Αμέτρητες οι φορές που θέλησα να ‘ρθώ
και ακόμη πιο πολλές αυτές που τελικά δεν ήρθα.
Σε μια από αυτές σε κοίταξα στα μάτια….
…μου παν πως απέτυχα.
Έκανα ερωτήσεις για τα πράγματα που λαχταρούσα
οι απαντήσεις που θέλησα ν’ ακούσω
ήρθαν
όπως τις ονειρεύτηκα
σχεδόν
γιατί όλες ξεκίναγαν με αυτό το «αν» που προσπάθησα λίγο νωρίτερα να κρύψω.
Δίνω το λόγο μου στον Έρωτα
και στην απώλειά του.
Κι αν αύριο θελήσω,
θυσία θα τα κάνω…
γιατί τίποτε δεν εκπληρώνεται
μοναχά τα βάσανά του.
Στην πυρά των άδοτων φιλιών σου
κάηκε το όνειρό μου
υδάτινοι ελιγμοί ζώσαν το κορμί μου
απροστάτευτη ζήτησα να νιώσω, ολάκερη τη σύγκρουση
Προσπαθούσα να διασχίσω μια στενή βρεγμένη νησίδα
κρατώντας την ισορροπία μου,
χωρίς να πρέπει να κοιτάξω το βαθύτατο κενό ενός στεγνού πηγαδιού.
Ήμουν ξεκάθαρα ανεπαρκής
δεν ήμουν λίγη.
Και έτσι διαρκώς μου χρέωνα πως βρέθηκα εδώ.
Λέξεις σε Υπερθέρμανση
Αισθήσεις σε Υπερδιέγερση
Σώματα σε Υπερένταση
Ρε δεν αντέχει η καρδιά στην υπερβολή
αναβάλει για λίγο την υπεροψία των συναισθημάτων
για να επιστρέψει με έναν αλάνθαστο τρόπο να ξεκοκκαλίσει ό,τι έζησε στον υπερθετικό βαθμό.
Σήμερα δεν κεντήσαν καμιά φιγούρα
τα μύρια άστρα,
σκορπίσαν το βλέμμα στο πιο μακρινό μας πλάνο!
Ενοποίησες τον χρόνο
επιβάλλοντας στις πράξεις να μοιράζονται τον ίδιο χώρο.
Ενοποίησες τις έννοιες που βάλθηκαν να μας χωρίσουν.
Μυστικιστικά η κορδέλα χόρεψε στις νότες της φωνής σου
Εκεί που γεννήθηκαν ακραίες θερμοκρασίες
αφήνοντας το σώμα να καίγεται,
να παγώνει.
Ασφυκτικά κράτησα τον ιδρώτα εντός μου
μου πες με βλέπουν… εάν πολύ το μελετώ
Εκπνοή της έταξε η μοίρα να την κάνει
άνοιγε το στόμα και άκουγες σιωπή.
Σε κάθε μονόπρακτο πρωταγωνιστούσε η ίδια και η ίδια.
Τώρα όμως θέλησε με ένα αδάμαστο συναίσθημα
να πλάσει τη σκηνική της απουσία.
η γλώσσα της φυγής φέτος φορέθηκε πολύ!
…. όταν ακούω τη λέξη αυτή ψάχνω να βρω και κάτι ακόμη που θα το ακυρώσει.
Δε μ΄ αρέσει να παγιδεύω τις επιθυμίες μου σε μια λέξη.
Το μόνο χρησιμεύει για να τονίσουμε το επικρατέστερο μας θέλω
αφήνοντας πίσω όλα τα άλλα, δεύτερα.
Βρίσκομαι εκτός θέσης
σε έναν αθέατο κόσμο γεμάτο ενθυμήσεις.
Θέλω να κλάψω απ’ ομορφιά που έφτασα ως εδώ
μα στάζει μεσάνυχτα και είναι η ώρα που χαμογελώ.
Πόσα αγίνωτα ζήσαμε;
Πόσα ανείπωτα ξεστομίσαμε;
Τα ρητορικά και αντιφατικά μας σχήματα έφτιαξαν ένα πλαίσιο τόσο ισχυρό, με τα στερητικά μας σύνδρομα διαρκώς να το βομβαρδίζουν.
Αυτά θέλησα να ονομάσω πλάσματα της φαντασίας… και απέτυχα!
Writink Page 