τώρα
δεν κουνίεσαι
δε μπορείς
έχεις παγιδευτεί
επιβιώνεις σε έναν γύαλινο κόσμο,
τόσο εύθραστο που όμως μου προσφέρει ασφάλεια
Με ενοχλεί που δεν το βιώνουμε μαζί
και όμως επιδράει επάνω μου
ΕΣΥ ΕΙΜΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΓΩ
είσαι πιο δυνατό από το ανύπαρκτο
πιο αδύναμο απο το υπαρκτό
ακουγέσαι σαν απροσδιόριστη φιγούρα
μα είσαι ότι πιο ξεκάθαρο, ότι πιο σταθερό
γι αυτό αγαπώ ότι άφησες
μισώ ότι δεν αντίκρυσα
μα και το ανάποδο!
Τα ποθώ όλα
Και ας μην τα είχα – και ας μην τα έχω
«ΘΑ ΤΑ ΕΧΩ»
Δελεαστική πρόκληση
Δεν μ’ αφήνεις αδιάφορη- διεγείρεις την τόλμη μου.
Κλείνω με μανία τα αυτιά μου,
συνεχίζω ν’ ακούω και ας μην κοιτώ την πόρτα
τον πιο κραυγαλέο θόρυβο που κρύβεται μέσα στη σιωπή σου
το πίο επώδυνο θάνατο να υποβόσκει μέσα στη ζωή,
το νίωθω και ας κοιτώ δειλά με την άκρη του ματιου μου.
Ανατριχίαζω σαν κάποιοι περνάνε μέσα απ’ την μορφή σου
Αηδιάζω όταν οι άλλοι εθελοτυφλούν
και τότε πείθομαι ότι είσαι μια παραίσθηση.
Κουβέντα δεν βγαίνει απο τα χείλη μας
Τ’ ανοίγουμε μόνο για να δημιουργήσουμε ένα τυφώνα αναφιλητών
μέχρι να πέσουν ξερές οι εκπνοές μας.
Οι κόρες των ματιών μας πάλλονται
απροκάλυπτα μαρτυρούν την αμηχανία μας.
Προσποιούνται με ειλικρίνεια
στην προσπάθεια να συγχρονίσουμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα μας.
Έχω την τάση να μ αρέσουν οι περαστικοί
να τους χαζεύω
να τους θέλω
έτσι, ξέρεις για λίγο.
Με τραβούν πολύ αυτοί οι τύποι
του για λίγο,
της ξεπέτας.
Εκεί που παίρνω κάτι απ’ τον καθένα
και δίνω λίγο/ μετρημένο εαυτό.
Για σήμερα
για αυριο
μα και για χθες
Όσο κρατάει μια στιγμή
όχι για πολύ.
Να φύγουν αυτοί και να έρθουν άλλοι νέοι περαστικοί
ξανά και ξανά.
Και εγώ θα κυκλοφορώ να βρίσκω νέα θύματα
που θέλησα στο «για λίγο» να σκοτώσω
μα Πιο Πολύ σκότωνα εμένα.
Ομόνοια – Βικτώρια
μια στάση διαφορά
δύο εφιαλτικοί κόσμοι ξανοίγονται μπροστά.
Περνάς και σιχαίνεσαι ν’ ακουμπήσεις ακόμη και τον αέρα.
Στάση Ομόνοια
«Mind the gap between the train and the platform»
λιγο πριν κλείσουν οι πόρτες και ο συρμός αποχωρήσει
Στην εποχή της φασαρίας, σε άκουσα.
Ευχήθηκες να είχες πέσει μέσα,
να μην σε προειδοποιούσε κανείς
να μην έφτανες στον προορισμό σου.
και όλα αυτά,γιατί;
γιατί πολύ απλά θέλησες να χαθείς
Σε ενα έφλεκτο κορμί που δέχεται πυρά απο τη σιγουριά των προβλέψεων
Με παράτησα εκεί,να ζω στην υπόθεση πιο πολύ απ’ όσο έπρεπε.
Να βάζω πλώρη για τον έγκλειστο κόσμο
Να γίνομαι συντρέχτης στην νωθρότητα.
«Συγνώμη εαυτέ μου που δεν σε αγάπησα όσο σου άξιζε».
είμαι πάρα πολύ κουρασμένη για όλα τα «τοξικά» Θέλω μου
αύριο θα ήθελα να έχω νέα «άρρωστα» Θέλω
αλλά δεν πρόλαβα τίποτα από αυτά
γιατί διάλεξα να πεθαίνω υγιής.
Στο σκοτάδι διακρίνω την φιγούρα σου.
Διεισδύω με τόλμη στο πεδίο σου.
Στο φως τα σώματα μας ηλεκτρίζονται.
Ψιλαφίζω δειλά, λίγο τη σκιά σου.
Το πιο οδυνηρό είναι εκείνο το ουρλιαχτό που ακούω σαν περνώ απο το σκοτάδι στο φως.
Aν πιστεύεις πως ο μόνος τρόπος ν’ απαλλαγείς από κάτι είναι να το ξεριζώσεις, κάνε όπως με το κόκκινο λουλούδι που διάλεξες να θάψεις.
Μιας και στο φιλάσθενο ψυχισμό σου
καμία θεραπεία την απόλυτη γιατρειά δεν θα φέρει.
Από τη στιγμή που νόσησες μια ζωή
μολυσμένος θα ‘σαι.
Writink Page 