Ξέρεις πως βλέπω την Αγάπη;
Ένα βάζο γλυκό του κουταλιού που βουτάς τα δάχτυλα μέσα κι ανατριχιάζεις από τη χαρά πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα το γεύεσαι.
Θέλει προσοχή η Αγάπη, θέλει προστασία.
Αν βουτήξεις τα δάχτυλα ξανά, το γλυκό θα ζαχαρώσει.
Συνήθως δεν με κοιτάς στα μάτια.
Συνήθως προσπερνάς χωρίς κάποιο βάρος να θες να σε φορτώσει.
Έτσι κάνουν Aυτοί.
Συνήθως δεν έρχεσαι.
Kαι σήμερα τα ίδια, ενώ ξέρεις.
Διάλεξες να χαθείς σε μια ευθεία που κανείς ορίζοντας δεν σου ταιριάζει.
Όπως ακριβώς κάνουν και Αυτοί.
Προδότες της ίδιας τους της ζωής.
Συνήθως κάνουν ό,τι κάνουν Πάντα.
Είσαι σαν όλους αυτούς
τους ανεκπλήρωτους Φόβους που δεν επέτρεψες να σε τρομάξουν.
Σα να φύγαμε πάλι βιαστικά.
(Σκέφτηκα)
Συνέχεια κάτι μας βιάζει ενώ είμαστε
συνέχεια μαζί
και το τρεχαντήρι του χρόνου δε φτάνει να μας φρενάρει λίγο.
Δεν σου μίλησα καθόλου σήμερα
ενώ μιλήσαμε για εμάς, σου μίλησα για μένα, μου μίλησες για σένα.
Μα πως γίνεται να μην είναι αρκετό;
Και γιατί είπαμε τόσα πολλά για μένα;
Είχαμε τόσο λίγο χρόνο για εμάς!
Και εσύ;
Μήπως είσαι από συνήθεια σκληρή;
Θα νιώσεις καλύτερα αν σου πω ότι είσαι;
«Πόσα ψέματα θα σου έλεγα μέχρι να φτάσω στην αλήθεια»
Πόσα ερωτήματα γεννιούνται με ένα βλέμμα μας στο καθρέφτη,
Σκεφτήκαμε ποτέ;
Αχ και να ήξερα
σε αυτό τον τόπο, τον καταραμένο
ποιό δέντρο μπορεί να ευδοκίμησει;
Κανείς καρπός δεν άνθισε.
Και αν άνθιζε εμείς οι ίδιοι θα το ξεριζώναμε.
Γιατί αυτή την μοίρα φτιάξαμε
σε ότι όμορφο απλόχερα μας δόθηκε
.
Μ. Street Stories
Ένας δρόμος μακρύς
κι εγώ κάπου στη μέση, να κοιτάω πίσω μου,
ψάχνω την αρχή του που είναι χαμένη.
Γυρνάω μπροστά κι η άκρη του σ’ ένα σκληρό άγνωστο τυλιγμένη.
Αν έπρεπε να διαλέξω
θα διάλεγα να με πληγώσουν οι αλήθειες
και όχι οι ασαφείς απαντήσεις.
Αν μπορούσα να διαλέξω
δε θα είχα μπλέξει σ’ όλο αυτό.
Έλα όμως που θέλησα να διαλέξω τη φυγή
και με παράτησα εδώ.
Τους έδιωξα όλους σήμερα
μείναμε Εγώ και Εσύ.
Αλήθεια δε το θέλησα
αλλά το ευχαριστιέμαι.
Μ. City Stories
It’s all about our dreams
The ones we have
The ones we will never have
Is it a treasure hunt?
Goodmorning friends!
We thank you for pressing the
button, entering the
WRITINKPAGE world.
Πως αφιερώνεις την πιο φωτεινή καλημέρα σ’ όλους εσάς που μας «βλέπετε» από μακριά.
Είναι μια γλυκιά συγκίνηση (μην γελάσετε) όταν βλέπεις πως αποκτάς φίλους από
Αμερική (USA) , Σουηδία(Sweden), Βέλγιο(Belgium), Πορτογαλία(Portugal), Ιταλία(Italy)
και τόσα μέρη.
Αναρωτιέσαι ποιοι είναι.
Όχι για κανα άλλο λόγο αλλά απλά για να τους πεις ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
E & M Writinks
Δεν θέλει πολύ για να νιώσεις περήφανη ως γυναίκα και ως Ελληνίδα.
Θέλει μόνο να έχεις τα μάτια και τ΄αυτιά ανοιχτά, να είσαι δεκτικός, ανοιχτός και γεμάτος αγάπη να μαθαίνεις για την πρόοδο των άλλων και να χαίρεσαι! Αυτή την Αγάπη με Α κεφαλαίο ψάχνει μία Ελληνίδα που αποφάσισε ν’ αφήσει τα χώματα της Ελλάδας και να πατάει τα χώματα όλου του κόσμου παρέα με τη φωτογραφική της μηχανή. Πιο συγκεκριμένα ζει κι εργάζεται στη Μιανμάρ! Τι ζηλευτή απόφαση για κείνη που ακολούθησε το όνειρό της χωρίς τίποτα να την κρατήσει πίσω. Άφησε όλα τα βαρίδια που την κρατούσαν εδώ δίπλα μας και πέταξε για να είναι ακόμη πιο κοντά μας, μέσα μας, με τις επιλογές της.
Η Μάρω Βερλή φωτογραφίζει την Αγάπη.
Την ψάχνει μέσα από τις στιγμές των ανθρώπων και των καταστάσεων που ζουν. Κάνει τον κόσμο δικό της και δικό μας μέσα από την κάμερά της. Μας χαρίζει εικόνες κι αναμνήσεις που δεν θα δούμε ίσως ποτέ από τα πέρατα του κόσμου.
Λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμούς και τους κερδίζει.
Μα κι αν ακόμη δεν τους κέρδιζε έχει πάρει το πρώτο βραβείο στη σκέψη μας.
http://maroverli.com/2015/11/08/florence-biennale-1st-award-from-myanmar-to-italy-with-love/li.com
Σημείο λήψης: τζάμι Ι.Χ.
Οδος: Λέκκα, Σύνταγμα
Ώρα: 20:42
Ημερομηνία: 11/11/2015
Πρωταγωνιστές: Εγώ και ….. εγώ
Συμβαίνει τώρα μόνο.
Άλλο ένα Νυχτο-κάμωμα που Δεν θα επαναληφθεί.
Writink Page 