Κουράστηκα,
το σώμα γυρτό, βαρύ από τις σκέψεις του μυαλού που το τραβούν στη γη να το καρφώσουν
Κάποιος μίλησε για έναν φάρο στο βάθος της ουρανογραμμής
Είναι γραφτό μου να τον βρω ή άθελα με το κεφάλι σκυφτό θα προσπεράσω;
καληνύχτα
με τη σκέψη πως το αύριο είναι ήδη στο δρόμο για να μας βρει,
και να συναντηθεί με το αλλόκοτο παρόν μας.
Τι μας κάνει αυτό που είμαστε;
Πως ξέρουμε πως αυτό που είμαστε σήμερα είναι η εξέλιξη αυτού που είμαστε στα δέκα ή στα είκοσι ;
Που υπάρχει η αληθινή μας ταυτότητα;
Στα όνειρα που ξεχνάμε ή στην πραγματικότητα που νομίζουμε πως ζούμε;
Μιλούν τα μάτια;
Ναι, μιλούν κι ακούγονται εκκωφαντικά,
πονούν τ’ αυτιά σιωπηλά.
Ήμερα, αδηφάγα, φωτισμένα ή σβηστά
Μιλήστε! τους λέω,
μα κάνουνε πως δεν μ’ ακούν.
Φωνάξτε! επιμένω,
μα κρύβονται και σιωπούν
Χρόνος…
Ένα Παράθυρο στην ύπαρξη.
Υπάρχω, λέω,
Κι ανοίγω το παράθυρο στο χρόνο.
Ριπές στιγμών με βομβαρδίζουν
Γεμίζουν το στόμα μου τον αφρό των σκέψεών μου.
Ο έρωτας έχει την ίδια όψη. Αναγνωρίζεται σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα βλέμμα, στο αμήχανο νευρικό γέλιο.
Η πόλη είχε ξυπνήσει μα κανένας ήχος της δεν την έκανε να μοιάζει ζωντανή.
91 εκατοστά εκτός εαυτού
Μακριά από μένα
Μακριά από σένα
και τα μάτια κοιτάνε πια χαμηλωμένα.
Με τα χέρια στις τσέπες
Θέληση για τροφοδότηση δεν υπάρχει πια
91 εκατοστά μακριά από κει που με ξέρω
Μετεωρίζω, παραμερίζω
στη ζωή γνέφω κι αυτή προσπερνά.
Κεραυνός μεγατόνων από ψηλά με χτυπά
Ήχος μηδέν, μόνο βουητό από το βάθος της θάλασσας μου κλείνει τ’ αυτιά.
91 εκατοστά ζωγραφιά με κιμωλία
91 εκατοστά μια αλλόκοτη συνομωσία.
Να γυρίσω ξανά εκεί που βρισκόμουν
Ακούς;
Να γυρίσω ξανά σ’ αυτό που εσύ λες κύριους δρόμους
Ακούς;
91 εκατοστά μοναξιάς
91 εκατοστά τρελής ελευθερίας
Ζωγραφίζω τις φλέβες στο χάρτη
Φτιάχνω με το αίμα μου ποτάμι
Κάνω κουπί, μην ρωτάς γιατί.
Χτύπα με! Τα πόδια μουδιάζουν, δεν νιώθω πως τρέμουν
Αλήθεια ίσως είναι, ξεφεύγω
91 εκατοστά ζωής κυνηγώ
91 εκατοστά σ’ ένα δρόμο παρανοϊκό
Χτυπάει η καρδιά κι ο ήχος βαθαίνει
Είμαι εδώ στη ζώνη του αλλού
Μιλάς για ζωή
Μιλώ στην καταστροφή
91 εκατοστά μετρημένης πληγής
91 εκατοστά σφαγιασμένης πνοής
Επιστρέφω ξανά με αόρατες σκέψεις
Επιστρέφεις ξανά με μασημένες λέξεις
Βουλιάζω αργά, μην με τραβήξεις
91 εκατοστά μακριά από το εκατό
91 εκατοστά κι είμαι μόνος στον τυφώνα αυτό
Ξαφνικά, ισοπεδωτικά
Έκανα βουτιά στα βαθιά
Αγκάλιασα το μαύρο που μου χάρισαν
Κι είπα ΝΑΙ θα ζήσω μ’αυτό
91 εκατοστά μακριά από σένα
91 εκατοστά πια, μακριά από μένα
Έχασα το νόημα στον κύκλο που λέγεται τρέλα.
Writink Page 