Στην πυρά των άδοτων φιλιών σου
κάηκε το όνειρό μου
υδάτινοι ελιγμοί ζώσαν το κορμί μου
απροστάτευτη ζήτησα να νιώσω, ολάκερη τη σύγκρουση
Άρση απόπλου, θέση απαγορευτικού. Θαλάσσιες φωνές, ουρλιαχτά αέρα. Όλα υπέροχα πνιγμένα στην αστάθεια των κυμάτων και σε στρόβιλους μεθυσμένης άμμου.
Κάπου εκεί θα μας δεις, στο διάφανο κενό.
Χρονόμετρο το ξύλινο τραπέζι της βεράντας.
Παρατηρητές, οι βράχοι.
Πρωταγωνιστής, το νησί.
Προσπαθούσα να διασχίσω μια στενή βρεγμένη νησίδα
κρατώντας την ισορροπία μου,
χωρίς να πρέπει να κοιτάξω το βαθύτατο κενό ενός στεγνού πηγαδιού.
Ήμουν ξεκάθαρα ανεπαρκής
δεν ήμουν λίγη.
Και έτσι διαρκώς μου χρέωνα πως βρέθηκα εδώ.
Ορίζει κι επιβάλλει ο χρόνος τη σιωπή.
Οι λέξεις τρίβονται στη στεγνή γλώσσα. Ματώνει στην προσπάθεια να τις γεννήσει. Στο τέλος τις φτύνει κι εκείνες άχαρα κολλάνε στον πάτο της στιγμής.
Έκανα τρομακτικές σκέψεις
δε θα στο κρύψω
σ ‘ όλες με έβαζα στη θέση του θύματος
και ό,τι κάτι κακό θα με βρισκε..
Βίωνα τον κίνδυνο μέσα από τους φόβους μου.
Μόλις τους έκανα εικόνα …
καθησυχαζόμουν
γιατί τίποτα δεν ξορκίζει πιο πολύ τον φόβο από την πραγμάτωσή του
(έστω και κατά προσέγγιση).
Έγινα μήτρα,
Σε γέννησα κόρη.
Σ’ αγάπησα αδελφή μου.
Λατρεία έρωτα σου φύλαξα
Μ’ αγκάλιασες σαν Μάνα.
Κι έγινε η μέρα που όνομα μου ζήτησες:
Ζωή, ψιθύρισα στην κολυμπήθρα σαν βουτήχτηκες.
Βήματα στην άσφαλτο άφησα
όπως ο λίβας καίει τα κορμιά.
Σκαρφάλωσα στις απάτητες σου κορυφές
μου μοίρασες εικόνες τις πιο ταξιδευτές.
Στην Άμμο τη Ψιλή και το Γερολυμιώνα
μου χάρισες θαλασσινή σταγόνα.
Αλησμόνητη φιγούρα στο χωριό η κυρά Μαργαρώ
και στην Χαρά τα πρωινά δεν είχαν χορτασμό.
Όσο για σένα, αστερωτέ μου ύπνε στο Τσιγκούρι
νηνεμία έφερες σε τούτο το αχούρι.
Στο φευγιό μου τώρα ηχεί η ντοπιολαλιά
«Γειτονία μας εμάς είναι η Ηρακλειά»
Αμβλύς ο πόνος,
μου στερεί την ικανοποίηση από το έγκλημα ετούτο…
και αυτή τρέχει ξωπίσω μου
εκδίκηση να πάρει
(κανείς Θεός καμια Θεά
δε με προστατεύει)
κρυμμένη θα μείνω μαζί της
να με τυραννά
για τα εν ψυχρώ πάθη
που διάλεξα να ζήσω.
Λέξεις σε Υπερθέρμανση
Αισθήσεις σε Υπερδιέγερση
Σώματα σε Υπερένταση
Ρε δεν αντέχει η καρδιά στην υπερβολή
αναβάλει για λίγο την υπεροψία των συναισθημάτων
για να επιστρέψει με έναν αλάνθαστο τρόπο να ξεκοκκαλίσει ό,τι έζησε στον υπερθετικό βαθμό.
Σέ έκανα σκιά μου
για να σε έχω συντροφιά.
Επάνω στους κόκκους ήρθες και στάθηκες
καλοσχηματισμένη κόρη.
Γίναμε για λίγο ένα
μέχρι ο Ρους να μας ξεβράσει..
Writink Page 