ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ.
Ποιός σεβάστηκε το Do Not Disturb;
Αυτός μόνο να περάσει μέσα!
Ξέρεις πως βλέπω την Αγάπη;
Ένα βάζο γλυκό του κουταλιού που βουτάς τα δάχτυλα μέσα κι ανατριχιάζεις από τη χαρά πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα το γεύεσαι.
Θέλει προσοχή η Αγάπη, θέλει προστασία.
Αν βουτήξεις τα δάχτυλα ξανά, το γλυκό θα ζαχαρώσει.
Ένας δρόμος μακρύς
κι εγώ κάπου στη μέση, να κοιτάω πίσω μου,
ψάχνω την αρχή του που είναι χαμένη.
Γυρνάω μπροστά κι η άκρη του σ’ ένα σκληρό άγνωστο τυλιγμένη.
Σημείο λήψης: τζάμι Ι.Χ.
Οδος: Λέκκα, Σύνταγμα
Ώρα: 20:42
Ημερομηνία: 11/11/2015
Πρωταγωνιστές: Εγώ και ….. εγώ
Συμβαίνει τώρα μόνο.
Άλλο ένα Νυχτο-κάμωμα που Δεν θα επαναληφθεί.
Έχω την τάση να μ αρέσουν οι περαστικοί
να τους χαζεύω
να τους θέλω
έτσι, ξέρεις για λίγο.
Με τραβούν πολύ αυτοί οι τύποι
του για λίγο,
της ξεπέτας.
Εκεί που παίρνω κάτι απ’ τον καθένα
και δίνω λίγο/ μετρημένο εαυτό.
Για σήμερα
για αυριο
μα και για χθες
Όσο κρατάει μια στιγμή
όχι για πολύ.
Να φύγουν αυτοί και να έρθουν άλλοι νέοι περαστικοί
ξανά και ξανά.
Και εγώ θα κυκλοφορώ να βρίσκω νέα θύματα
που θέλησα στο «για λίγο» να σκοτώσω
μα Πιο Πολύ σκότωνα εμένα.
είμαι πάρα πολύ κουρασμένη για όλα τα «τοξικά» Θέλω μου
αύριο θα ήθελα να έχω νέα «άρρωστα» Θέλω
αλλά δεν πρόλαβα τίποτα από αυτά
γιατί διάλεξα να πεθαίνω υγιής.
Στο σκοτάδι διακρίνω την φιγούρα σου.
Διεισδύω με τόλμη στο πεδίο σου.
Στο φως τα σώματα μας ηλεκτρίζονται.
Ψιλαφίζω δειλά, λίγο τη σκιά σου.
Το πιο οδυνηρό είναι εκείνο το ουρλιαχτό που ακούω σαν περνώ απο το σκοτάδι στο φως.
Αν δεν κυλήσεις παρέα με τον χρόνο δε θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ότι αποφεύγεις.
Αν θες να προχωρήσεις, μείνε.
Αν συνέχεια πνίγεις τις πράξεις σου στις υποθέσεις
χάνεις την ευκαιρία να τολμήσεις.
Πόσα ακόμη θα έρθουν που το ένστικτο θα αφήσεις να διαλέξει;
και ποιος ξέρει πόσο μακριά από την πραγματικότητα θα πας;
Αν θες να μάθεις, ξεκίνα!!!
Η ζωή στην τελική είναι πολύ πιο απρόβλεπτη απ’ όποια υπόθεση και αν τόλμησες να κάνεις.
Αν δειλιάζεις, «Φύγε!»
Δε θέλω πολυτέλειες
και extravagant καταστάσεις
σούπερ λούξ εκδρομές και εκθαμβωτικά βραδινά σουλάτσα
πνιγμένα μέσα στην καταπίεση της χλίδας, στα καχύποπτα βλέμματα περαστικών.
Θέλω τον πλούτο των ματιών σου
και την υπερβολή του έρωτά σου,
υπέρλαμπρα ν’ απλώνονται εμπρός στο γκάζι μιας καγκουροβόλτας.
Να πίνουμε περιπτερόμπυρες και να σβήνουμε τον καπνό της ύπαρξής μας.
Να χαζεύουμε από ψηλά την πόλη μας και να μαντεύουμε τις περιοχές που στην επόμενή μας βόλτα θα χαθούμε.
Το ντεπόζιτο της κούρσας μας είναι ακόμη, πίοτερο γεμάτο,
ν’ αργήσουμε και πάλι να γυρίσουμε πίσω….
