Αλήθεια , βρωμάει
δε το θυμάμαι έτσι.
Στο ποτισμένο από ναρκωτικά χώμα, το πόδι μου δε τολμάω να πατίσω.
Το θυμάμαι αλλιώς..
Αγκαλιά υφαίναμε όμορφες στιγμές που τώρα τις ξορκίζω.
Ο αποπνικτικός αέρας μολύνει τα πνευμόνια μου .
Τώρα στον αργαλειό κόμπους μονάχα υφαίνει, πλέκει με ασχήμια την κάθε παλιά του ομορφιά.
Αν δεν κυλήσεις παρέα με τον χρόνο δε θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ότι αποφεύγεις.
Αν θες να προχωρήσεις, μείνε.
Αν συνέχεια πνίγεις τις πράξεις σου στις υποθέσεις
χάνεις την ευκαιρία να τολμήσεις.
Πόσα ακόμη θα έρθουν που το ένστικτο θα αφήσεις να διαλέξει;
και ποιος ξέρει πόσο μακριά από την πραγματικότητα θα πας;
Αν θες να μάθεις, ξεκίνα!!!
Η ζωή στην τελική είναι πολύ πιο απρόβλεπτη απ’ όποια υπόθεση και αν τόλμησες να κάνεις.
Αν δειλιάζεις, «Φύγε!»
Δε θέλω πολυτέλειες
και extravagant καταστάσεις
σούπερ λούξ εκδρομές και εκθαμβωτικά βραδινά σουλάτσα
πνιγμένα μέσα στην καταπίεση της χλίδας, στα καχύποπτα βλέμματα περαστικών.
Θέλω τον πλούτο των ματιών σου
και την υπερβολή του έρωτά σου,
υπέρλαμπρα ν’ απλώνονται εμπρός στο γκάζι μιας καγκουροβόλτας.
Να πίνουμε περιπτερόμπυρες και να σβήνουμε τον καπνό της ύπαρξής μας.
Να χαζεύουμε από ψηλά την πόλη μας και να μαντεύουμε τις περιοχές που στην επόμενή μας βόλτα θα χαθούμε.
Το ντεπόζιτο της κούρσας μας είναι ακόμη, πίοτερο γεμάτο,
ν’ αργήσουμε και πάλι να γυρίσουμε πίσω….
γιατί εδώ βρίσκεται η γνώριμη μας Ευτυχία.
«Τί άλλο θα έχουμε σε λίγο καιρό να πούμε;»
Υπάρχει μια πικρή φοβία.
Αλήθεια η άρνηση, δε πρόκειται να γίνει
κρατάει την ανυπακοή της σε κάθε κανόνα.
Ήμασταν συνέχεια κοντά,
τώρα που έφυγες, σα χάρη στο ζητώ «κράτησε με μέσα σου ζωντανή»
να μην υπάρχει χώρος για την κοινή λογική.
Κάποια στιγμή είπα «δεν έχει άλλο να σ’ αγαπήσω»
και στο επόμενο λεπτό είχα πάει λίγο παρακάτω.
Ακόμη, συνεχίζω.
Ο δρόμος λένε, έχει τη δική του ιστορία.
Εδώ όμως όλα σώπασαν και δεν μιλάνε πια.
Τι να πουν, τι νόημα έχουν οι παλιές του ιστορίες,
όταν στοιβάζει στην κοιλιά του εκατοντάδες όνειρα
που περιμένουν τις δικές τους ευκαιρίες.
Aν πιστεύεις πως ο μόνος τρόπος ν’ απαλλαγείς από κάτι είναι να το ξεριζώσεις, κάνε όπως με το κόκκινο λουλούδι που διάλεξες να θάψεις.
Μιας και στο φιλάσθενο ψυχισμό σου
καμία θεραπεία την απόλυτη γιατρειά δεν θα φέρει.
Από τη στιγμή που νόσησες μια ζωή
μολυσμένος θα ‘σαι.
Φεύγοντας κουβαλούσες ένα βαρύ πέπλο ανησυχίας..
Έτρεχες γρήγορα στη σκάλα, λες και δεν το παιρνες μαζί σου Αλλά σαν έκλεισες πίσω σου τη σιδερένια πόρτα
Το πλακωσες
Το τράβηξες με μανία και το σκισες
(Αναρωτήθηκα)
Το παρκαρες κάπου το κουρέλι ή ακόμη σε βαραίνει;
M Writinks
Ξεχνάω πως είναι να φιλάω
πως μοιάζει να σε φιλάω σε όλο σου το σώμα.
