Απουσία ηδονής
Και άσε με εμένα εδώ
Να ζήσω το σήμερα σαν να μην υπήρξε το χθες,
σα να αποκόβομαι από το αύριο.
Στον καναπέ της ηδονής
θα στάξω λίγη απόλαυση
Πρωταγωνιστής στη δική μου σεξουαλική ολοκλήρωση
να σε ευνουχίσω χρόνε
εγώ με τη σειρά μου
που σκαλίζεις το κεφάλι μου…
Απομαγνητίζοντας το ερωτικό κέντρο του κορμιού μου
Δεν είμαι μόνη μου
έχω μεγάλη και καλοδεχούμενη παρέα
Θα μείνω εδώ με τα πάθη σου, έρωτα
να πίνω στην υγεία σου.
Τη γνώρισες καλά.
Της πρότεινες συγκάτοικοι να γίνεται γιατί δεν ήθελες μόνη σου να μείνεις,
και τώρα που σε πνίγει
θες να τη ξεφορτωθείς.
Άλλη επιλογή δεν έχεις
παραμόνο να την ανεχθείς.
Σκουριά
Επάνω σε αντίκα,
στις κλειδώσεις μας,
στο πετσί μας.
Την Αφήνουμε να μας προσβάλει
Για να ‘μαι πιο ακριβής την προκαλούμε.
Μείναμε Προσκολλημένοι σε λάθος χρόνο
-στον Αόριστο-
Έχουμε την πεποίθηση
-στον Ενεστώτα-
πως θα ξαναγυρίσουμε στο λάθος χρόνο…
και Ιχνηλατούμε, μήπως και βρούμε τα βήματα που μας έφεραν εδώ.
Το γδαρμένο σίδερο
Το δύσκαμπτο σώμα
Δεν θα έπρεπε να επιτρέπουν τίποτα απ’ όλα αυτά.
Σε μια φθορά που αργά ή γρήγορα ακρωτηριάζει ότι έχει πληγιάσει.
Η Παράνοια είναι πιο ορισμένη
από αυτό που έχεις στο μυαλό σου.
Είναι ένας ελκυστικός προορισμός, εθιστικός για όποιον τον διαλέξει.
Εάν πέρασες ξυστά και μάτωσες ήσουν κοντά της.
Κάνε λίγη υπομονή!
Στο επόμενο κιόλας βήμα ανοίγεται ένας παρθένος κόσμος, έτοιμος να σε βιάσει.
Όλοι έχουμε μια κατάρα επάνω μας ταγμένη, άλλοι με χρυσό και άλλοι με ανθρακί ζωγραφισμένη…
Δεσμώτης της στιγμής,
απεριόριστη απόλαυση
στα όρια της ενοχής.
λόγος σε κανέναν μη δωθεί.
Μόλις που κλυδωνίστηκε υπό την απειλή της ύαινας,
κραυγή ω σαν προμήνυμα θανάτου,
να φέρει ο χρόνος ανώνυμη ερείπωση της «ιδιωτικής αιδούς».
Ύπουλα τριγυρνάς σε κίβδηλα τοπία, Κληθώ σαν γνέθεις το νήμα , απόφαση να πάρεις
για τίποτα κανέναν δεν ρωτάς
Λάχεσις καταραμένη, κλήρους σαν μοιράζεις
Δεν χαίρεται κανείς στη ψυχή του να σε κουβαλά
σατανικό μαντείο
χρησμούς με δόλο, αδιάκοπα, σκορπάς
Αναφορά στο Δια κάνεις
και έπειτα περνάς την σκυτάλη στην Ατροπό
Την καημένη, την πιο παρεξηγημένη εκδίκηση να πάρει
το δρόμο που στρώσαν οι άλλες δυό
να τερματίσει
για να έχουν και αύριο δουλειά
Η προστακτική φωνή του έρωτα να με διατάσσει
Λερναία Ύδρα σε μύθους κατοικείς
Δηλητήριο τα θύματα ποτίζεις
Ικέτιδα, Σαγηνευτική, Αλαζονική, Απόλυτη,Μοχθηρή, Λυσσασμένη, Αθάνατη
Να γίνεις πάλι ξένο σώμα
Ακέφαλη απόλαυση πολύ μοναχικότερη
κι από την ύπαρξή σου
Πολύ πιο ένοχη και από την στέρησή σου.
Ο Ηρακλής μου σε σκότωσε,
να γιατρέψει την πολυπρόσωπη ασθένεια!
Το μαντήλι μου κοκκίνισε από τις βαθιές πληγές.
Αιμορραγώ ασταμάτητα σε ξένα κρεβάτια.
Έμαθα να δοκιμάζω τη γεύση από το αίμα
και ας με αηδίαζε.
Τρόπος επιβίωσης, και ας μην έβλεπες το κόκκινο ξεκάθαρα.
Mα οι κηλίδες της ακολασίας ήταν παντού.
Δεν έχω άλλο σημείο να πονέσω,
τότε καλύτερα να σταματήσω,
να γίνω ενας μοναχικός επιβάτης σε λευκά σεντόνια που θα ξαποστάσει εδώ.
Η ανάγκη μου να καλυφθούν όλες εκείνες οι κηλίδες που το παρελθόν έχει σπείρει αδιακρίτως και να συνθέσει μια συγκροτημένη ενότητα ξανά.
Ένας ακαριαίος αναλυτής της στιγμής μέσα στο κλουβί του τίποτα,
με το τέρας να μεγαλώνει μέσα μου,
να το βλέπω μόνο εγώ,
ν’ αλλάζει διαρκώς,
να ακούω τι θέλει,
να το προσέχω!
Υποκύπταμε σε πειρασμούς
Και ένας ένας τοποθετούσαν τα κάγκελα
Και σιγά σιγά μας περιέφραξαν.
Δραπετεύουμε από το παρελθόν
Ανιχνεύοντας τα βήματα που μας έκλεισαν εδώ
Τώρα πια εξοργίστηκες και δε σε ελέγχω
Δεν ελέγχω τίποτα για την ακρίβεια
Μου επιβάλεις ό,τι, μαζί απολαμβάναμε
ό,τι δε μπορούσα να αντιμετωπίσω
Δεν μου αφήνεις περιθώριο ν’ αντιδράσω
Έχει έρθει η ώρα να φύγουμε στ’ αλήθεια
Αγκαλιά πέσαμε και πάλι
Κυλιστήκαμε στα σεντόνια- κουβάρια
γύρω από τα άκρα μας
γύρω από το λαιμό μας
Μας κράτησαν εγκλωβισμένους
Το σάλιο από τον ξερό ουρανίσκο, μαγκώνει,
εκεί που περνάει η θηλιά…
Ερωτευμένοι εραστές
πέθαναν πρώτοι.
Τι καλά, πεθάναν πρώτοι.
Writink Page 