Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σκέψεις

Κοινότοπο

Πόσες φορές άραγε αντέχει να σκιστεί η καρδιά?

Πολλές, πίστεψε με.

Η γνώση της γιατρειάς της ανήκει.

Όσο περισσότερο αιμορραγεί τόσο καλύτερα θα γίνει.

Ο πόνος τρέφει την καρδιά

Ο πόνος την δυναμώνει

Κι η δική μου θα γίνει τρανή!

Επισκέπτης

Στιγμή, πόσο σκληρή μαζί μου γίνεσαι αφού μονάχα στο λεπτό της πίκρας και της θλίψης μου, μακραίνεις την παραμονή σου.

Changes coming in the dark

Το αύριο δεν ζει πια εδώ

Στο χώρο της αναμονής η στιγμή μπορεί να σου λυγίσει τα πόδια, να σε εξοντώσει. Να χάσεις το φως ή οτι είναι φως για σένα.

Είναι το σημείο που αναρωτιέσαι γιατί έφτασες εκεί,

Πως το επέτρεψες,

Τι σε τράβηξε σ αυτό τον τόπο του μαρτυρίου.

Κι όλο γυρίζει στη γλώσσα το μόνιμο γιατί.

Μα πως ν απαντήσει ένα στόμα στυφό, δίχως σάλιο, δίχως να τρέμει η φωνή.

Πως να σκεφτεί το μυαλό καθαρά, πως να δει πιο μπροστά, όταν σε όνειρα πτώματα πλέον πατά.

Τρύπα

Μύρισε το σαπισμένο των πτωμάτων η πατρίδα.

Όχι από εκείνους που άδικα και πρόωρα χάθηκαν στο τίποτα του χρόνου που όλους μας περιμένει.

Όχι από εκείνους που αγνοούνται και γεμίζουν την καρδιά μας με ψεύτικη ελπίδα, γίνονται βαρίδια, κρέμονται μ’ αγκίστρι από τις καρδιές μας κι ανοίγουν μεγαλύτερη τρύπα στην ήδη αιμοραγούσα πληγή μας.

Όχι από όλους εμάς, που σέρνουμε με βαριά βήματα τη ζωή που ένοχα κουβαλάμε

Είναι από τα αστέρια το σαπισμένο που μυρίζει. Έπεσαν βαριά κι αναπάντεχα δίπλα μας, χωρίς ένα λόγο. Δίχως αντίο έσβησαν, άφησαν καμμένο και μαύρο τον ουρανό να κοιτά.

Το βλέμμα ψηλά ν’ ανέβει δεν αντέχει πια.

Αττική

Μαύρος Ιούλιος 2018

#live positive #

Ζω για όλα αυτά τα καλοκαίρια που δεν έζησα ακόμη

Ζω για όλα αυτά που θέλω να ξαναζήσω

Ζω γιατί ήταν δύσκολο να ανοίξω την πόρτα της αλλά εκείνη μου την κρατά ανοιχτή

Ζω για το πάθος που ρέει στις φλέβες της

Ζω σήμερα σαν να μην περιμένω το αύριο με αυτή τη συνεχώς ανοιχτή αγκαλιά.

Ζω για τη ζωή.

ειρωνεία

Αγκάθια με τρυπούν και το σώμα γεμίζει ηδονή.

Το πικρό χαμόγελο που ανθίζει είναι για σένα μα δεν θέλω να φανεί.

Δεν θέλω να το δεις. Δεν θέλω να σε δω.

Θελω να γίνεις φύλλο

Κι εγώ αγέρας  να σε φυσήξω

Για μια στιγμή μονάχα  θα κοπάσω ίσα για να προλάβω να σ´ αγγίξω

 

Η Γωνιά

Εσοχές του μυαλού γεμίζουν εικόνες καινούριες μόνο για να τονίσουν τις ήδη υπάρχουσες αγαπημένες.

Μάγισσα

Έρωτας μαγικός

Μοναδικός

Ανεπίτρεπτος

Απροσπέλαστος σαν γιγάντιος ύφαλος

Και κάπου εκεί στην αυγή εσύ

Σύννεφο που ταξιδεύει μέσα σε μια πνοή.

Feelings

Πληρότητα,

Μόνο οι στιγμές του έρωτα δίνουν.

Αδειοσύνη,

Μεγαλειώδη και απροσπέλαστη μόνο

Έρωτας αφήνει

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