Σωστά οι άνθρωποι είναι για λίγο.
Συγκεκριμένη ώρα τους αναλογεί στο χρονομέτρο που κυλάει.
Στην εποχή της βιασύνης και της ξεπέτας σκορπούν τις ψυχές τους.
Τρέχουν με ότι τους απέμεινε, ποδοπατιούνται να προλάβουν,
να διεκδικήσουν την πρώτη θέση.
Στο κηνύγι όμως των χαμένων λεπτών, τώρα ψάχνουν τη ζωή τους.
Στέκεσαι στη μισοξεχαρβαλωμένη πόρτα
Δεν παίρνεις το βλέμμα σου απο εμένα
Σε βλέπω,
χρόνια τώρα
δεν κουνίεσαι
δε μπορείς
έχεις παγιδευτεί
επιβιώνεις σε έναν γύαλινο κόσμο,
τόσο εύθραστο που όμως μου προσφέρει ασφάλεια
Με ενοχλεί που δεν το βιώνουμε μαζί
και όμως επιδράει επάνω μου
ΕΣΥ ΕΙΜΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΓΩ
είσαι πιο δυνατό από το ανύπαρκτο
πιο αδύναμο απο το υπαρκτό
ακουγέσαι σαν απροσδιόριστη φιγούρα
μα είσαι ότι πιο ξεκάθαρο, ότι πιο σταθερό
γι αυτό αγαπώ ότι άφησες
μισώ ότι δεν αντίκρυσα
μα και το ανάποδο!
Τα ποθώ όλα
Και ας μην τα είχα – και ας μην τα έχω
«ΘΑ ΤΑ ΕΧΩ»
Δελεαστική πρόκληση
Δεν μ’ αφήνεις αδιάφορη- διεγείρεις την τόλμη μου.
Κλείνω με μανία τα αυτιά μου,
συνεχίζω ν’ ακούω και ας μην κοιτώ την πόρτα
τον πιο κραυγαλέο θόρυβο που κρύβεται μέσα στη σιωπή σου
το πίο επώδυνο θάνατο να υποβόσκει μέσα στη ζωή,
το νίωθω και ας κοιτώ δειλά με την άκρη του ματιου μου.
Ανατριχίαζω σαν κάποιοι περνάνε μέσα απ’ την μορφή σου
Αηδιάζω όταν οι άλλοι εθελοτυφλούν
και τότε πείθομαι ότι είσαι μια παραίσθηση.
Ξύπνησε το μέσα σου εαυτέ μου.
Ξύπνησε τα θέλω σου
Βρες το αύριό σου
Λίγο πριν προσπεράσεις το σημείο
σήκωσε το κεφάλι.
Είναι η ευκαιρία σου
Ξύπνα το μέσα σου κοιμώμενε εαυτέ μου.
Ρώτησα πολλές φορές τον εαυτό μου: «Υπάρχει τάχα στον κόσμο μια απελπισία που να μπορέσει να νικήσει την παράφορη και ανάρμοστη ίσως δίψα μου για τη ζωή μου;»και έβγαλα το συμπέρασμα πως, όπως φαίνεται, δεν υπάρχει.
Υπάρχει θέληση για ζωή, και εγώ ζω έστω και ενάντια σε κάθε λογική. Ας μην πιστεύω στην τάξη των πραγμάτων, όμως αγαπώ τα μικρά ανοιξιάτικα φυλλαράκια, τα νωπά ακόμα, αγαπώ τον γαλάζιο ουρανό, αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο ή εκείνον εκεί, και μερικές φορές (θα το πιστέψεις;)ούτε κι εγώ το ξέρω γιατί μου είναι αγαπητό ένα ανθρώπινο κατόρθωμα που σε αυτό ίσως και να έχω πάψει από πολύ καιρό να πιστεύω και όμως από συνήθεια το εκτιμάω.
Και δεν θα κλάψω από απελπισία, μα μόνο και μόνο γιατί θα ‘ μαι ευτυχισμένος με τα δάκρυα που θα χύσω . Θα μεθύσω με την ίδια μου τη συγκίνηση.
Αυτό δεν είναι μυαλό, δεν είναι λογική, αγαπάς με τα σπλάχνα σου, με την κοιλιά σου, αγαπάς τις πρώτες σου νεανικές δυνάμεις.
-Νομίζω πως όλοι σε τούτον τον κόσμο πρέπει ν’ αγαπήσουν πρώτα απ’ όλα τη ζωή.
-Ν’ αγαπήσουν τη ζωή περισσότερο από το νόημά της;
-Αυτό είναι απαραίτητο. Πρέπει να την αγαπήσουν πριν από τη λογική, όπως το πες απαραίτητα πριν τη λογική, και τότε μονάχα θα καταλάβουν και το νόημα.
Αγάπα το να ζεις.
(Ο Ιβάν στον Αλιόσα)
Κρύβεσαι,
μα εγώ σε βλέπω.
Κρύβομαι
μα σου είμαι φανερή.
Καταφύγιο
σε λέω
και τρέχω δίπλα σου
όπως το νερό στην πηγή.
Μην κλείνεις τα μάτια,
ανοιχτά κράτησέ τα.
Το βάλσαμο να χυθεί
κι η κόρη του καθενός μπρος τη ζωή
να διασταλεί.
