Χάθηκες…
Έμεινε μονάχα μια υποψία γλύκας
σ’ ένα άδειο κουτάλι.
Μια τελευταία εικόνα σε ένα γλαφυρό όνειρο,
Μια λέξη που έσβησε στη βουή του δήθεν «όλα καλά»,
Ένα φύλλο που έπεσε πριν ακόμη κιτρινίσει.
Τόσο βιαστικά.
Δεν πρόλαβα κάτι παραπάνω να κρατήσω, έτσι,
Μέσα από τα χέρια μου,
Σε έχασα.
Στα αδιέξοδα να τρέπεσαι σε φυγή
στα σκοτεινά τα μονοπάτια ενα μικρό βήμα δε κοστίζει λάθη.
Αν τυχόν και την πατήσεις, στο δίλημμα, ώρα πολύ, μπορεί και να σταθείς..
Ζύγι η κάθε επιλογή
και η ζυγαριά προς μια πλευρα δε γέρνει
Το χρόνο σου ροκανίζει η άτιμη, η πονηρή.
Συν τη παρόδω του χρόνου επιτακτικώτερη ανάγκη η απόφαση να πάρεις,
την καλύτερη μη πειστείς πως θα τη μάθεις.
Άδοξα σε μια στιγμή θα αποχωρήσει
να πάρει τη σκυτάλη η Εκλεκτή.
Το διλημμα να εκπνεύσει
και η ζωή άλλη τροπή να πάρει.
Φεύγεις και ερχέται και αυτή,
ακόμη και να την κλωτσήσεις πλάι σου κοιμάται,
πλάι σου στέκεται τις ξάγρυπνες νύχτες.
Σε παιχνίδια με έναν παίκτη, εσείς είχατε πλεονέκτημα.
Τα βράδια βουτάγατε παρέα σε βάλτους από αλκοόλ.
Στις φωτογραφίες ήταν η σκιά σου, και της χρωστάς τη λάμψη σου.
Στα κρεβάτια του πόνου που πλάγιασες
αυτή σου κράτησε το χέρι και σε τράβηξε να ξεμουδιάσεις.
Σου διδαξε πως τα πιο μεγάλα ευχαριστώ πρέπει να δείχνεις,
πως τα πιο μεγάλα θέλω πράξεις να κάνεις
και το σύγνωμη να μην πεις, αυτή σε έχει κιόλας συχγωρέσει…
«ΜΑΖΙ»
η λέξη για την οποία αργά ή γρήγορα σε έπεισε.
Αν στο πάντα κατάφερες να την δεις
Φιλία ονομασέ την,
και με την πρώτη ευκαιρία, θυσία τον εαυτό σου , για χάρη της να κάνεις.
Τη δροσερή σταγόνα στο αφυδατωμένο μου σώμα,
στόλισα με ένα μεγάλο ευχαριστώ, που κράτησε για λίγο
Διάρκεια Ζωής : 1.5 δεύτερο.
Η σφιχτή αγκαλιά, δικαιολογούσε την κρατημένη μου ανάσα.
Ήταν ο λόγος που ανέπνευσα βαθιά.
Διάρκεια Ζωής: 22 δεύτερα.
Μπόρεσες και μου έδειξες να κάνω τρύπες στο πέπλο της απόγνωσης,
που έπλεξα με τόση αφοσίωση.
Ν’ αρχίζω να ανασάνω από εκεί,
να βλέπω τον κόσμο από εκεί
και όταν θα μαι πάλι δυνατή να πετάξω το πέπλο
και να εισέλθω δυναμικά μέσα σ’ όλα αυτά που μελετούσα τόσο καιρό.
Πολύ σε ευχαριστώ
Διάρκεια Ζωής : δεν καταγράφηκε ακόμη.
Τώρα είσαι σοβαρή.
Τώρα υπερβάλλεις ότι δεν σε καταλαβαίνει κανείς και θα γκρινιάξεις γι αυτή τη βιαστική ζωή που όλο απαιτεί.
Τώρα θα μιλήσεις απότομα.
Τώρα θα γελάσεις δυνατά, για να σαρκάσεις και να προχωρήσεις παρακάτω.
Ένας σωρός από «τώρα» με κρατάει καθηλωμένη, να παρατηρώ το μίμο που δε μένει ποτέ ανέκφραστος.