γιατί εδώ βρίσκεται η γνώριμη μας Ευτυχία.
M Writinks
HAtERE , HAtERE, HAtERE!
Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη λέξη που κυλούσε στον τοίχο απέναντι, στο βάθος του δρόμου, με τα γράμματα στο χρώμα της χολής και νόμισα πως με γελούν τα μάτια μου. Προσπάθησα να σκεφτώ τι σήμαινε η λέξη πραγματικά -όχι τη μετάφραση- εκείνα τα δευτερόλεπτα που μου αναλογούσαν περιμένοντας το φανάρι να γίνει πράσινο. Λοιπόν, αν κατάλαβα καλά, κάποιος σκαρφάλωσε, κρεμάστηκε στον αέρα για να γράψει στην πλάτη του κτιρίου ένα τεράστιο HAtERE! Αν δεν ήταν το φανάρι κι η ουρά των αυτοκινήτων πίσω μου, μάλλον θα ήμουν ακόμη εκεί να προσπαθώ να βγάλω νόημα, να προσπαθώ να καταλάβω αυτό τον άγνωστο «καλλιτέχνη» που κινδύνεψε, για να ζητήσει από όλους μας να… HAtERE. Αφήνω το χρόνο να με προσπεράσει, τον ξεγελάω στη διάρκεια του κόκκινου φαναριού και ταξιδεύω. Έρχομαι και κάθομαι δίπλα σου HAtER, σιωπηλή, τη στιγμή ακριβώς που γράφεις. Δεν νομίζω, δεν ελπίζω πως θες να με δεις. Σε παρατηρώ. Το χέρι σου τρέμει καθώς γράφεις κι αποτυπώνεται στα γράμματά σου. Στέκεσαι μετέωρος, ανάμεσα στην κοιμισμένη νηφαλιότητα της ύπαρξής σου και το μεθύσι της ψευτο-επανάστασης που σου δίδαξαν όμοιοί σου. Το κορμί σου ολόκληρο πάλλεται από μια παράξενη φωνή που τραγουδά μέσα σου, τρέμεις στον ήχο της και τα γράμματά σου αρχίζουν να κατρακυλούν. Αιωρείσαι στην κούνια των σκέψεων του μυαλού σου. Σ’ αγγίζω με το δείκτη του χεριού μου και σε ρωτώ με φόβο μήπως διαλυθείς στη σκέψη μου σαν σαπουνόφουσκα:
«Εσύ HATER που μας καλείς να HAtERE, γιατί κρεμάς το μίσος σου μπροστά στα μάτια σου και στα δικά μας; Νομίζεις πως το έκανες καθρέφτη μας; Έτσι κι αλλιώς εσύ να το ξεχάσεις αποκλείεται κι εμείς να το διαβάσουμε απορώ αν πρέπει. Ξέρεις τον πόνο του να μισείς; Διάλεξες δηλητήριο πιο ισχυρό κι από το μίσος των άλλων προς εσένα. Λιώνεις τα σωθικά σου, καις το βλέμμα κι αφαιρείς το οξυγόνο από την ανάσα σου. Μισείς εμάς ή εσένα; Ζητάς να σ’ αγαπήσεις ή να σ’ αγαπήσουμε;
Προσπαθώ να σ’ ακούσω, μα φωνάζεις βουβά.
Απαιτείς την προσοχή σου και τη δική μας.
Θέλεις να βρεθούμε εκεί, στο σημείο μηδέν που όλα θα αρχίσουν από την αρχή. Νέα αρχή.
Ε, τότε μην μας ζητάς να HAtERE.
Τόλμα να μας πεις LOVE-ME-RE.
E Writinks
Και σε βλέπω που περπατάς,
Αν και σε λίγο πάλι θα πετάς
Κι αναρωτιέμαι•
Πως τα καταφέρνει;
Έτσι γεννήθηκα, απαντάς,
Κι η στάση σου δείχνει πως την ερώτηση χλευάζεις.
Τα φτερά σου επιδεικτικά ανοίγεις,
μεμιάς πετάς.
Μ’ αφήνεις
το άδειο σου αποτύπωμα στο δρόμο να κοιτώ.
Ναι, ξέρω,
Πίσω δεν θα κοιτάξεις.
Και μένω να ψάχνω το κάτι, που
το δρόμο θα μου δείξει να σε βρω.
Writink Page 