Μακρύ κουραστικό ταξίδι
μα το χειρότερο
όπου και να πας χαμένος νιώθεις.
Τώρα; Μείναμε καθείς…..
μονάχος
σε μια ιστορία που από πόνο έχει χορτάσει.
Στο σημείο που κανείς δε γυρεύει κανέναν
τότε διάβασα τα αστέρια και μου παν
να κοιτάξω εμένα.
Πάμε απ’ την αρχη… ξεκινάμε νέα παρτίδα.
Ελπίδα, τσακισμένος εγωισμός και μια εσωτερική δύναμη να θέλω να κερδίσω ένα παιχνίδι που όποια κίνηση και εάν έκανα, πάλι χαμένη θα ‘μουν… και όμως συνέχιζα να παίζω.
Έδινα προβάδισμα στην ήττα μου... Φέρνοντας μας πιο κοντά στην πανωλεθρία.
Βουβά θα το συμφωνήσουμε και τότε θα κερδίσει ο πιο χαμένος.
Η μοναξιά εξελίσσεται
Αλλάζει πρόσωπα
Και εκεί που νομίζεις ότι την έμαθες
Αυτή θα σε γελάσει
Τα βράδια γεμίζαμε όνειρα που λέγαμε να μην κουνήσουν από το πλάι μας το επόμενο πρωί.
Τα βράδια γεμίζαμε από έρωτα σε όλα τα σημεία που δεν ξέραμε πως υπήρχαν πριν
Τα βράδια γεμίζαμε από την αγωνία των ερωτευμένων αν θα ξυπνήσουν μαζί
Όλα τα βράδια μας, τα γεμίσαμε από τη λαχτάρα μιας αγκαλιάς που ίσως ακόμη να τη θέλουμε ζεστή.
Αγάπη
Έρωτας
Κόντρα ρόλος
Έρωτας
το κακέκτυπο της αγάπης
Αγαπώ τον Έρωτα
Η μέρα σήμερα πέρασε
προσπαθώντας να συγκρατήσω τα δάκρυά μου
Η πιο ωραία μέρα είναι αυτή που διάλεξες να ζήσεις!
Κάποιες νύχτες δε ξημερώνουν
μοναχά καμώματα έμαθαν να κουβαλούν.
Κάποιες νύχτες βυθίστηκαν στο πένθος
περιμένοντας -και καλά – να ξαποστάσουν.
Αυτές δε λογαριάζουν από απομιμήσεις πρωινά.
Με ένα βάσανο πλακώθηκα
να μη μπορώ να γείρω πλευρό
μοναχά να με ζεσταίνει
Κάθε βράδυ είχα την σκέψη πως κάτι δικό σου θα αγόραζα..
Μερικά παθιασμένα φιλιά;
έμαθα πως δεν πωλούνται..
Μερικές φλογερές αγκαλιές;
Το ίδιο κι αυτά..
Μοναχά τα βλέμματα ήταν σε αφθονία και ..
και αυτά πως επέτρεπαν στα βλέφαρα να κλείνουν;
να θωράκιζουν τον έρωτα μας;
Για κάθε νυχτα που περνούσε,
για καθε σκοτεινή ημέρα που έμοιαζε με Κυριακή.
Οι απόλυτα ελευθερες μας τάσεις,
οι άκρως δέσμιες ζωές μας.
Εσύ;
Εγώ;
Κανείς μας
Κι όμως δεν έπαψα να πιστεύω πως θα τα αγόραζα Όλα!!!
Μοναχά με σένα , είχα ενα γεμάτο κομπόδεμα Δανεικής Χαράς
«Ένα κείμενο που γράφτηκε μέσα στον πλούτο της έλλειψης και της απουσίας»
Πως ν’ ακούσεις τα πνιγμένα από συναισθήματα λόγια μου, αφού είσαι μακρύα;
Εδώ κολυμπάω κόντρα στον θυμό.
Ξεμακραίνω σε μια γούρνα με πολύ μοναξιά.
Χωρίς ημερομηνία
μήπως και ορίσουμε το πάντα.
Έτσι θα υπογράφω στις αφιερώσεις
και τότε ίσως να με νιώσεις σύμμαχο πολεμιστή
που θέλησε αξία στο ακατοίκητο να δώσει..
Writink Page 