Writink Page

Τρέχεις όλα να τα προλάβεις.
Τις στιγμές της μέρας να ζήσεις – που δε σχεδιάστηκαν για σένα.
Τα λόγια  ζητάς ν ‘ ακούσεις που δεν ειπώθηκαν για σένα.
Αυτή τη ζωή που πλάι σου έτρεχε, τώρα αργοκινητα σέρνεται, να της δώσεις λίγη σημασία.

Εσύ που κάνεις ότι όλα τα σκέφτεσαι, σκέφτηκες πώς κομμάτι της πρέπει τώρα να γίνεις;;;

Λαχανιασμένη
δε το βάζεις κάτω
«εγώ θα σταματήσω όταν πια κάποιος δε θα με κουρδίζει» σφυροκόπησε επίμονα η σκέψη σου.

Βήμα σταθερό,
βήμα βαρύ της ανάλαφρης αυτής ψυχής.

Κουρδιστό μου ανθρωπάκι μακάρι και οι υπόλοιποι λίγη από τη χάρη σου να είχαν
τότε ίσως να μην στεναχωριόσουν για όλα αυτά που έτρεξες να πιάσεις, αλλά για αυτά που άφησες να φύγουν
«τα για σένα προορισμένα» ….

Με πολλή αγάπη και θαυμασμό σε έναν ιδαίτερο (κουρδιστό) άνθρωπο.

Δε μπορώ να το πω

η γλώσσα μου διπλώνει.

Το νιώθω να με πνίγει, αλλά δε μπορεί ακόμη να ακουστεί.

Χαραγμένη η μέρα που το πρωτοάκουσα και πίσω δε το γύρισα.

Μου το έλεγαν συχνά  και εγώ αμήχανα χαμογελούσα.

Δυστυχώς ήμουνα καλή σ’ αυτό!

Δεν άξιζαν όμως να μην το ακούν, μα εκείνοι επέμεναν να με κοιτάζουν και να μου το λένε.

Πρόσθετα στη στοίβα ένα ακόμη άηχο μου Σ αγαπώ.

Τώρα το ξεπέρασα!

Πάντα ήξερα πως είναι ν’ αγαπάς και να σ ‘ αγαπούν,

μα τώρα είμαι τυχερή που τελικά κατάφερα να το λέω κάθε στιγμή πριν πάει να με πνίξει.

Θα έπρεπε να ‘σαι σίγουρη πως
στα κρυφά ζει παραπάνω αυτό που κάποιος όρισε απαγορευμένο.

Το λίκνο της ψυχής σου με βάσανα να μη στολίζεις, γυναίκα καρδιοκατακτητή
χαρά και δύναμη με ενα χορό τα μάτια τους γεμίζεις.

Καμια πατρίδα δεσμώτη δε θα μπορέσει να σε κάνει.
Το κορμί σου λάβαρο θα ανεμίζεις,
θαυμαστό έργο που γεννήθηκες
τους ναυαγούς να βασανίζεις.

Σε ενα έφλεκτο κορμί που δέχεται πυρά απο τη σιγουριά των προβλέψεων
Με παράτησα εκεί,να ζω στην υπόθεση πιο πολύ απ’ όσο έπρεπε.
Να βάζω πλώρη για τον έγκλειστο κόσμο
Να γίνομαι συντρέχτης στην νωθρότητα.

«Συγνώμη εαυτέ μου που δεν σε αγάπησα όσο σου άξιζε».

είμαι πάρα πολύ κουρασμένη για όλα τα «τοξικά» Θέλω μου
αύριο θα ήθελα να έχω νέα «άρρωστα» Θέλω
αλλά δεν πρόλαβα τίποτα από αυτά
γιατί διάλεξα να πεθαίνω υγιής.

Στο σκοτάδι διακρίνω την φιγούρα σου.
Διεισδύω με τόλμη στο πεδίο σου.

Στο φως τα σώματα μας ηλεκτρίζονται.
Ψιλαφίζω δειλά, λίγο τη σκιά σου.

Το πιο οδυνηρό είναι εκείνο το ουρλιαχτό που ακούω σαν περνώ απο το σκοτάδι στο φως.