Δεν κοιμήθηκα λεπτό.
Το μάτι δεν μπορούσε να κλείσει
ήταν πνιγμένο στο δάκρυ.
Ήθελα να σπαράξει για αυτά τα τρια χρόνια απέραντης αγάπης,
τρια χρόνια έντονων στιγμών,
τρια χρόνια απόλυτης Τρέλας,
των πιο δυνατών Θέλω.
Δεν θα άλλαζα τίποτα-
μόνο την κλεψύδρα θα αναποδογύριζα να νιώσω τον κάθε κόκκο να κυλάει.
Γιατί δε θυμάμαι τη ζωή μου χωρίς εσένα,
γιατί δεν θα μ’ αρέσει η ζωή μου χωρίς εσένα, στο εδώ.
Ο έρωτας έχει την ίδια όψη. Αναγνωρίζεται σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα βλέμμα, στο αμήχανο νευρικό γέλιο.
Η πόλη είχε ξυπνήσει μα κανένας ήχος της δεν την έκανε να μοιάζει ζωντανή.
Το έχω σε κακό. Ναι, το έχω σε κακό κάτι να ξεκινά με κλάμα.
Κι εμείς; ρωτάς.
Εμάς μας γέννησε το κλάμα,
Μας έδεσε το σκόρπιο δάκρυ,
Μας έκαψε η πλημμύρα του αναφιλητού.
Ξέχνα το, είπα. Δεν είναι αυτό σημάδι!
Ίσως να είναι μόνο μια αυγή που κλέφτηκε με το σκοτάδι.
91 εκατοστά εκτός εαυτού
Μακριά από μένα
Μακριά από σένα
και τα μάτια κοιτάνε πια χαμηλωμένα.
Με τα χέρια στις τσέπες
Θέληση για τροφοδότηση δεν υπάρχει πια
91 εκατοστά μακριά από κει που με ξέρω
Μετεωρίζω, παραμερίζω
στη ζωή γνέφω κι αυτή προσπερνά.
Κεραυνός μεγατόνων από ψηλά με χτυπά
Ήχος μηδέν, μόνο βουητό από το βάθος της θάλασσας μου κλείνει τ’ αυτιά.
91 εκατοστά ζωγραφιά με κιμωλία
91 εκατοστά μια αλλόκοτη συνομωσία.
Να γυρίσω ξανά εκεί που βρισκόμουν
Ακούς;
Να γυρίσω ξανά σ’ αυτό που εσύ λες κύριους δρόμους
Ακούς;
91 εκατοστά μοναξιάς
91 εκατοστά τρελής ελευθερίας
Ζωγραφίζω τις φλέβες στο χάρτη
Φτιάχνω με το αίμα μου ποτάμι
Κάνω κουπί, μην ρωτάς γιατί.
Χτύπα με! Τα πόδια μουδιάζουν, δεν νιώθω πως τρέμουν
Αλήθεια ίσως είναι, ξεφεύγω
91 εκατοστά ζωής κυνηγώ
91 εκατοστά σ’ ένα δρόμο παρανοϊκό
Χτυπάει η καρδιά κι ο ήχος βαθαίνει
Είμαι εδώ στη ζώνη του αλλού
Μιλάς για ζωή
Μιλώ στην καταστροφή
91 εκατοστά μετρημένης πληγής
91 εκατοστά σφαγιασμένης πνοής
Επιστρέφω ξανά με αόρατες σκέψεις
Επιστρέφεις ξανά με μασημένες λέξεις
Βουλιάζω αργά, μην με τραβήξεις
91 εκατοστά μακριά από το εκατό
91 εκατοστά κι είμαι μόνος στον τυφώνα αυτό
Ξαφνικά, ισοπεδωτικά
Έκανα βουτιά στα βαθιά
Αγκάλιασα το μαύρο που μου χάρισαν
Κι είπα ΝΑΙ θα ζήσω μ’αυτό
91 εκατοστά μακριά από σένα
91 εκατοστά πια, μακριά από μένα
Έχασα το νόημα στον κύκλο που λέγεται τρέλα.
Τεντώθηκες.
Τα κόκκαλά σου σαν κρότος από πυροτέχνημα,
με ξύπνησαν χαράματα.
Μου τράβηξες το πανωσέντονο.
«Καλημέρα»
Ήταν μια πρωτόγνωρη καλημέρα.
Δεν κράτησε για πολύ.
Τι άλλο να μου έλεγα;
Στον ανεξερεύνητο δρόμο
που ανοίγεται εμπρός
συνταξιδιώτης μου να γίνεις
Και αν θελήσεις κάπου να μείνεις
την κλεψύδρα θα γυρίσω-
άλλος κόκκος να μη φύγει
την παγωμένη στιγμή η ψυχή σου για να ζήσει.
Δεν πλησιάζω τους ανθρώπους
Τους «ηθικούς»
Της κρύας αγκαλιάς
Της απο απόστασης χαιρετούρας
Τους σοβαροφανείς
Τους μίζερους
Τους σε «κοιτώ στα χέρια»
Δεν πλησιάζω τους ανθρώπους
Που χρησιμοποιούν το «ποτέ» και το «πάντα»
Τους «όλα με μέτρο»
Αυτοί δεν μπορούν να με πληγώσουν!
Εχθές ζωντάνεψε η στιγμή,
και αυτή η σάρκα αιματοβαμμένη σύρθηκε για λίγο.
Σήμερα πέθανε.
Στο βωμό του χρόνου, αυτοχαρακτηρίστηκε ανάμνηση.
Κουβαλάω στα χέρια μου το νεκρό αυτό κομμάτι
γιατί είναι πιο ζωντανό από πολλά.
«Κατ’ οίκον» Κ. Δημουλά
Θα μένω μέσα μου πιο πολύ.
Σκέπτεσαι ελεύθερα
αμαρτάνεις εξομολογείσαι
δύσκολα μετανοείς δεν ξεχνιέται
ότι για λίγο δικό μας παράδεισο
υπέστη τόση κόλαση η αμαρτία.
Εσύ μου μιλάς για ταξίδια?
Εσύ που κάθεσαι συνοδηγός, να παρακολουθείς το δρόμο για να θυμάσαι πως γυρίζεις πίσω? Μήπως και χαθείς?
Για ποιά ταξίδια μου μιλάς?
Αυτά που έχουν ημερομηνία λήξης, ημερομηνια επιστροφής?
Και το χειρότερο, γνωρίζεις και τα δυό.
Έχεις διαλέξει το τέλος πριν ακόμη ζήσεις την αρχή.
Πόσο βαρετό, ακόμη και το γνώριμο σου φαίνεται απρόβλεπτο.
Απόλαυσε ό,τι δεν έχει επιστροφή, ίσως να ‘ναι καλύτερα να μη γυρίζεις πάντα πίσω.
Η Παράνοια είναι πιο ορισμένη
από αυτό που έχεις στο μυαλό σου.
Είναι ένας ελκυστικός προορισμός, εθιστικός για όποιον τον διαλέξει.
Εάν πέρασες ξυστά και μάτωσες ήσουν κοντά της.
Κάνε λίγη υπομονή!
Στο επόμενο κιόλας βήμα ανοίγεται ένας παρθένος κόσμος, έτοιμος να σε βιάσει.
Writink Page 