Γέφυρα
Ανάμεσα στο Ναι και το Όχι
Για να μην παραπατάμε από τη μία άκρη στην άλλη
Έτσι το Ίσως χτίσαμε,
Μεγαλοπρεπή βασιλιά στο κεφάλι του θρόνου μας στήσαμε.
Μια απόφαση μπερδεμένη
τα σχέδια που κάναμε.
Δικό μας το τέχνασμα,
Ίδια τσαλακωμένη κουρτίνα
Που στο φως πάντα πέφτει,
Με ένα φύσημα, με μια αναπνοή
Το βλέπω ξεμακραίνει
Ένας ακαριαίος αναλυτής της στιγμής μέσα στο κλουβί του τίποτα,
με το τέρας να μεγαλώνει μέσα μου,
να το βλέπω μόνο εγώ,
ν’ αλλάζει διαρκώς,
να ακούω τι θέλει,
να το προσέχω!
Υποκύπταμε σε πειρασμούς
Και ένας ένας τοποθετούσαν τα κάγκελα
Και σιγά σιγά μας περιέφραξαν.
Δραπετεύουμε από το παρελθόν
Ανιχνεύοντας τα βήματα που μας έκλεισαν εδώ
Τώρα πια εξοργίστηκες και δε σε ελέγχω
Δεν ελέγχω τίποτα για την ακρίβεια
Μου επιβάλεις ό,τι, μαζί απολαμβάναμε
ό,τι δε μπορούσα να αντιμετωπίσω
Δεν μου αφήνεις περιθώριο ν’ αντιδράσω
Έχει έρθει η ώρα να φύγουμε στ’ αλήθεια
Έξαψη. Έρχεται από τη ζέστη, τον καύσωνα. Μπορεί ακόμη από μία σκέψη. Από ένα χάδι, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο. Ίσως ακόμη από μία ανάσα που κατάφερες να ξεθάψεις. Ντύνει το σώμα στον οργασμό κι απογειώνει το πνεύμα.
Έξαψη.
Τι σημαίνει όμως όταν την «ακούς», χτυπώντας τα πλήκτρα του υπολογιστή σου; Όταν το μόνο που θες είναι να τον έχεις αγκαλιά, ν’ αφήνεις το φως του να σε τυφλώνει και το μυαλό να γίνεται λάβα που βράζει με ιδέες, λέξεις και προτάσεις;
Έξαψη.
Έρχεται από μέσα σου και συνοδεύει την ανάγκη για Δημιουργία.
Αγκαλιά πέσαμε και πάλι
Κυλιστήκαμε στα σεντόνια- κουβάρια
γύρω από τα άκρα μας
γύρω από το λαιμό μας
Μας κράτησαν εγκλωβισμένους
Το σάλιο από τον ξερό ουρανίσκο, μαγκώνει,
εκεί που περνάει η θηλιά…
Ερωτευμένοι εραστές
πέθαναν πρώτοι.
Τι καλά, πεθάναν πρώτοι.
Είναι εκείνες οι στιγμές που λες πως κάτι τελειώνει, ενώ καρδιοχτυπάς να τα δεις όλα ν’ αρχίζουν από την αρχή. Αναρωτιέσαι σιωπηλά για το χρόνο που φεύγει. Δεν τολμάς να μπλεχτείς στα πυρά των φωνών σου και παίρνεις πάλι τη θέση του θεατή. Το χτες και το σήμερα δύο στρατόπεδα νάρκες που σου θυμίζουν πως ποτέ δεν θα είσαι σίγουρος για το που πατάς.
Κι έτσι απλά, μια βραδιά λες πως κάτι θες ν’ αλλάξει. Θες να Χτίσεις, να Δημιουργήσεις, να Γεννήσεις. Το λες ιδέα, σχέση, μια νέα ζωή μέσα στη δική σου ζωή που σε τρέχει.
Με την άκρη του ματιού προλαβαίνεις το χέρι που σε αρπάζει και μαζί σου τη βουτιά στο αύριο θέλει να κάνει. Ξεχνάς το χθες, ξεχνάς το σήμερα κι αφήνεσαι στο αύριο που λες πως για σένα το έχουν πλάσει.
Εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για έναν καινούριο κόσμο
Εκεί, θα σε περιμένω
Το αφήσαμε γι αύριο
H στιγμή.
Αρχή και τέλος
πιαστήκανε στα χέρια,
μόλις που γεννήθηκες για να πεθάνεις.
Στο μεσοδιάστημα
στην ανάσα της επάνω, άπλωσα πανί να ξαποστάσω.
στο αέναο παιχνίδι της θήρας, παύση να επέλθει
Το αεράκι να με δροσίσει και όχι να με παρασύρει.
Mε πνεύμα ελεύθερο
Με σένα συντροφιά, συνοδέ της στιγμής
Να σε γνωρίσω,πόσο θέλω.
Να υφαίνεις τον ιστό της ευτυχίας, και να μου θυμίζεις να αναπνέω βαθιά
Όσο για σένα μυαλό «ΑΝΤΕ ΧΑΣΟΥ»
μην χτίζεις εικόνες λησμονιάς.
Με σύνεση σε υπηρέτησα, μα τώρα θα με καλείς αφεντικό
να ζω στο μεσοδιάστημα.
Γιατί είναι κρίμα να σε θαυμάζω χωρίς να σε γνωρίσω.
Γιατί είναι κρίμα να σε κλάψω πριν να σ’ αγαπήσω!!!
Μικρό άνθος στο ποτήρι πως να ζήσεις.
Για να μείνεις ζωντανό, μοσχομυριστό
λίγο νερό λαχταράς,
το πολύ σε πνίγει.
Αβοήθητο κολυμπάς
ψάχνεις κλαδί για να πιαστείς
στην επιφάνεια παλεύεις να κρατηθείς
Σαν την αγάπη που ποθείς και δεν αντέχεις
Έτσι το μέλλον μου μαράζωσε
Σε μια γυάλα με νερό
Όμορφα ακόμη που μυρίζει
Μα να ανθίσει δε μπορεί
Βαρίδια
Ναι, Βαρίδια ξεχειλώνουν τα άκρα μου.
Με τραβούν,
Σε ένα βυθό που δε θέλω
σε έναν άγνωστο βυθό
Καλοστημένη παγίδα
Δική τους, δική μου όχι.
Δαίμονες με σέρνουν στην κόλαση του σήμερα
Ανελέητα χτυπώ το τομάρι τους
Με πυρωμένα σίδερα για χέρια
Αναίσθητη,
ψάχνω να σωθώ
με έναν τρόπο που δε γνωρίζω
κυνηγώ τα πόδια μου
καρφώνονται σε σπασμένα γυαλιά
Δες με εδώ, στο σημείο που στέκω
βουβή κοιτάω να δολοφονούν το φως
το δικό μου, το δικό σου
Σαν σκιά υπολόγιζα να φανεί κάποια στιγμή εντός.
Writink Page 