Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σκέψεις

Το αύριο δεν ζει πια εδώ

Στο χώρο της αναμονής η στιγμή μπορεί να σου λυγίσει τα πόδια, να σε εξοντώσει. Να χάσεις το φως ή οτι είναι φως για σένα.

Είναι το σημείο που αναρωτιέσαι γιατί έφτασες εκεί,

Πως το επέτρεψες,

Τι σε τράβηξε σ αυτό τον τόπο του μαρτυρίου.

Κι όλο γυρίζει στη γλώσσα το μόνιμο γιατί.

Μα πως ν απαντήσει ένα στόμα στυφό, δίχως σάλιο, δίχως να τρέμει η φωνή.

Πως να σκεφτεί το μυαλό καθαρά, πως να δει πιο μπροστά, όταν σε όνειρα πτώματα πλέον πατά.

Advertisements

Τρύπα

Μύρισε το σαπισμένο των πτωμάτων η πατρίδα.

Όχι από εκείνους που άδικα και πρόωρα χάθηκαν στο τίποτα του χρόνου που όλους μας περιμένει.

Όχι από εκείνους που αγνοούνται και γεμίζουν την καρδιά μας με ψεύτικη ελπίδα, γίνονται βαρίδια, κρέμονται μ’ αγκίστρι από τις καρδιές μας κι ανοίγουν μεγαλύτερη τρύπα στην ήδη αιμοραγούσα πληγή μας.

Όχι από όλους εμάς, που σέρνουμε με βαριά βήματα τη ζωή που ένοχα κουβαλάμε

Είναι από τα αστέρια το σαπισμένο που μυρίζει. Έπεσαν βαριά κι αναπάντεχα δίπλα μας, χωρίς ένα λόγο. Δίχως αντίο έσβησαν, άφησαν καμμένο και μαύρο τον ουρανό να κοιτά.

Το βλέμμα ψηλά ν’ ανέβει δεν αντέχει πια.

Αττική

Μαύρος Ιούλιος 2018

#live positive #

Ζω για όλα αυτά τα καλοκαίρια που δεν έζησα ακόμη

Ζω για όλα αυτά που θέλω να ξαναζήσω

Ζω γιατί ήταν δύσκολο να ανοίξω την πόρτα της αλλά εκείνη μου την κρατά ανοιχτή

Ζω για το πάθος που ρέει στις φλέβες της

Ζω σήμερα σαν να μην περιμένω το αύριο με αυτή τη συνεχώς ανοιχτή αγκαλιά.

Ζω για τη ζωή.

ειρωνεία

Αγκάθια με τρυπούν και το σώμα γεμίζει ηδονή.

Το πικρό χαμόγελο που ανθίζει είναι για σένα μα δεν θέλω να φανεί.

Δεν θέλω να το δεις. Δεν θέλω να σε δω.

Θελω να γίνεις φύλλο

Κι εγώ αγέρας  να σε φυσήξω

Για μια στιγμή μονάχα  θα κοπάσω ίσα για να προλάβω να σ´ αγγίξω

 

Η Γωνιά

Εσοχές του μυαλού γεμίζουν εικόνες καινούριες μόνο για να τονίσουν τις ήδη υπάρχουσες αγαπημένες.

Μάγισσα

Έρωτας μαγικός

Μοναδικός

Ανεπίτρεπτος

Απροσπέλαστος σαν γιγάντιος ύφαλος

Και κάπου εκεί στην αυγή εσύ

Σύννεφο που ταξιδεύει μέσα σε μια πνοή.

Feelings

Πληρότητα,

Μόνο οι στιγμές του έρωτα δίνουν.

Αδειοσύνη,

Μεγαλειώδη και απροσπέλαστη μόνο

Έρωτας αφήνει

Ex altis

…Φύγε

Έτσι τα δάκρυα διέξοδο βρίσκουν και τραβούν το δρόμο της κάθαρσης.

Μόνο αυτά.

Όλα τα υπόλοιπα θα κυλιστούν στο βούρκο των απροσδόκητων συναισθημάτων, θα γίνουν πέτρες και απλά, ρυθμικά θα με χτυπούν.

Μην κοιτάξεις πίσω, το βλέμμα χαμηλωμένο θα έχω να μην σε δω.

