Τα απομεινάρια της Ηράκλειας νόσου εξοστρακίζω.
«Φυτό» στο ανάκλινδρο του πάθους
μαραζώνω σε κάθε ηλιαχτίδα.
Θαμμένο μυστικό μου ν’ αποθάνεις.
Να θυσιάσω το τρεμάμενο κορμί μου στην ηδονή και πάλι
Βλέποντάς σε καρπέ μου, όμορφα ν’ ανθίζεις.
M Writinks
*Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Ηράκλεια νόσο την επιληψία
Ευλογημένοι όσοι διαλέγουν τα δύσκολα, το δρόμο των λίγων.
Στενή η πύλη και τεθλιμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν.
Το στενό μονοπάτι, το ανηφορικό,
εκείνο το κακοτράχαλο
αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες
κληρονομούντες την αιώνια ζωή.
Ευλογημένοι όσοι επιλέγουν την πύλη την στενή,
ακολουθώντας το φως του κόσμου.
Το φως της ζωής το αληθινό,
τον δύσκολο προορισμό
την τεθλιμένη οδό του μαρτυρίου,
την προσωπική τους Via Dolorosa.
Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από την Ιερουσαλήμ.
Σοφία Κιόρογλου
Μέρα βροχής…
Κοιτάζω το ταβάνι νωχελικά κι ασήμαντα.
Τόσα χρόνια εκεί, μα σήμερα το παρατηρώ στ’ αλήθεια.
Πάντα μου άρεσαν οι μαίανδροι.
Έχω κι ένα δαχτυλίδι με αυτό το σχήμα που το αγαπώ πολύ.
Πόσο ψηλοτάβανο το σπίτι, Θεέ μου.
Άραγε, το ύψος καθορίζει την ευτυχία, το ανάστημα του ανθρώπου ή είναι κάτι άλλο;
Αναπάντητο…
Αγκάθια παντού. Ό,τι επιθυμώ είναι δύσκολο.
Πλέκω τα όνειρά μου σε γύψινο στεφάνι και τα φορώ για να τα πάρω μαζί μου.
Στο πάντα, στον αιώνιο χορό της ψυχής, για να με ομορφαίνουν, μάταια.
(Εμπνευσμένο από τον Καρυωτάκη)
Αλεξάνδρα Πλεξουσάκη
Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεκάδες φορές ψάχνουμε κάτι να βρούμε.
Στο τέλος, από όλα τα δήθεν «χαμένα» το μόνο που δε βρίσκουμε είναι τον χρόνο
και συνεχίζουμε το κυνήγητο…
Κανείς μας δεν παρατήρησε ότι ο χρόνος άπλωσε τους δείκτες του επάνω στην πλατεία
γιατί ο νόμος της βαρύτητας μας καταδίκασε να ζούμε ξανά και ξανά την 6 π.μ.
Οι πόρτες μας. Κλειστές, ανοιχτές, κατεστραμμένες, καλοφτιαγμένες, γυαλισμένες, ετοιμόρροπες. Άλλες μπαίνουν τώρα σε σπίτια που χτίζονται και θα έρθει η στιγμή που θ’ ανοίξουν σε σένα, σε μένα, σε όλους. Τις κοιτάζω κι αναρωτιέμαι αν οι πόρτες έχουν δικό τους χαρακτήρα ή αν δανείζονται αυτό των ιδιοκτητών τους. Εμείς κάνουμε τις πόρτες, σκέφτομαι. Εμείς όμως δείχνουμε ποιοι είστε, μου απαντούν.
Τις κοιτώ. Συνομιλία στο κενό.
Σε λίγο άρχισε η βροχή…
Ένα σκουπιδάκι μπήκε στα μάτια εκείνης της νύχτας και τη γέμισε δάκρυα.
Ποιος ξέρει; Ίσως να έφταιγαν και κάποιες αναμνήσεις…
Ποιος είπε πως κι η νύχτα δεν έχει κάτι να θυμάται;
Εύα Αγγέλου
Writink Page 