Writink Page

Ναι, γίνεται λοιπόν σε ελάχιστες προτάσεις  να ειπωθεί η αλήθεια που είναι μία τελικά κι ας λέμε πως υπάρχουν πολλές. Γνώμες, απόψεις  υπάρχουν πολλές. Αλήθεια μία.

Πόσο κατανοούμε τον φίλο μας Χριστόφορο Τριάντη διαβάζοντας το μικρό του διήγημα  «Αυτός ο Κόσμος». Σ’ αυτόν τον κόσμο, την απέραντη θάλασσα του τίποτα που έχει περισσότερα από τα πάντα, παλεύουμε να σταθούμε μέσα σε μια μικρή βάρκα ο καθένας μας, στο δικό του απόλυτο χώρο κι εκεί δεν επιτρέπουμε σε κανέναν ν’ ανέβει, σε κανέναν να ξαποστάσει.

Σφραγισμένοι ο καθένας μας στο μικρόκοσμό του χάνουμε κάθε μέρα και λίγο παραπάνω από την ανθρωπιά μας. Αιμορραγούμε συνεχώς, στεγνώνουμε από το βασικό υλικό που θα έπρεπε να έχουμε περίσσιο, την αγάπη.

Σ’ ευχαριστούμε Χριστόφορε που περιέγραψες αυτό που ζούμε κι εμείς παράλληλα με σένα.

E & M Writinks

Καθώς το τρένο έμπαινε στην πρωτεύουσα , αντίκρισα τις λερές πολυκατοικίες με τα ξεθυμασμένα φώτα . Απ’ το μυαλό μου πέρασε η εικόνα των φτωχών γέρων που σκότωναν την ώρα τους , ταΐζοντας τις γάτες τους ακριβές κροκέτες.
Αυτόν τον κόσμο δεν τον αγαπώ . Την πραγματικότητά του δεν την αγαπώ. Και η δουλειά μου , ως στέλεχος εταιρείας πληροφορικής, μου προκαλεί αηδία. Σερβίρουμε διαφημίσεις και ψέματα για να τα οικονομήσουμε . Επιχειρήσεις «προσφοράς» στα πλήθη.
Η αμαξοστοιχία έφτασε στον σταθμό. Κάγκελα και πεζογέφυρες σάπιζαν μέσα στην υγρασία . Οι άνθρωποι σαν ζώα , φορώντας μάσκες μίσους, κρέμονταν στα κινητά τηλέφωνα. Και στην τελική, ο θάνατος να περιμένει : τους φτωχούς στα βρόμικα νοσοκομεία και τους πλουσίους στα πολυτελή σανατόρια.
Ένα είναι σίγουρο : αυτόν τον κόσμο δεν τον αγαπώ!

«Αυτός ο Κόσμος» του Χριστόφορου Τριάντη

Κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει.

Ο Έρωτας είναι αρρώστια του μυαλού,

του σώματος, της ψυχής.

Νοσούν όλα μαζί και

εξαπλώνεται εντός και εκτός .

Υποτιμάς το κακό που μπορεί να κάνει

και τον ταίζεις κάθε μέρα με σκέψεις, βλέμματα κι αγκαλιές.

Αν δε βρεις κάτι απ’όλα αυτά τα θανατηφόρα δε θα ξέρεις και να ζεις.

Έτσι βγήκα εκτός ψυχής

και ήσουνα κι εσύ εκεί

Δυνατό, με ρυθμό, σκληρό και με τόση ευαισθησία. Σπαρακτικό με φωνή που δεν προλαβαίνει να βγει στο φως κι εγκλωβίζεται στο εσωτερικό που γεμίζει σαν ηφαίστειο με κίνδυνο μια έκρηξη άνευ προηγουμένου.

Αυτό νιώσαμε διαβάζοντας το «Ο Αθώος» της nnuli που λάβαμε πριν λίγες μέρες για τη στήλη μας Share Your Ink.

Σ’ ευχαριστούμε!

E & M Writinks

Όχι λοιπόν,δε θα σε πάρει από τα χέρια μου ο άνεμος, μήτε η νύχτα, κανείς δε θα σε πάρει. Ακούς ? Ακούς ? Τ.Λειβαδίτης

via Οχι ……Τάσος Λειβαδίτης — Μικρές Καθημερινές Ιστορίες