Αφήνεις μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα μου
δε ξέρω αν μ’ αρέσει ή όχι
μα σίγουρα θα ξαναδοκιμάσω.
Σε Αγαπάω γιατί δεν με κακόμαθες
γιατί μου στέρησες όταν είχα λιγοστά και ένιωθα πως τα έχω όλα.
Με τραβάς όλο και πιο κοντά σου,
ορμητικά μα και διστακτικά.
Πόσο όμορφο Λάθος!!!
Και σε βλέπω που περπατάς,
Αν και σε λίγο πάλι θα πετάς
Κι αναρωτιέμαι•
Πως τα καταφέρνει;
Έτσι γεννήθηκα, απαντάς,
Κι η στάση σου δείχνει πως την ερώτηση χλευάζεις.
Τα φτερά σου επιδεικτικά ανοίγεις,
μεμιάς πετάς.
Μ’ αφήνεις
το άδειο σου αποτύπωμα στο δρόμο να κοιτώ.
Ναι, ξέρω,
Πίσω δεν θα κοιτάξεις.
Και μένω να ψάχνω το κάτι, που
το δρόμο θα μου δείξει να σε βρω.
Απουσία ηδονής
Και άσε με εμένα εδώ
Να ζήσω το σήμερα σαν να μην υπήρξε το χθες,
σα να αποκόβομαι από το αύριο.
Στον καναπέ της ηδονής
θα στάξω λίγη απόλαυση
Πρωταγωνιστής στη δική μου σεξουαλική ολοκλήρωση
να σε ευνουχίσω χρόνε
εγώ με τη σειρά μου
που σκαλίζεις το κεφάλι μου…
Απομαγνητίζοντας το ερωτικό κέντρο του κορμιού μου
Δεν είμαι μόνη μου
έχω μεγάλη και καλοδεχούμενη παρέα
Θα μείνω εδώ με τα πάθη σου, έρωτα
να πίνω στην υγεία σου.
Το βέβαιο προαίσθημα και
αυτό το , όλο και πιο απειλητικό εμβατήριο
μας κρατούσαν σε εκγρήγορση
Σε θέση άμυνας
Σε θέση επίθεσης
«Αν θες ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο»
μα εδώ γίνεται λόγος για εμφύλιο.
Και μείναμε στη μια ώρα διαφορά
στο απομακρυσμένο ειρηνικό ετούτο κόσμο.
και είναι φυσικό
στο βάθος του παραλόγου σαν βουλιάζεις ν’ αναζητάς την επιφάνεια της λογικής.
Εκεί που θα πάρεις μια γερή ανάσα για να καταδυθείς και πάλι.
Άλλο ένα μικρό μας τέλος.
Ένα τέλος κεφαλαίου που μας επιβάλλεται, αλλά η τελευταία πρόταση είναι κομμάτι δικής μας έμπνευσης.
Στον προθάλαμο του ιατρείου στεκόμαστε αποσβολωμένοι.
Βαδίζουμε προς στο δωμάτιο της αναμονής με το περπάτημα να τρίζει.
Ασθενή βλέμματα,
μολυσμένα κορμιά,
ζητούν γιατρειά..
Το χάπι της προσωρινής χαράς!
Μιλούν τα μάτια;
Ναι, μιλούν κι ακούγονται εκκωφαντικά,
πονούν τ’ αυτιά σιωπηλά.
Ήμερα, αδηφάγα, φωτισμένα ή σβηστά
Μιλήστε! τους λέω,
μα κάνουνε πως δεν μ’ ακούν.
Φωνάξτε! επιμένω,
μα κρύβονται και σιωπούν
Χρόνος…
Ένα Παράθυρο στην ύπαρξη.
Υπάρχω, λέω,
Κι ανοίγω το παράθυρο στο χρόνο.
Ριπές στιγμών με βομβαρδίζουν
Γεμίζουν το στόμα μου τον αφρό των σκέψεών μου.
Κρύβω σε
Οδυσσέα,
Κρύβω σε!
Βαθιά ή ρηχά
Σημασία καμιά.
Κρύβω σε
Κι όμως ορατός
Γίνεσαι
Σ’ εκείνη.
Σειρήνα
Την αποκαλούν.
Μάγια δεν κάνει,
αληθινή ´ναι
Και μόνη ταξιδεύει.
Τύχη να τη συναπαντήσεις
Μαζί της να βουτήσεις
Γι αλλού.
Μόνο αλλού.
Το εδώ είναι
Πεθαμένο.
Τη γνώρισες καλά.
Της πρότεινες συγκάτοικοι να γίνεται γιατί δεν ήθελες μόνη σου να μείνεις,
και τώρα που σε πνίγει
θες να τη ξεφορτωθείς.
Άλλη επιλογή δεν έχεις
παραμόνο να την ανεχθείς.
Τα αιχμηρά αγκάθια, ο ένας στον άλλον καρφώνει.
Έρχονται σε στενή επαφή για να γεννήσουν λίγη ζεστασιά,
και οσο πλησιάζουν, την Αμφίδρομη βλάβη βίωμα να κάνουν.
Τρόμαξαν τον πόνο σα δοκίμασαν
και με μανία τα αγκάθια τράβηξαν να βγάλουν από το πετσί τους.
Κατασκεύασαν έναν ξένο σώμα – σουρωτήρι, αφήνοντας το αίμα να κυλά.
Υπερχρεωθήκαν από ρηχές σχέσεις
και ανοικτούς λογαριασμούς που ανοίξαν με την δηθενιά.
Αυτοί που μας προδώσαν δεν άξιζαν το φιλί
δε πάλεψαν γι αυτό
και εμείς εύκολα το δώσαμε.
Αύριο θα μας λυπούνται που τοσο αλήτικα τα ζήσαμε,
μπορεί και σημασία καμιά να μη δώσουν,
μα στο δίλημμα του σκατζόχοιρου δώσαμε κατεύθυνση.
Writink Page 