Γεννήσαμε το χωροχρόνο
κι η εδώ πραγματικότητα τον χώρεσε
φίλο αγαπημένο τον ονόμασε
αγκαλιά, έρωτα τον ξημέρωσε.
Τοποθετήθηκα εδώ σε δυο κατάμαυρα τρίγωνα
με τις πιο αιχμηρές γωνίες να κρύβουν τον πληγωμένο τοίχο.
Εδώ που κάποιος με πλάκωσε με την πλάτη του.
Εδώ που πέρασε ένα σκυλί και με κατούρησε.
Εδώ που και εσύ με έβγαλες φωτογραφία.
Στα αποτυφλωμένα μάτια μου όλα γίνανε μπροστά.
Μα και εγώ σε χιλιάδες περαστικά βλέμματα, δεν σκόρπισα ούτε ένα.
M Writinkgs#exploring_Athens#Kargeorgi_Servias – 26/02/2017
Αόρατος καβαλάρης σε ξένα, λευκά σεντόνια.
Κάλπασα επάνω σε δυο κορμιά που έγιναν κόμπος.
Ένιωσα την θηλιά στο λαιμό,
μα μια σταγόνα βαθύ κόκκινο με μαρτύρησε
ότι ήρθα πάλι χθες.
Χάνω έδαφος
σε ένα ένστικτο που υπογείως με χλευάζει.
H μορφή μου,
ανύπαρκτη.
Tο μυαλό μου,
ανήθικο.
μου υπέδειξαν πως είναι να κερδίζεις χάνοντας.
Οι επιτυχίες που σημείωναν τα βιβλία του, δεν είχαν διάρκεια. Ύστερα από λίγο ξεχνιούνταν. Χάνονταν, όπως όλα τα δημιουργήματα που δεν έχουν βάθος και βάρος. Ο ίδιος απορούσε γιατί συνέβαινε αυτό. Δυστυχώς, τα έργα του είχαν όλα τα στοιχεία της λήθης, γίνονταν σύμμαχοι τού χρόνου, δεν τον ξεπερνούσαν.
Τα περισσότερα ήταν πολύ κατανοητά και τα λιγότερα, σαφώς ακατανόητα. Μετά δεν εξέφραζαν τον λαό, με την έννοια ότι μιλούν στην ψυχή του. Απλά χάιδευαν αυτιά και μάτια , δίχως να εισχωρούν στην καρδιά. Παρουσίαζαν την πραγματικότητα όπως είναι κι όχι όπως έπρεπε να είναι .
Η ρεαλιστική αποτύπωση φαινόταν αντιποιητική , σαν διδασκαλία για χαχόλους , στείρα ηθικολογία, χωρίς καλοσύνη. Υπήρχε και μια καθοριστική παράμετρος : ο συγγραφέας δεν έδειχνε τον ουρανό, αλλά τα πόδια του.
«Έργα & Χρόνος» του Χριστόφορου Τριάντη
Πάντα: το πιο αόριστο.
Και έχουμε τόσα ορισμένα πράγματα σε αυτή τη ζωή…Τρέχουμε ξωπίσω τους, Αποζητάμε διαρκώς. Θέλοντας να τ’ αποκτήσουμε, περαστικά τα κάναμε.
Καταφέραμε όμως να ενισχύσουμε την απληστία μας.
Ξεφτυλιστήκαμε εκ φύσεως.
Θα συνεχίσω ν’ αποζητώ αυτά που δε φτίαχτηκαν για έμενα, αυτά που δεν ορίστηκαν για εμένα…
αυτή είναι η δική μου απληστία και με κάτι ξένο δεν την αλλάζω.
Για πολύ καιρό δεν αισθάνθηκα κάποιο άγγιγμα
πέρα από τα βασικά και εμφανή σημεία.
Εκεί που σε αγγίζουν οι γονείς, οι φίλοι σου…οι ευκαιριακοί εραστές.
Για να ‘μαι ακριβής δεν ένιωσα αυτό το αποπνικτικό άγγιγμα που ονόμασα βάσανο. Αυτό που στο πέρασμα των ημερών εκπνέει λίγη ένταση.
και όλα αυτά γιατί δεν αντεχεται το αγγιγμά σου στο κορμί μου.
Δεν έχω παράπονα από τους ανθρώπους,
γιατί δεν έχω και απαιτήσεις.
Θυμάμαι όμως,
και μέχρι να ξεχάσω μου παίρνει λίγο χρόνο.
Ήταν η στιγμή που θύμιζε κάτι από παραίτηση.
Βανδάλισαν ένα απ’ τα διασημότερα και ομορφότερα street art έργα της Αθήνας, αλλά κάποιοι ανέλαβαν ήδη την αποκατάστασή του!
Η εντυπωσιακή κουκουβάγια στο Μεταξουργείο βάφτηκε με σπρέι.
To εντυπωσιακό γκράφιτι «Knowledge speaks — Wisdom listens» του street artist Wild Drawing, το οποίο απεικονίζει μία κουκουβάγια πάνω σε μία εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία, μεταμόρφωσε πριν από λίγους μήνες μία γειτονιά στο Μεταξουργείο.
Διαβάστε την ιστορία του γκραφίτι και πως η γενιά με μότο «Be Viral» μπορεί να το καταστρέψει.
Ευτυχώς η σοφή κουκουβάγια βρήκε και πάλι την σοφή ματία της.
Ακόμη ένας κι ένας και πάλι ένας, οι στόχοι τρέχουν σαν το νερό κι εγώ μένω πίσω τους να κλείνω το κενό.
Ονειρεύεσαι με τρόπο ασφαλή
και για μένα όνειρο χωρίς ρίσκο
είναι μια αλληλουχία πράξεων
που ισούται με μηδέν.
Δε με ωφελείς
νομίζεις πως στην πράξη, τα έχεις όλα υπολογισμένα.
Writink Page 