Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Ετικέτα

Απόπειρες

Γοργόνα

Κάθισες απέναντί μου.

Ήσουν ολόκληρη  δυο κόκκινα μάτια -πιο κόκκινα δεν είδα ποτέ- και κάπου ανάμεσα στις λέξεις  που τρέπονταν σε φυγή από το στόμα μου και χοροπηδούσαν σε παραλήρημα, σε είδα.

Καθισμένη σαν τη Γοργόνα. Υπομονετική στις δεκαετίες που σε χωρίζουν από τη νηνεμία, δεκτική στον τυφώνα, βράχος στην οργή που έσκαγε πάνω σου τον αφρό της.

Έγινες μια διαφάνεια που μέσα της μπόρεσα και είδα ξανά.

Έμπνευση

Και σε βλέπω που περπατάς,
Αν και σε λίγο πάλι θα πετάς
Κι αναρωτιέμαι•
Πως τα καταφέρνει;
Έτσι γεννήθηκα, απαντάς,
Κι η στάση σου δείχνει πως την ερώτηση χλευάζεις.
Τα φτερά σου επιδεικτικά ανοίγεις,
μεμιάς πετάς.
Μ’ αφήνεις
το άδειο σου αποτύπωμα στο δρόμο να κοιτώ.
Ναι, ξέρω,
Πίσω δεν θα κοιτάξεις.
Και μένω να ψάχνω το κάτι, που
το δρόμο θα μου δείξει να σε βρω.

Σειρήνα

Κρύβω σε
Οδυσσέα,
Κρύβω σε!
Βαθιά ή ρηχά
Σημασία καμιά.
Κρύβω σε
Κι όμως ορατός
Γίνεσαι
Σ’ εκείνη.
Σειρήνα
Την αποκαλούν.
Μάγια δεν κάνει,
αληθινή ´ναι
Και μόνη ταξιδεύει.
Τύχη να τη συναπαντήσεις
Μαζί της να βουτήσεις
Γι αλλού.
Μόνο αλλού.
Το εδώ είναι
Πεθαμένο.

Το έχω σε κακό. Ναι, το έχω σε κακό κάτι να ξεκινά με κλάμα.

Κι εμείς; ρωτάς.

Εμάς μας γέννησε το κλάμα,

Μας έδεσε το σκόρπιο δάκρυ,

Μας έκαψε η πλημμύρα του αναφιλητού.

Ξέχνα το, είπα. Δεν είναι αυτό σημάδι!

Ίσως να είναι μόνο μια αυγή που κλέφτηκε με το σκοτάδι.

Κρυφές Σκέψεις

Έκανα σκέψεις κρυφές, λέω,
και κοιτάζω δειλά για να πάρω γεύση από τις ματιές.
Έκανα σκέψεις άλλες, μυστήριες, ξένες, λέω,
και βλέπω να φεύγουν, να ξεμακραίνουν και να γίνονται οπτασίες μακρινές.
Έκανα σκέψεις διαφορετικές, λέω,
και νιώθω το φόβο της άγνοιάς τους να γεμίζει τις παγωμένες τους αγκαλιές.
Έκανα σκέψεις τρελές, λέω,
Και γεμίζουν τα ρουθούνια μου με τη βρώμα από το κάθε τους
σήμερα, αύριο και χτες.

Ανάσα δραπέτη,
Θυμίζεις επαίτη.

Ζητιάνα, για μια στιγμής ανάσα θα γίνω.
Στρέφω τα μάτια ψηλά, πιο ψηλά κι από κει που το τόξο μου ρίχνω.

Μετράω τη ζωή σε στιγμές που δεν έχουνε φως.
Δέκτης είμαι ή Πομπός;
Τι ζητώ;
Μια τζούρα ανάσας, αυτός είναι ο σκοπός.
Χαλάλι! να ακούσω να λες, σήμερα δικαιούσαι μορφή στην ανάσα σου αυτή.
Τον αέρα μου θέλω να συρίζει στο ρουθούνι μου μέσα,
Να φουσκώνει το σώμα ζωή, να του δίνει παλμό στη στιγμή.

Αγάπη

Αγάπη.

Είναι ερώτημα,

είτε υπάρχει, είτε λείπει.

Σαν τσέπη που γέμισε άγαρμπα.

Σαν κοριτσίστικο τερτίπι.

Κάποτε Πονάει,

άλλοτε σφίγγει.

Έλος, που μέσα του τα πάντα σαπίζει.

Η αγάπη δεν είναι αυτό που φαίνεται, κάποιος φωνάζει, «Ψέματα μας λένε».

Μοιάζει σπόρος που φυτεύεται

κι έπειτα σαν φρούτο σαπισμένο πετιέται.

Σαν δρόμος πρωτοτάξιδος, που άγνωστο, τι σε περιμένει.

Σαν φαγώσιμο που λαχταρούσες κι όμως χάλασε όσο το στόμα κλειστό κρατούσες.

Η αγάπη είναι μια πέτρα κλεισμένη στο χέρι.

Ανοίγεις την παλάμη και Φεύγει

Μα τι θα απογίνει είναι σίγουρο πως κανείς δεν το ξέρει…

Κι αν κάποιος τη βρει και σκύψει να τη μαζέψει,

Ίσως δυο πόδια κομμένα να δει που ποτέ δεν έχουνε τρέξει.

Ίσκιος

Παλεύω να γίνω εσύ,

Αγωνίζομαι να σου μοιάσω.

Να ήξερα αν τα καταφέρω…

Πες μου θα τα καταφέρω;

Σε κυνηγώ ασταμάτητα

Τρέχω να σε προλάβω

Μα καταφέρνω μονάχα

Τον ίσκιο σου κάθε φορά να πιάνω.

Άνοιξα πόλεμο μαζί του.

Έναν πόλεμο μέχρι τέλους

Να τον δω να αιμορραγεί

Μόνο τότε θα είμαι σίγουρη πως η θέση του θα γίνει δική μου.

Η νίκη μου πάνω του θα είναι η αρχή μου.

Αυτή τη φορά, είπα, θα νικήσω!

Ποιον, με ρώτησες.

Το φόβο μου, αυτόν, σου απάντησα

Τον φόβο μου για σένα

Φούσκωσες από εγωισμό

Γύρισες αργά και κάρφωσες το βλέμμα σου πάνω μου

Σε βλέπω, μονολόγησα.

Βλέπω το μισό σου πρόσωπο, αυτό μου επέτρεψες να δω,

Ενώ συνέχισες να κοιτάς μπροστά.

Το θρόισμα από τα βλέφαρά σου με τρόμαξε

Η μπέρτα της ύπαρξής σου με κατάπιε

Κι ίσα που πρόλαβα.

Έγινα εγώ ο ίσκιος σου.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