Writink Page

Είμαι καταδικασμένη
-Πως δείχνει το σώμα μου?
-Ποιά είναι η χροιά της φωνής μου?
-Τι αίσθηση ν’ αφήνει το άγγιγμά μου?
-Τι γεύση να έχει το φιλί μου?

Με ερωτεύτηκες, με πόθο με κυνήγησες, με αγάπησες και δε βρίσκω το λόγο, και δε ξέρω γιατί.
Εσύ όμως έχεις όλες τις αισθήσεις.
Δε ξέρω τίποτα για μένα και δε θα μάθω τίποτα από όλα αυτά, ΠΟΤΕ!

Ανίκητο Ποτέ, στην κούρσα τερματίζεις και εγώ χαμένη, μαζεύω χρονικούς προσδιορισμούς που με οδηγούν σε σένα, να Προσθέτω νέα ερωτηματικά.

Αιχμάλωτη μέσα σ’ αυτό το σώμα αγάπησα κάτι που δε μπόρεσα να ελευθερώσω.
Με μια τζούρα νωθρότητας κατάφερα να ζω μέσα σ’ αυτά, έξω απ’ αυτά
και ο καπνός να νεκρώνει τις αισθήσεις μου.

Είμαι καταδικασμένη σ’ αυτό το σώμα
όπως και εσύ.

Πως να προφτάσω σε μια ημέρα να κάνω πράξη τα άγνωστα, τα ακατέργαστα θέλω μιας ζωής.

Δε μου φτάνει ο χρόνος, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τα κάνω σκέψη
και μου ζητάς να αφοσιωθώ  εδώ.

Πως να προφτάσω τη ζωή, μου λες?

Θαρρείς πως είμαι καλά.

Ό,τι το γέλιο που φόρεσα για να βγω ήταν φρεσκοσιδερωμένο.

Μα οι κηλίδες που το παρελθόν έσπειρε αδιακρίτως είναι ακόμη νωπές.

Ακόμη βρωμίζουν το ατσαλάκωτο χαμογελό μου.

Με ενοχλεί

Που μου βγάζεις τη μάσκα

Βλέπεις το μισοφαγωμένο πρόσωπό μου

Και όλα τα σημάδια.

Θαρρείς πως έκρυβα την ομορφιά μου.

Όχι! Έκρυβα αυτό το σκαμμένο πρόσωπο, που δεν ήθελα να δεις.

Με ενοχλείς πάρα πολύ και τώρα,

όταν ακατάπαυστα μιλώ για μένα,

όταν απτόητη ρωτάς για μένα.

Και το χειρότερο;

Μ’ ακούς με τόση αφοσίωση.

Ο μύθος καταρρέει εμπρός μου, που δε θέλω να με κρύψω.

Που βρίσκω έναν άνθρωπο να εξηγώ τα σημάδια-
Που μπορεί και παρατηρεί την ομορφιά μέσα στην ασχήμια μου.

Με ενοχλεί ακόμη και που στο λέω!

Μικρό άνθος στο ποτήρι πως να ζήσεις.

Για να μείνεις ζωντανό, μοσχομυριστό

λίγο νερό λαχταράς,

το πολύ σε πνίγει.

Αβοήθητο κολυμπάς

ψάχνεις κλαδί για να πιαστείς

στην επιφάνεια παλεύεις να κρατηθείς

Σαν την αγάπη που ποθείς και δεν αντέχεις

Έτσι το μέλλον μου μαράζωσε

Σε μια γυάλα με νερό

Όμορφα ακόμη που μυρίζει

Μα να ανθίσει δε μπορεί