Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου 2016 -στον απόηχο της συναυλίας των Parov Stelar -μ’ έναν «Ήλιο» που ευχόμαστε να καίει πρώτα απ’ όλα μέσα μας κι ας κοντεύουν μεσάνυχτα.
Από τον DJ J.K.
Κατηφόρισα στις απάτητες αρτηρίες του μυαλού σου.
Έτσι μου είπες.
Έβρεξα τα χείλη σου που είχες μάθει να είναι αδιάβροχα.
Έτσι είπες.
Σε Άγγιξα,
Έκαψα τα χείλη μου στην καρδιά σου
κι ήταν εκεί που άνθισε
μια κόκκινη παπαρούνα.
Είναι εξάρτηση να θες να σ’αγαπούν
Μια εμμονή να θες μόνο να παίρνεις
Ο εγωισμός σου ρούχο μίζερο
που πάντα σε στενεύει.
Στης φυλακής τα θέλω
πελώριο τοίχο χτίζει η αξόδευτη αγάπη
εγκλωβισμένος στα πάντα ή στο τίποτα
κύκλους κάνεις γύρω από σένα.
«ΚΎΚΛΟΥΣ ΚΑΝΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΣΕΝΑ» της Σοφίας Κιόρογλου
[Στο πάντα ή στο τίποτα γεννιούνται σκέψεις και συναισθήματα.
Ευχαριστούμε τη Σοφία Κιόρογλου που τα μοιράζεται μαζί μας.]
Κάποτε πίστευα πως Υπάρχεις
Κάποτε θέλησα να Σε βρω
ήταν τότε που μ’ άκουσα να Σε καλώ.
Κάποτε…
Ίσως μάταια χωρίς σκοπό.
Τώρα λέω πως είτε ψάξω είτε όχι
Κρυφή και πάλι η Ύπαρξή Σου
Άνισος ο αγώνας στο διηνεκές.
Ξεκίναγα αυτές τις μάταιες συζητήσεις.
που δεν καταλήγουν πουθενά.
Στη συνέχεια αποσυρόμουν κατά κάποιον τρόπο,
δεν έλεγα τίποτα για τις υπονοιές μου.
Έκανα συμβιβασμούς οι οποίοι δεν έθιγαν τις αρχές μου,
οι οποίοι δεν μαρτυρούσαν τις επιθυμίες μου.
Έτσι έμαθα να με αγαπώ
με ένα αγέννητο συναίσθημα στην ετοιμοθάνατη ματιά μου.
Διαβάζοντας Σιμόν Ντε Μπωβουάρ-Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης.
Εγκλωβισμένος στα τείχη του πουθενά,
με το αύριο θήραμα του σήμερα,
ο όρθρος σήκωσε τη μέρα και
σταύρωσε το φως που μόλις χάραζε,
από τη σκασμένη μήτρα της νύχτας.
Το ρίγος της ανειλικρίνειας δεν δείχνει επιείκεια
κανένα ρίγος δεν γνωρίζει από αυτά.
Όσο και να λειάνεις τις αιχμηρές γωνίες δεν πρόκειται ν’ απαλύνεις τον πόνο.
Δεν απαλύνετε ο πόνος όταν με αγγίζεις…
Ωστόσο κάτι έλειπε από το δέρμα μου
η πολυπόθητη διαφορά της αίσθησης από την πραγματικότητα.
Αφήνω τα σημάδια μυστικά κι ανεξερεύνητα, πεθαμένα, πριν ακόμη γεννηθούν.
Τι κι αν υπήρξαν, τι κι αν πέρασαν από δω.
Κανείς δεν τα είδε, σίγουρα ούτε κι εγώ.
Στο κρεββάτι που έμοιαζε με χώμα ρουφηγμένο από τη γη,
ήταν περίεργο να σε κρατώ.
Σανίδια έκανα τις σκέψεις μου, μα σπάσανε.
Όλα μοιάζουν μακρινά, ασάλευτα,
μια πόλη έρημη κοιτώ.
Αγίνωτα αν τα ‘λεγα κι αυτό λάθος δεν θα ήτανε.
E Writinks «Thoughts»
Έφυγες
Και δεν είπες ούτε «γειά»
Πέρασαν μήνες
Δεν εμφανίστηκες
Είμαι ακόμη στην θέση που με άφησες.
Εδώ που το πάθος μου με κρέμασε.