Πάω να σε διαβάσω μέσα από κάθε κουστούμι, και έχεις ήδη βάλει το επόμενο.
Νομίζεις πως δεν μαθαίνω τίποτα για σένα,
αλλά ξεχνάς πως πάνω σε κάθε αλλαγή κουστουμιού μένεις για λίγο γυμνή.
Σε ένα μόλις λεπτό από τώρα -κι όταν θα έχω τελειώσει αυτές τις αράδες αρκετά λεπτά μετά- θα είμαι ολόκληρη μέσα στη νέα χρονιά της ζωής μου. Ήθελα να προλάβω. Τι; Μην ρωτάς. Απαντήσεις δεν έχω για πολλά πιθανόν και για τίποτα. Πάντα θέλω να προλαβαίνω εμένα και τις διαθέσεις μου, τους άλλους και τις ανάγκες τους. Απόψε όμως θέλω να είμαι η πρώτη που θα μου πω ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ. Η πρώτη που θα δώσω αξία στη σκέψη της ύπαρξής μου ανάμεσα σε όλους όσους αγαπώ και μ΄αγαπάνε. Θέλω να χαμογελάω και να γελάω μόνο και μόνο γιατί υπάρχω, γιατί ζω! Από χαρά. Υπάρχει κάτι ωραιότερο; Νιώθω την ανάγκη να πω πόσο σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου που γίνεστε η δροσερή γη κι εγώ μέσα σας απλώνω ρίζες και θεριεύω. Ένας ακόμη χρόνος ζωής ήρθε κι εγώ θα τον κρατήσω αγκαζέ. Θα τον προσκαλέσω σε μία promenade. Να περπατήσουμε αργά στην προκυμαία του, με το κεφάλι ψηλά, χαιρετώντας τις μέρες και τις νύχτες που θα μας προσπερνούν, προσκαλώντας τις στιγμές να ξαποστάσουν δίπλα μας, προκαλώντας τους δείκτες του ρολογιού να πάνε όσο πιο αργά μπορούν.
Μια υπέροχη βόλτα μόλις ξεκίνησε!
Εάν μου μίλαγες για το πόσο μ’ αγαπάς,
τότε ΝΑΙ, ίσως και να ‘ξερα.
Μόλις πάμε στην παιδική χαρά τρέχουμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι.
Μια εδώ, μια εκεί
μια πάνω, μια κάτω
το σημείο ισορροπίας το περνάμε μόνο για να φτάσουμε στην κορυφή ή στον πάτο.
Να αγκομαχάμε για τα άκρα,
εκεί που όλα είναι τόσο ξεκάθαρα!
Χοροπηδάμε πάλι στη ξύλινη γερή τραμπάλα, που ακόμη αντέχει το ασήκωτο βάρος μας.
Κοκκαλωμένη,
απαθανατισμένη εικόνα πάνω σε μια καρέκλα σκηνοθέτη.
Έτσι αντικατοπτρίζει ο καθρέφτης μου.
Εσύ,
στέκεσαι ξανά στη μισοξεχαρβαλωμένη πόρτα
επιδεικτικά να με δείχνεις με το ξεθωριασμένο αποτυπωμά σου και να με χλευάζεις
Aντοχές και όρια που πάλεψα μαζί τους
αφήσαν απεικόνιση επάνω στο λευκό πανί-
σα στένσιλ μαυρισμένο που όμως «φεγγίΖει».
Πλησιάζει με διάθεση φθονερή
με βλέμμα αιμοβόρο
να σπείρει τον πανικό.
Εαν έχεις τη τύχη να σε διαλέξει παραδώσου και ακολούθησε την.
Αν θες μπορείς μαζί της να περάσεις καλά αρκΕί να μη της δείξεις φόβο,
αρκεί να μη νιώσει ότι απειλείται!
Το ανεξήγητο του εαυτού μας,
διαρκώς μας κηνυγά
Το ανεξήγητο του διπλανού μας,
απάντηση δε χωρά.
Προσπάθησα πολύ
Προσπάθησες πολύ.
Παλέψαμε με μένος σ’ αυτή μας την προσπάθεια.
Ηττημένοι καταλήξαμε να προσπαθούμε ν’ απαντήσουμε σε όλα τα Ανεξήγητα μας.
…. και είμαστε εδώ.
Ξεχνώντας ότι η αυθόρμητη πράξη μας, μας πήγε παραπέρα.
Writink Page 