Ανάσα δραπέτη,
Θυμίζεις επαίτη.
Ζητιάνα, για μια στιγμής ανάσα θα γίνω.
Στρέφω τα μάτια ψηλά, πιο ψηλά κι από κει που το τόξο μου ρίχνω.
Μετράω τη ζωή σε στιγμές που δεν έχουνε φως.
Δέκτης είμαι ή Πομπός;
Τι ζητώ;
Μια τζούρα ανάσας, αυτός είναι ο σκοπός.
Χαλάλι! να ακούσω να λες, σήμερα δικαιούσαι μορφή στην ανάσα σου αυτή.
Τον αέρα μου θέλω να συρίζει στο ρουθούνι μου μέσα,
Να φουσκώνει το σώμα ζωή, να του δίνει παλμό στη στιγμή.
Αγάπη.
Είναι ερώτημα,
είτε υπάρχει, είτε λείπει.
Σαν τσέπη που γέμισε άγαρμπα.
Σαν κοριτσίστικο τερτίπι.
Κάποτε Πονάει,
άλλοτε σφίγγει.
Έλος, που μέσα του τα πάντα σαπίζει.
Η αγάπη δεν είναι αυτό που φαίνεται, κάποιος φωνάζει, «Ψέματα μας λένε».
Μοιάζει σπόρος που φυτεύεται
κι έπειτα σαν φρούτο σαπισμένο πετιέται.
Σαν δρόμος πρωτοτάξιδος, που άγνωστο, τι σε περιμένει.
Σαν φαγώσιμο που λαχταρούσες κι όμως χάλασε όσο το στόμα κλειστό κρατούσες.
Η αγάπη είναι μια πέτρα κλεισμένη στο χέρι.
Ανοίγεις την παλάμη και Φεύγει
Μα τι θα απογίνει είναι σίγουρο πως κανείς δεν το ξέρει…
Κι αν κάποιος τη βρει και σκύψει να τη μαζέψει,
Ίσως δυο πόδια κομμένα να δει που ποτέ δεν έχουνε τρέξει.
Είμαι καταδικασμένη
-Πως δείχνει το σώμα μου?
-Ποιά είναι η χροιά της φωνής μου?
-Τι αίσθηση ν’ αφήνει το άγγιγμά μου?
-Τι γεύση να έχει το φιλί μου?
Με ερωτεύτηκες, με πόθο με κυνήγησες, με αγάπησες και δε βρίσκω το λόγο, και δε ξέρω γιατί.
Εσύ όμως έχεις όλες τις αισθήσεις.
Δε ξέρω τίποτα για μένα και δε θα μάθω τίποτα από όλα αυτά, ΠΟΤΕ!
Ανίκητο Ποτέ, στην κούρσα τερματίζεις και εγώ χαμένη, μαζεύω χρονικούς προσδιορισμούς που με οδηγούν σε σένα, να Προσθέτω νέα ερωτηματικά.
Αιχμάλωτη μέσα σ’ αυτό το σώμα αγάπησα κάτι που δε μπόρεσα να ελευθερώσω.
Με μια τζούρα νωθρότητας κατάφερα να ζω μέσα σ’ αυτά, έξω απ’ αυτά
και ο καπνός να νεκρώνει τις αισθήσεις μου.
Είμαι καταδικασμένη σ’ αυτό το σώμα
όπως και εσύ.
Απουσία,
μια μορφή χρονικά περιορισμένης, ακίνδυνης, δήθεν απώλειας.
Απολαμβάνεις την έλλειψη αυτή σαν την παγωμένη ηλιαχτίδα που διαπερνά το φλεγομενό σου σώμα.
Δραπέτης από τη σκλαβιά του σήμερα, ζητάς να δροσιστείς και να «κατακτήσεις» την επιστροφή της ύπαρξής του.
Παλιά, κάθε καινούρια λύπη,
σε επιχρυσωμένο κουτί να σε κλείσω.
Επιδημία να μην ξεσπάσει
να απαγάγω για λίγο και πάλι τη χαρά!
Πως να προφτάσω σε μια ημέρα να κάνω πράξη τα άγνωστα, τα ακατέργαστα θέλω μιας ζωής.
Δε μου φτάνει ο χρόνος, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τα κάνω σκέψη
και μου ζητάς να αφοσιωθώ εδώ.
Πως να προφτάσω τη ζωή, μου λες?
Θαρρείς πως είμαι καλά.
Ό,τι το γέλιο που φόρεσα για να βγω ήταν φρεσκοσιδερωμένο.
Μα οι κηλίδες που το παρελθόν έσπειρε αδιακρίτως είναι ακόμη νωπές.
Ακόμη βρωμίζουν το ατσαλάκωτο χαμογελό μου.
Αυτουργός μια καλοστημένης απάτης οδηγείται στην υπερβολή για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, κάπου εκεί στο έσχατο σπαρτάρισμα, λίγο πριν το θάνατο του.
Ευάλωτοι αποκαλυπτόμαστε και συνάμα τόσο δυνατοί υπερασπιζόμαστε αυτό το ψέμα λες και δεν προφταίνουμε να ασχοληθούμε με την αλήθεια.
Σπαταλάμε χρόνο και δύναμη ανακυκλώνοντας μας,
περπατάμε νωχελικά προς το εδώλιο
και στεκόμαστε απέναντι στην Αλήθεια που μας δικάζει,
Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι.
Δεν πολεμούμε τα σκοτεινά μας πάθη με νηφάλια, αναιμικιά, ουδέτερη, πάνω από τα πάθη αρετή. Παρά με άλλα σφοδρότερα πάθη.
Οδηγεις με μεγαλη ταχυτητα, γρατζουνας τους πάντες, αλλά συνεχίζεις ακάθεκτος χωρις να κουνιέται η βελόνα του κοντέρ…
ακους αυτό το τραγούδι στο τέρμα και αισθάνεσαι τον κάθε στίχο
Ψάχνεις να βρεις αυτό που σε κάνει και εσένα δυνατό , αλλά είναι ο εαυτός σου
το χρωστάς στον εαυτό σου!!!
Κάνα δυο στην αρχή,
Με μια φτεριά ξεμακραίνουν
Γαλήνια πορεία στα ανοιχτά
Μπορώ για ώρα να σας χαζεύω,
Να σας ζηλεύω,
Να σας αγαπήσω
Χωρίς να σας ξέρω.
Χωρίς να θέλω να σας μάθω
Πλησιάζω προς το κάγκελο
μαζεύεστε εκατοντάδες
Ατάραχα πετάτε
Μα σε ξεχώρισα γλάρε μου ανήσυχε…
Το χέρι μου απλώνω
Στη γλώσσα σου μιλάω
«Πάρε με μαζί σου»
Writink Page 