Μου έμαθες να θέλω μόνο αυτό!
Ένα φιλί στο μάγουλο, όχι σταυρωτά,
μου έδειξες πως να έχω μόνο αυτό.
Για όλα αυτά που δεν πήρα ποτέ μου απαντήσεις,
οδηγήθηκα σε λάθος μονοπάτια
και θυσίασα πολύτιμο χρόνο.
και πόσα ακόμη θα έρθουν που το ένστικτο θα αφήσω να διαλέξει;
και ποιος ξέρει πόσο μακριά από την πραγματικότητα θα πάω;
Η ζωή στην τελική είναι πολύ πιο απρόβλεπτη απ’ όποια υπόθεση και αν τόλμησα να κάνω.
HAtERE , HAtERE, HAtERE!
Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη λέξη που κυλούσε στον τοίχο απέναντι, στο βάθος του δρόμου, με τα γράμματα στο χρώμα της χολής και νόμισα πως με γελούν τα μάτια μου. Προσπάθησα να σκεφτώ τι σήμαινε η λέξη πραγματικά -όχι τη μετάφραση- εκείνα τα δευτερόλεπτα που μου αναλογούσαν περιμένοντας το φανάρι να γίνει πράσινο. Λοιπόν, αν κατάλαβα καλά, κάποιος σκαρφάλωσε, κρεμάστηκε στον αέρα για να γράψει στην πλάτη του κτιρίου ένα τεράστιο HAtERE! Αν δεν ήταν το φανάρι κι η ουρά των αυτοκινήτων πίσω μου, μάλλον θα ήμουν ακόμη εκεί να προσπαθώ να βγάλω νόημα, να προσπαθώ να καταλάβω αυτό τον άγνωστο «καλλιτέχνη» που κινδύνεψε, για να ζητήσει από όλους μας να… HAtERE. Αφήνω το χρόνο να με προσπεράσει, τον ξεγελάω στη διάρκεια του κόκκινου φαναριού και ταξιδεύω. Έρχομαι και κάθομαι δίπλα σου HAtER, σιωπηλή, τη στιγμή ακριβώς που γράφεις. Δεν νομίζω, δεν ελπίζω πως θες να με δεις. Σε παρατηρώ. Το χέρι σου τρέμει καθώς γράφεις κι αποτυπώνεται στα γράμματά σου. Στέκεσαι μετέωρος, ανάμεσα στην κοιμισμένη νηφαλιότητα της ύπαρξής σου και το μεθύσι της ψευτο-επανάστασης που σου δίδαξαν όμοιοί σου. Το κορμί σου ολόκληρο πάλλεται από μια παράξενη φωνή που τραγουδά μέσα σου, τρέμεις στον ήχο της και τα γράμματά σου αρχίζουν να κατρακυλούν. Αιωρείσαι στην κούνια των σκέψεων του μυαλού σου. Σ’ αγγίζω με το δείκτη του χεριού μου και σε ρωτώ με φόβο μήπως διαλυθείς στη σκέψη μου σαν σαπουνόφουσκα:
«Εσύ HATER που μας καλείς να HAtERE, γιατί κρεμάς το μίσος σου μπροστά στα μάτια σου και στα δικά μας; Νομίζεις πως το έκανες καθρέφτη μας; Έτσι κι αλλιώς εσύ να το ξεχάσεις αποκλείεται κι εμείς να το διαβάσουμε απορώ αν πρέπει. Ξέρεις τον πόνο του να μισείς; Διάλεξες δηλητήριο πιο ισχυρό κι από το μίσος των άλλων προς εσένα. Λιώνεις τα σωθικά σου, καις το βλέμμα κι αφαιρείς το οξυγόνο από την ανάσα σου. Μισείς εμάς ή εσένα; Ζητάς να σ’ αγαπήσεις ή να σ’ αγαπήσουμε;
Προσπαθώ να σ’ ακούσω, μα φωνάζεις βουβά.
Απαιτείς την προσοχή σου και τη δική μας.
Θέλεις να βρεθούμε εκεί, στο σημείο μηδέν που όλα θα αρχίσουν από την αρχή. Νέα αρχή.
Ε, τότε μην μας ζητάς να HAtERE.
Τόλμα να μας πεις LOVE-ME-RE.
E Writinks
Writink Page 