Το ξέρω θα με αναζητήσεις,
αλλά δεν θα έρθεις να με βρεις.
Κουράστηκα να μην μπορώ να κουνηθώ
να ‘μαι κομπάρσος στα παιχνίδια του μυαλού που προσμένουν μοναχά ένα αποτέλεσμα
Στέκεσαι απέναντι και με κοιτάς παράξενα
Διακρίνεις ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά
Δυο σταυρωμένα χέρια
Δυο αποσβολωμένα μάτια
Δυο ακίνητα πόδια
Αυτό είμαι
Τόσο άπραγος έμεινα στην οδό Πειραιώς να περιμένω να χάσω.
1.Η εμπειρία της άυλης τέχνης;
2.Ψυχολογική θραύση;
3.Ησυχία του εαυτού μου- ένα πρωτόγνωρο τέχνασμα
Τα παραπάνω ήταν σχόλια από:
- το ραδιόφωνο
2.εμένα
3.την φίλη μου που έζησε αυτή την εμπειρία
«Εσύ, τολμάς να τα βάλεις με τον εαυτό σου;»
Μιλάμε για το project της Μarina Abramovic που θα φιλοξενήσει το Μουσείο Benaki. Μια ασυνήθιστη έκθεση που κάνει το γύρο του κόσμου και τώρα κάνει στάση στην Αθήνα.
Άλλη μια εμπειρία που μας δίνει την ευκαιρία το ΝΕΟΝ να ζήσουμε.
Μουσείο Μπενάκη (κτήριο Πειραιώς)-Marina Abramovic – by NEON org
Στέκομαι στην προβλήτα και χαζεύω τα καράβια. Με ταξιδεύουν με τον τρόπο τους, φέρνουν μνήμες από φανταστικά ανύπαρκτα τοπία. Μια νοσταλγία που πέτρωσε. Ένα συναίσθημα. Μια στιγμή που δεν σου έκλεψα.
Όλον αυτόν τον καιρό δεν σήκωσα το κεφάλι μου να κοιτάξω παραπέρα, δε σήκωσα τα μάτια μου από το μακρινό όνειρο.Τώρα, είμαι σχεδόν τυφλή και έχω την πεποίθηση ότι δε θα το βιώσω.
Ένιωσα πως είναι να είσαι κάτω και να σε κλωτσάνε με θυμό… όταν ο μαζοχιστικός μου πόθος με τράβαγε κολλημένη εκεί. Τα γδαρσίματα και οι μελανιές ακόμη με πονάνε, αλλά ξέρω όταν σηκωθώ θα περπατάω καλύτερα και δε θα επιτρέψω σε κανένα να βγάλει την οργή του επάνω μου.
Περνάω μπροστά. Συνειδητά διαλέγω να μην σ’ ακούσω. Δεν αισθάνομαι κάποιο είδος τύψης. Θα αισθανόμουν εάν έστω είχες ακούσει μια προειδοποίηση εως τώρα.
Το στείρο τούτο πρόβλημα πάντα θα μείνει κρυμμένο και εγώ στο μεθύσι του διαφορετικού θα αποζητώ πραγματικό νερό.
Σε περίμενα ώρα πολύ και δεν εμφανίστηκες. Τότε που με έβλεπες να υποφέρω ως την τρελα και το θάνατο, αλλά ποτε να μην φτάνεις ως εκεί.
Και όποιος στον έρωτα μπροστά για κόλαση μιλάει θα ένιωσε τη φλόγα στο πετσί του…και σε ένα βαζάκι θα κρατήσω λίγη από τη στάχτη μου να σου τη δώσω, του πεθαμένου μου έρωτα την τέφρα τη γλυκιά.!!!
Μ’ αρέσει να μιλάω
αλλά ξέρεις,
απεχθάνομαι όλες τις συνηθισμένες λέξεις.
Και κάθε ενεστώτας πριν προλάβω να τον ζήσω γίνεται παρελθόν
και πριν προλάβω να τον μάθω έχει αλλάξει
για να έρθει αυτό το «τώρα»
που δε θέλει τις λέξεις να χωρούν στις προτάσεις μου.
Ασυνόδευτες χαθήκαν οι σκέψεις μου, σε μια ορκισμένη σιωπή που μόνο το όνομα σου ξέμεινε
να ξεστομώ σε άσχετες στιγμές….
Writink Page 