Για μια «διαχείριση»
θυσία κάναμε την πεθυμιά μας.
Θύμα και θύτης σε απόλυτη αρμονία
εγκλωβίστηκαν σε ένα σώμα που δεν κατάφεραν να φέρουν βόλτα.
Η φαντασία μου τα φταίει,
που έκανε το σώμα μου ν’ αισθάνεται όλα αυτά που κάνεις με το μυαλό σου…
γιατί χωρίς αυτή δεν θα είχαμε ζήσει τα ανεκπλήρωτά μας.
-Post by M Writinks-
Αφήνω τα σημάδια μυστικά κι ανεξερεύνητα, πεθαμένα, πριν ακόμη γεννηθούν.
Τι κι αν υπήρξαν, τι κι αν πέρασαν από δω.
Κανείς δεν τα είδε, σίγουρα ούτε κι εγώ.
Στο κρεββάτι που έμοιαζε με χώμα ρουφηγμένο από τη γη,
ήταν περίεργο να σε κρατώ.
Σανίδια έκανα τις σκέψεις μου, μα σπάσανε.
Όλα μοιάζουν μακρινά, ασάλευτα,
μια πόλη έρημη κοιτώ.
Αγίνωτα αν τα ‘λεγα κι αυτό λάθος δεν θα ήτανε.
E Writinks «Thoughts»
«Πάμε»
ένα μέτρο και είκοσι εκατοστά κάτω από τη Γη.
Εκτέλεση ελεύθερης πτώσης από σπαρακτικά τριαντάφυλλα και ματωμένες μαργαρίτες…
κανένα άνθος δεν έμοιαζε με το λίλιουμ.
.
Έφυγες
Και δεν είπες ούτε «γειά»
Πέρασαν μήνες
Δεν εμφανίστηκες
Είμαι ακόμη στην θέση που με άφησες.
Εδώ που το πάθος μου με κρέμασε.
Το ξέρω θα με αναζητήσεις,
αλλά δεν θα έρθεις να με βρεις.
Κουράστηκα να μην μπορώ να κουνηθώ
να ‘μαι κομπάρσος στα παιχνίδια του μυαλού που προσμένουν μοναχά ένα αποτέλεσμα
Στέκεσαι απέναντι και με κοιτάς παράξενα
Διακρίνεις ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά
Δυο σταυρωμένα χέρια
Δυο αποσβολωμένα μάτια
Δυο ακίνητα πόδια
Αυτό είμαι
Τόσο άπραγος έμεινα στην οδό Πειραιώς να περιμένω να χάσω.
Ανάμεσα σε σένα και εμένα δημιουργούνται όλα αυτά τα αγγίγματα προς αποφυγή
όλα αυτά τα δίχως επιστροφή φιλιά μιας αρπαχτής.
Ανάμεσα σε σένα και σ’ εμένα υπάρχει ένας αυτοδημιούργητος κόσμος και παρεμβάλλονται και άλλοι πολλοι.
Ανάμεσα σε σένα και σε μένα υπάρχουν όλα αυτά που βάλθηκαν να μας χωρίσουν για να μας κρατούν σε στενή επαφή.
Η ανακάλυψη της αλήθειας
που άλλοτε με χειραγωγεί
άλλοτε με διαφθείρει
και άλλοτε με κρατάει στη ζωή.
Χωρίς εσένα όλα θα ήταν ένα ψέμα, στην προσπάθεια μου να πειστώ ότι αυτό το τόσο αληθινό δε θα μπορούσε να είναι όνειρο!
Χάρη σε σένα έχασα την γαλήνη μου
χάρη σε σένα δεν φυσάει στα όνειρά μου
γιατί εσύ δεν αφήνεις περιθώρια
γιατί εσύ δεν καταλαβαίνεις από ανάγκες.
6/7/2013
από το κείμενο «Η αλήθεια»
Από απόσταση
βλέπει ο ένας τον άλλον καλύτερα
νιώθει το άγγιγμα πιο ηλεκτρισμένο
Από απόσταση
μιλάμε πιο σιγά
ακούμε πιο ξεκάθαρα
αισθανόμαστε τα φιλιά που δε δίνουμε.
Από απόσταση
θα κάνουμε όλα αυτά που δε μπορούμε να πούμε στον άλλον.
Τα μυαλά μας διανύουν καθημερινά χιλιάδες χιλιόμετρα, μήπως και καλύψουν την απόσταση μιας πόρτας που μας χωρίζει.
Να σαι καλά απόσταση που μας φέρνεις πιο κοντά!
