Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Ετικέτα

Σκέψεις

On hold

Κι εκεί που έλεγες πως τα όνειρα θα μείνουν μόνο όνειρα στη σφαίρα του φαντασιακού, γίνεται κάτι και σου δείχνει τι πραγματικά είναι τα όνειρα.

Τα όνειρα είναι φτιαγμένα από ύλη. Έχουν σώμα που αναπνέει. Έχουν μάτια που σε κοιτούν και σε ρωτούν τι κάνεις γι αυτά. Τα όνειρα είναι ζωντανοί οργανισμοί και χρειάζονται τροφή. Είναι μωρά που τα παίρνεις από το χέρι και τα οδηγείς. Είναι έφηβοι που σε ξελογιάζουν με το πάθος της ανύπαρκτης ηλικίας τους και σε τραβούν στο άπειρο. Είναι ηλικιωμένοι που περιμένουν το χρόνο τους για ν’ αφήσουν το χώμα που πατούν. Είναι εσύ, που σε κοιτούν στον καθρέφτη κι αναρωτιούνται αν τ’ αγαπάς όπως την πρώτη στιγμή που τα γέννησες. Αν κάνεις το λάθος και γυρίσεις το κεφάλι από την άλλη, θα χαθούν. Θα σβήσουν, θα γίνουν ατμός και μαζί τους θα σβήσεις κι εσύ.

Πόσο ακόμη να σε περιμένουν;

Advertisements

μικρές απερισκεψίες

 

Ξέρεις πως βλέπω την Αγάπη;

Ένα βάζο γλυκό του κουταλιού που βουτάς τα δάχτυλα μέσα κι ανατριχιάζεις από τη χαρά πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα το γεύεσαι.

Θέλει προσοχή η Αγάπη, θέλει προστασία.

Αν βουτήξεις τα δάχτυλα ξανά, το γλυκό θα ζαχαρώσει.

 

Καλή Νύχτα

καληνύχτα

με τη σκέψη πως το αύριο είναι ήδη στο δρόμο για να μας βρει,

και να συναντηθεί με το αλλόκοτο παρόν μας.

Κλειδαρότρυπα

Τι μας κάνει αυτό που είμαστε;

Πως ξέρουμε πως αυτό που είμαστε σήμερα είναι η εξέλιξη αυτού που είμαστε στα δέκα ή στα είκοσι ;

Που υπάρχει η αληθινή μας ταυτότητα;

Στα όνειρα που ξεχνάμε ή στην πραγματικότητα που νομίζουμε πως ζούμε;

Μάτια

Μιλούν τα μάτια;

Ναι, μιλούν κι ακούγονται εκκωφαντικά,

πονούν τ’ αυτιά σιωπηλά.

Ήμερα, αδηφάγα, φωτισμένα ή σβηστά

Μιλήστε! τους λέω,

μα κάνουνε πως δεν μ’ ακούν.

Φωνάξτε! επιμένω,

μα κρύβονται και σιωπούν

Ύπαρξη

Χρόνος…

Ένα Παράθυρο στην ύπαρξη.

Υπάρχω, λέω,

Κι ανοίγω το παράθυρο στο χρόνο.

Ριπές στιγμών με βομβαρδίζουν

Γεμίζουν το στόμα μου τον αφρό των σκέψεών μου.

Πρόσωπο

Ο έρωτας έχει την ίδια όψη. Αναγνωρίζεται σ’ ένα χαμόγελο, σ’ ένα βλέμμα, στο αμήχανο νευρικό γέλιο.

Πόλη

Η πόλη είχε ξυπνήσει μα κανένας ήχος της δεν την έκανε να μοιάζει ζωντανή.

91 εΚαΤοΣτά εκτός ΠρΑγματΙΚότητας «skhizein» by Jeremin Clapin (2008)

91 εκατοστά εκτός εαυτού
Μακριά από μένα
Μακριά από σένα
και τα μάτια κοιτάνε πια χαμηλωμένα.
Με τα χέρια στις τσέπες
Θέληση για τροφοδότηση δεν υπάρχει πια
91 εκατοστά μακριά από κει που με ξέρω
Μετεωρίζω, παραμερίζω
στη ζωή γνέφω κι αυτή προσπερνά.
Κεραυνός μεγατόνων από ψηλά με χτυπά
Ήχος μηδέν, μόνο βουητό από το βάθος της θάλασσας μου κλείνει τ’ αυτιά.
91 εκατοστά ζωγραφιά με κιμωλία
91 εκατοστά μια αλλόκοτη συνομωσία.
Να γυρίσω ξανά εκεί που βρισκόμουν
Ακούς;
Να γυρίσω ξανά σ’ αυτό που εσύ λες κύριους δρόμους
Ακούς;
91 εκατοστά μοναξιάς
91 εκατοστά τρελής ελευθερίας
Ζωγραφίζω τις φλέβες στο χάρτη
Φτιάχνω με το αίμα μου ποτάμι
Κάνω κουπί, μην ρωτάς γιατί.
Χτύπα με! Τα πόδια μουδιάζουν, δεν νιώθω πως τρέμουν
Αλήθεια ίσως είναι, ξεφεύγω
91 εκατοστά ζωής κυνηγώ
91 εκατοστά σ’ ένα δρόμο παρανοϊκό
Χτυπάει η καρδιά κι ο ήχος βαθαίνει
Είμαι εδώ στη ζώνη του αλλού
Μιλάς για ζωή
Μιλώ στην καταστροφή
91 εκατοστά μετρημένης πληγής
91 εκατοστά σφαγιασμένης πνοής
Επιστρέφω ξανά με αόρατες σκέψεις
Επιστρέφεις ξανά με μασημένες λέξεις
Βουλιάζω αργά, μην με τραβήξεις
91 εκατοστά μακριά από το εκατό
91 εκατοστά κι είμαι μόνος στον τυφώνα αυτό
Ξαφνικά, ισοπεδωτικά
Έκανα βουτιά στα βαθιά
Αγκάλιασα το μαύρο που μου χάρισαν
Κι είπα ΝΑΙ θα ζήσω μ’αυτό
91 εκατοστά μακριά από σένα
91 εκατοστά πια, μακριά από μένα
Έχασα το νόημα στον κύκλο που λέγεται τρέλα.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