Writink Page

Δρασκελισμός Μικρός.

Το ένα πόδι κλωτσάει το άλλο

τα χέρια μου πέρασα γύρω από το λαιμό σου.

Με σέρνεις.

Έχουμε παράσταση, αλλά δεν έχω κέφι.

Λίγες ατάκες ακόμη.

Είναι Sold Out , για τρίτη χρονιά.

Ξεκινάμε.

Οι καχύποπτοι αυτοί οι τύποι περιμένουν κάποιο σαρδάμ να κάνουμε. Τα σκοινιά μπλέκονται.

Δεν ασχολούμαι με τίποτα. Παίζω για σένα. Παίζω με σένα, ηρωά μου…

Χάρη στο πιότερο μας, αλάνθαστο ένστικτο απέχουμε 22 εκατοστά απο τη σανίδα.

Κουκλοθέατρο – δράμα, με γελοίους θεατές.

Μόλις η αυλαία πέσει, θα χειροκροτήσουν.

Πετάμε τα κουρέλια, κόβουμε το νήμα και αρχίζουμε να ΤΡΕΧΟΥΜΕ!

Το λουρί να σφίξω-
φίμωτρο να σου περάσω-
να προστατεύσω το παιδί μου.
Κουβέντα να μη βγάλεις.

Από τη λύσσα ν’ αποτινάξω τα βάσανα ετούτα
Στην προμνησία ν’ αποκάμω,
μυστικό ή ψέμα να σε κάνω?

Η πένα μου γράφει το όνομα σου
– «Στάζει πόνο» , μου λές.
– «Είναι το μελάνι μου, και όπως όλα τα μελάνια έχουν χρώμα σκούρο,
αλλιώς θα ήταν μια φυγόπονη, μια αόρατη περιφορά επάνω στο χαρτί».

Ίσως όταν το μελάνι δε θα είναι τόσο υγρό,

ίσως εκείνη την ημέρα καταφέρω να σε πείσω,

πως ο πόνος μου ήταν η χαρά που δεν κατάφερες να δεις.

Του έρωτα μου την τέφρα τη γλυκιά
σε λίγο στο δρόμο πρέπει να σκορπίσουμε,
να σου δείξει πως να γυρίσεις πίσω.

και άσε με εμένα εδώ
ασυνόδευτη να στείλω
την αγάπη που σου φύλαγα

Να έχω την ελπίδα πως όπου και αν πας θα έρθει να σε βρει.

Οι διαβαθμίσεις του όμορφου πέρασαν από εδώ

και στην πιο έντονη, εκτυφλωτική απόχρωση, στάση κάναμε.

Σκοτώνοντας ανέραστες συγκυρίες, γεννήσαμε ένα βράδυ – φυλαχτό.

Στο μυαλό να μείνεις, σαν ηλιαχτίδα φωτός που μαστιγώνει τα μάτια μας.

που τόσο κόπο κάνουν για ν’ ανοίξουν.

Βράδυ στάσου!

Μην αποζητάς πάλι το πρωινό, δεν είδα ακόμη το σκοτάδι

βιαστικά θέλησες να πάρεις την σκυτάλη, να παγώσεις την καυτή μας αγκαλιά

μα σαν αποχωριστούμε, η ηδύτητα θ’ αναπληρώσει ό,τι σε λίγο θα αρχίσει να μας λείπει.

Λάθη.

Πόσα είδη υπάρχουν;

Κάθε προσπάθεια κι από ένα,

Κάθε απόπειρα κι από ένα…

Τα χειρότερα λάθη δεν είναι αυτά που κάναμε.
Είναι αυτά που δε συγχωρέσαμε.

Αντίο αγέννητό μου λάθος, ίσως να πρέπει να σε ψάξω στο σωστό.

Σκουριά
Επάνω σε αντίκα,
στις κλειδώσεις μας,
στο πετσί μας.
Την Αφήνουμε να μας προσβάλει
Για να ‘μαι πιο ακριβής την προκαλούμε.

Μείναμε Προσκολλημένοι σε λάθος χρόνο
-στον Αόριστο-
Έχουμε την πεποίθηση
-στον Ενεστώτα-
πως θα ξαναγυρίσουμε στο λάθος χρόνο…
και Ιχνηλατούμε, μήπως και βρούμε τα βήματα που μας έφεραν εδώ.

Το γδαρμένο σίδερο
Το δύσκαμπτο σώμα
Δεν θα έπρεπε να επιτρέπουν τίποτα απ’ όλα αυτά.
Σε μια φθορά που αργά ή γρήγορα ακρωτηριάζει ότι έχει πληγιάσει.

Δαρβίνε λάθος κάνεις..

Σε άκουσα να λες πως επιβιώνει ο δυνατότερος!

Πρωταγωνιστές σε διαφορετικά περιβάλλοντα , μασκαρευόμαστε με άλλα κουστούμια.
Μπορούμε να τα δοκιμάσουμε όλα  θέλοντας να βεβαιωθούμε αν μας ταιριάζουν, χανόμαστε μέσα σε ένα βεστιάριο – πίσω από τις κρεμάστρες.
Μήπως και προσαρμοστούμε στο κλίμα της αβεβαιότητας.
Δυνατός ναι, αλλά σε ένα σώμα δεν  κουμπώνει κάθε φορεσία
Ήρθε η ώρα να βγεις έξω ,έστω και γυμνός.