Writink Page

Αναλωθήκαμε σε μια πρόστυχη εθιστική συνουσία
στο χώρια που προσπαθούσε να ξεκολλήσει μέσα από το Μαζί

σε όλες εκείνες τις αναρίθμητες ημέρες που κάτσαμε άδοξα να κάνουμε τον απολογισμό.

Γιατί αν απόψε μου λέγανε να αγνοήσω τον κόσμο
θα το έκανα για να έρθω να σε βρώ.

Σωστά οι άνθρωποι είναι για λίγο.
Συγκεκριμένη ώρα τους αναλογεί στο χρονομέτρο που κυλάει.
Στην εποχή της βιασύνης και της ξεπέτας σκορπούν τις ψυχές τους.
Τρέχουν με ότι τους απέμεινε, ποδοπατιούνται να προλάβουν,
να διεκδικήσουν την πρώτη θέση.
Στο κηνύγι όμως των χαμένων λεπτών, τώρα ψάχνουν τη ζωή τους.

Σε έψαξα παντού

σε Facebook, σε Viber,  Gmail και σε όλους τους απάτητούς μας τόπους.

Δεν άκουσα κάποια γνώριμη ειδοποίηση.

Εάν σύνελλεγα όλες αυτές τις ώρες θα είχα μαζέψει πολλές στιγμές πλάι σου να ζήσω, μα διαλέξαμε σε αυτόν τον κόσμο, στο λαμπερό φόντο της οθόνης ν’ αργοσβήνουμε.

Κάθε εξάρτηση έχει ασυλία ,

ανοίγει τα σύνορα προς έναν άλλον κόσμο
αφήνει πίσω δεκάδες έννοιες
και στέκεται στην «Αναζήτηση»
που την καλείς «τρόπο επιβίωσης».

Νόσησα από σένα και σε καλό δε πρόκειται να βγει.
Ως τότε; Βάστα και μη μιλάς.
Μόνο κράτα τις λέξεις που δεν πρέπει να πέσουν σε αυτό τον κόσμο

γιατί αν σε δαμάσω μέσα μου θα πενθώ.

Τρέχεις όλα να τα προλάβεις.
Τις στιγμές της μέρας να ζήσεις – που δε σχεδιάστηκαν για σένα.
Τα λόγια  ζητάς ν ‘ ακούσεις που δεν ειπώθηκαν για σένα.
Αυτή τη ζωή που πλάι σου έτρεχε, τώρα αργοκινητα σέρνεται, να της δώσεις λίγη σημασία.

Εσύ που κάνεις ότι όλα τα σκέφτεσαι, σκέφτηκες πώς κομμάτι της πρέπει τώρα να γίνεις;;;

Λαχανιασμένη
δε το βάζεις κάτω
«εγώ θα σταματήσω όταν πια κάποιος δε θα με κουρδίζει» σφυροκόπησε επίμονα η σκέψη σου.

Βήμα σταθερό,
βήμα βαρύ της ανάλαφρης αυτής ψυχής.

Κουρδιστό μου ανθρωπάκι μακάρι και οι υπόλοιποι λίγη από τη χάρη σου να είχαν
τότε ίσως να μην στεναχωριόσουν για όλα αυτά που έτρεξες να πιάσεις, αλλά για αυτά που άφησες να φύγουν
«τα για σένα προορισμένα» ….

Με πολλή αγάπη και θαυμασμό σε έναν ιδαίτερο (κουρδιστό) άνθρωπο.

Θα έπρεπε να ‘σαι σίγουρη πως
στα κρυφά ζει παραπάνω αυτό που κάποιος όρισε απαγορευμένο.

Το λίκνο της ψυχής σου με βάσανα να μη στολίζεις, γυναίκα καρδιοκατακτητή
χαρά και δύναμη με ενα χορό τα μάτια τους γεμίζεις.

Καμια πατρίδα δεσμώτη δε θα μπορέσει να σε κάνει.
Το κορμί σου λάβαρο θα ανεμίζεις,
θαυμαστό έργο που γεννήθηκες
τους ναυαγούς να βασανίζεις.

Αλήθεια , βρωμάει
δε το θυμάμαι έτσι.

Στο ποτισμένο από ναρκωτικά χώμα, το πόδι μου δε τολμάω να πατίσω.
Το θυμάμαι αλλιώς..

Αγκαλιά  υφαίναμε όμορφες στιγμές που τώρα τις ξορκίζω.
Ο αποπνικτικός αέρας μολύνει τα πνευμόνια μου .

Τώρα στον αργαλειό κόμπους μονάχα υφαίνει, πλέκει με ασχήμια την κάθε παλιά του ομορφιά.

Φεύγοντας κουβαλούσες  ένα βαρύ πέπλο ανησυχίας..

Έτρεχες γρήγορα στη σκάλα, λες και δεν το παιρνες μαζί σου Αλλά σαν έκλεισες πίσω σου τη σιδερένια πόρτα

Το πλακωσες

Το τράβηξες με μανία και το σκισες

(Αναρωτήθηκα)

Το παρκαρες κάπου το κουρέλι ή ακόμη σε βαραίνει;

Ξεχνάω πως είναι να φιλάω

πως μοιάζει να σε φιλάω σε όλο σου το σώμα.
Μου έμαθες να θέλω μόνο αυτό!

Ένα φιλί στο μάγουλο, όχι σταυρωτά,
μου έδειξες πως να έχω μόνο αυτό.

Άλλο ένα μικρό μας τέλος.
Ένα τέλος κεφαλαίου που μας επιβάλλεται, αλλά η τελευταία πρόταση είναι κομμάτι δικής μας έμπνευσης.