Μοιάζεις με θάμα
που προσκυνούν οι πιστοί.
Η ίδια δεν το πιστεύεις
μα δίνεις ζωή.
Καιρός του πια είναι,
με σιγουριά στον καθρέφτη
ο εαυτός σου να κοιταχτεί.
Μίλησέ του γλυκά
πες του για όλα που κάθε μέρα
η θέλησή σου νικά.
Να δεις πως τ’ αυτιά του
έχει σίγουρα ανοιχτά
και της φωνής σου ο αντίλαλος
την καρδιά σου σαν λύκο θα κάνει, που αλυχτά.
Κουβέντα δεν βγαίνει απο τα χείλη μας
Τ’ ανοίγουμε μόνο για να δημιουργήσουμε ένα τυφώνα αναφιλητών
μέχρι να πέσουν ξερές οι εκπνοές μας.
Οι κόρες των ματιών μας πάλλονται
απροκάλυπτα μαρτυρούν την αμηχανία μας.
Προσποιούνται με ειλικρίνεια
στην προσπάθεια να συγχρονίσουμε τον ανεκπλήρωτο έρωτα μας.
Έχω την τάση να μ αρέσουν οι περαστικοί
να τους χαζεύω
να τους θέλω
έτσι, ξέρεις για λίγο.
Με τραβούν πολύ αυτοί οι τύποι
του για λίγο,
της ξεπέτας.
Εκεί που παίρνω κάτι απ’ τον καθένα
και δίνω λίγο/ μετρημένο εαυτό.
Για σήμερα
για αυριο
μα και για χθες
Όσο κρατάει μια στιγμή
όχι για πολύ.
Να φύγουν αυτοί και να έρθουν άλλοι νέοι περαστικοί
ξανά και ξανά.
Και εγώ θα κυκλοφορώ να βρίσκω νέα θύματα
που θέλησα στο «για λίγο» να σκοτώσω
μα Πιο Πολύ σκότωνα εμένα.
Ομόνοια – Βικτώρια
μια στάση διαφορά
δύο εφιαλτικοί κόσμοι ξανοίγονται μπροστά.
Περνάς και σιχαίνεσαι ν’ ακουμπήσεις ακόμη και τον αέρα.
Στάση Ομόνοια
«Mind the gap between the train and the platform»
λιγο πριν κλείσουν οι πόρτες και ο συρμός αποχωρήσει
Στην εποχή της φασαρίας, σε άκουσα.
Ευχήθηκες να είχες πέσει μέσα,
να μην σε προειδοποιούσε κανείς
να μην έφτανες στον προορισμό σου.
και όλα αυτά,γιατί;
γιατί πολύ απλά θέλησες να χαθείς
Σε έψαξα παντού
σε Facebook, σε Viber, Gmail και σε όλους τους απάτητούς μας τόπους.
Δεν άκουσα κάποια γνώριμη ειδοποίηση.
Εάν σύνελλεγα όλες αυτές τις ώρες θα είχα μαζέψει πολλές στιγμές πλάι σου να ζήσω, μα διαλέξαμε σε αυτόν τον κόσμο, στο λαμπερό φόντο της οθόνης ν’ αργοσβήνουμε.
Κάθε εξάρτηση έχει ασυλία ,
ανοίγει τα σύνορα προς έναν άλλον κόσμο
αφήνει πίσω δεκάδες έννοιες
και στέκεται στην «Αναζήτηση»
που την καλείς «τρόπο επιβίωσης».
Νόσησα από σένα και σε καλό δε πρόκειται να βγει.
Ως τότε; Βάστα και μη μιλάς.
Μόνο κράτα τις λέξεις που δεν πρέπει να πέσουν σε αυτό τον κόσμο
γιατί αν σε δαμάσω μέσα μου θα πενθώ.
Δεν σ’ άντεχα τότε, δεν σ’ αντέχω και τώρα.
Σαν όπλο κινείσαι, τινάζεις τα μυαλά στον αέρα.
Να σ’ εγκαταλείψω παλεύω εδώ και καιρό.
Αδύνατο, σκέφτομαι, πως ν’ αφήσω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Κι όμως, αν έβρισκα μια τόση δα τρύπα στο χώρο,
ευθύς θα την ξεχείλωνα να χωθείς, να βρεις δικό σου πια τόπο.
Ίσκιος του εαυτού μου να γίνω ζητώ.
Τον τρόμο που δίνει, απλόχερα να τον χαρίζω εγώ.
Σου μαρτυρώ,
φλόγα μιας καύτρας αν θέλεις να γίνω
παρά να λέω, στου ίσκιου μου τη φωλιά αργοσβήνω.
Το πεζοδρόμιο μάτωσε.
Κόπηκες στη μέση γερικό μου δέντρο.
Δε τα κατάφερες.
Δεν φταίγανε τα κάγκελα
η φυλακή μέσα σου σε τραυμάτισε,
σε κράτησε μαντρωμένο να στάζεις την «κολλώδη κόκκινη ουσία» που δήθεν γιατρεύει τις πληγές. Μη τυχόν και ακούσουν για «αίμα» , βλέπεις ταράζονται.
Εσύ που ρίζες είχες και όμως αποφάσισες να δραπετεύσεις παράδειγμα να γίνεις σε αυτούς.
Μ Writinks
Writink Page 