Κοίτα με απο ψηλά.

Πρωινή πανσέληνος

Δανεικό άστρο

Που έτυχε να βρεθείς στο πέρασμα μου

Που έτυχε να σε κοιτάξω κατάματα

Και τελικά το συναπάντημα μ’ οδήγησε στην επιτούτου λήθη

Είναι όμορφα εδώ κι ήσυχα

Μην με ρωτάς για τότε

Δεν θέλω, δεν μπορώ να θυμάμαι

Μουδιάζω

Θυμίζει κάτι σαν να είχα καταπιεί τις πεταλούδες του κόσμου κι εκείνες χαμένες μα χαρούμενες τίναζαν τα φτερά τους μέσα μου και ξεκίναγαν φουρτούνα

Πως τα κατάφερναν, τόσο δα ψυχές.

Λύθηκαν πάλι τα γόνατα μου

Ήμουν όμορφα εδώ στη λήθη, στο είπα.

Το ταξίδι σου κοντά μου με έκοψε στα δυό, σκαρί υποταγμένο σε κεραυνό

Κι όλα αυτά στη σιωπή.

Κλεμμένη θα ναι η λαλιά, έστω κι ένα φωνήεν αν ακούσεις.

Τα βαλα με τα φωνήεντα Δεν θέλω να ξέρω πως υπάρχουν. Θυμίζουν το τότε το γεμάτο ιαχές χαράς κι ενθουσιασμού. Το χώρο τους κατέλαβε η σιωπή.

Δύσκολες οι νύχτες μα αφόρητα τα πρωινά.

Ο ήλιος αρνείται τα μάτια του ν ανοίξει.

Το φως του γυρίζει ανάποδα λες από την αναγούλα στο στομάχι. Ήταν σ άλλα μέρη τη νύχτα που πέρασε μα το μυαλό του εδώ. Κι έτσι το ξημέρωμα του είναι σοκαριστικά μοναχικό. Τραβάει τις αχτίδες του μέχρι να δει πως θα φωτίσει εκεί που πρέπει, εκεί που θέλει.

Περίπου Πραγματικότητα

Στο περίπου της πραγματικότητας, σε βλέπω στο θολωμένο από ζέστη ουρανό, στο ασημένιο φύλλο μιας ελιάς που καρποφορεί.

Σκιτσάρω στην αμμουδιά το περίγραμμά σου κι ηδονικά βλέπω να γλύφει τη μορφή σου το κύμα.

Στο περίπου της πραγματικότητας είσαι ένας ψίθυρος εκκωφαντικός.

Γιατί ζητάς τίτλο;

Οικοδομώ αναμνήσεις

πιστός χτίστης της ζωής που μου δόθηκε.

Τη ζήτησα; Όχι.

Κι όμως την κρατώ.

Βυζαίνω το στήθος της λαίμαργα,

ρουφώ την άγευστη, λευκή λάβα των ηφαιστείων της,

και καταπίνω  μαζί πετρώματα που καίνε

κι ανοίγουν πληγές στον ουρανίσκο μου.

Πόσο άθελά μου τα γεύομαι;

 

 

 

Σιωπή

 

Χοροπηδώ σαν παιδί, από βότσαλο σε βότσαλο.
Κρυφοκοιτάζω,
με τον ήλιο να σημαδεύει τα μάτια μου. 
Κι εγώ από πείσμα τα κρατώ ανοιχτά κι ας πονάνε.
Πόνος ηδονικός που κυλάει παντού και με πλημμυρίζει αργά,
ίσα να μην πνιγώ.
Σιωπώ, σπανίζουν οι φορές, ναι.
Μα τις έχω ανάγκη, μονολογώ, κι είδες δεν άντεξα, σου μιλώ.
Οργιάζει το μέσα μου,
φωνάζει και μου τρυπάει τα αυτιά.
Γιατί να θέλω να σκίσω τη σάρκα μου, να την πονέσω, 
χαρακιές περίτεχνες να της προσφέρω;
Ανακούφιση βρίσκω στην εικόνα που 
ζωγραφίζουν οι σκέψεις μου, μονάχα εκεί. 

#SILENCE #beautiful-cool#

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