1.Η εμπειρία της άυλης τέχνης;
2.Ψυχολογική θραύση;
3.Ησυχία του εαυτού μου- ένα πρωτόγνωρο τέχνασμα
Τα παραπάνω ήταν σχόλια από:
2.εμένα
3.την φίλη μου που έζησε αυτή την εμπειρία
«Εσύ, τολμάς να τα βάλεις με τον εαυτό σου;»
Μιλάμε για το project της Μarina Abramovic που θα φιλοξενήσει το Μουσείο Benaki. Μια ασυνήθιστη έκθεση που κάνει το γύρο του κόσμου και τώρα κάνει στάση στην Αθήνα.
Άλλη μια εμπειρία που μας δίνει την ευκαιρία το ΝΕΟΝ να ζήσουμε.
Μουσείο Μπενάκη (κτήριο Πειραιώς)-Marina Abramovic – by NEON org
Move in from the dark…
I’m all of this and nothing
I’m the dirt beneath your feet
I’m the sun that rises while you’re sleeping
I’m all you need (move in from the dark)
Όταν καταλάβεις τι είμαι δεν θα είναι αργά
Θα είμαι αυτό που δεν κατάφερες να δείς.
Δεν είναι εκείνη η άγνωστη μαύρη τρύπα που ζωγραφίζαμε παιδιά
σ’ ένα κομμάτι λευκό χαρτί.
Το Χάος έχει κεφάλι, δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια, δυο αυτιά.
Χάος είμαι εγώ, είσαι κι εσύ.
Ένας μαύρος μικρόκοσμος που δεν γνωρίζει γκρι,
όμως σφιχταγκαλιασμένο με το κόκκινο σίγουρα το έχεις δει.
«Το Χάος αγάπησε το αίμα για το χρώμα του», δήλωσε κάποια στιγμή
Ξέχασες όμως σκέφτηκα, τα υπόλοιπα κόκκινα του κόσμου αυτού, να, σαν εκείνο του δειλινού
Δεν είχε απάντηση να δώσει δεν ήθελε να ψάξει και πολύ.
Κοίταξε το χώμα με δύο ματωμένα πέπλα και βυθίστηκε εκεί από όπου είχε γεννηθεί.
Όταν με βλέπω σε φωτογραφίες δεν μ’ αναγνωρίζω αμέσως. Δεν βλέπω αυτό που σκέφτομαι για μένα. Γερνά ερήμην μου ο εαυτός μου και συχνά σκύβει σαν κάτι να ψάχνει. Μα τι ψάχνει δεν ξέρω… Τι ωραία φωτό λένε οι άλλοι. Ωραία, λέω κι εγώ μην φανώ παράξενη. Πιο παράξενη από το κανονικό μου. Από αυτό που οι άλλοι ανέχονται. Πιο παράξενη… Μια ζωή εγώ κι οι άλλοι. Εγώ, μια φράση και οι άλλοι ένα κόμμα, μια τελεία, ένα ερωτηματικό. Οι άλλοι καθορίζουν την «φράση μου». Πότε με βάζουν να ρωτώ και πότε με κλείνουν στης τελείας τη βεβαιότητα. Εγώ τότε ασφυκτιώ, χτυπώ τον εαυτό μου με λέξεις. Απορώ με παρενθέσεις, κάποτε κυλώ σε ένα κόμμα και κλαίω… Κάνω ωραία είσοδο και δραματική έξοδο. Στο ενδιάμεσο σιωπώ ή μιλώ πάρα πολύ κι αχρείαστα. Αν ήμουν έργο θα ήμουν παντομίμα ή φάρσα. Κι ας πόθησα τόσο να είμαι ένα ον τραγικό. Ούτε το δράμα έφτασα ούτε «ένα θέμα για μικρό διήγημα». Να κλαίω σαν Νίνα στον «Γλάρο» για τα χαμένα μου όνειρα. Δεν έπρεπε να λεγόμαστε άνθρωποι, μα ερημίτες. Καθείς κι η έρημός του. Καθένας και μια όαση στον ύπνο του. Γλιστράμε όλοι στα ίδια πεζοδρόμια όμως πονάμε μόνοι κι ας είναι η πτώση μας κοινή. Γιατί;
Δεν με αναγνωρίζω στις φωτογραφίες. Στον καθρέφτη, στα λόγια των άλλων ακόμη και στα δικά μου λόγια δεν μ’ αναγνωρίζω.
Έχω έναν εαυτό ανείπωτο που περιμένει να λευτερωθεί από μένα.
«Φωτογραφίες», της Μαρίας Λεμεσού
Writink Page 