Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε φόντο λευκό

Η ομορφιά

Υπάρχει μια ομορφιά που δε γνώρισες!

Με το πιο διάπλατο χαμόγελο

με την πιο ζεστή αγκαλιά.

 

Υπάρχει αυτή η ομορφιά που μπορεί και να προσπέρασες.

Είχε τη μορφή της πιο ευχάριστης κυκλοθυμίας

του πιο αδιαχείριστου στρες.

 

Από κάποιον άλλον, φτιαγμένα για σένα,

φυλαγμένα μόνο για σένα.

Όλα εμφανίζονται σε αυτήν την ομορφιά.

Σου εύχομαι να την γνωρίσεις και να ‘ναι ακριβώς σαν κι αυτή.

 

 

 

Advertisements

Πυξίδα

Το χθες σε κράτησε λίγο παραπάνω εκεί

και σήμερα το μουδιασμένο σου κορμί

δε σε άφησε να τρέξεις

Χωρίς να το καταλάβεις

στη χούφτα σου πυξίδα μάζεψες

και σκόρπισες τα κομμάτια σου προς

νέους ορίζοντες που διάλεξες ν ‘ ανακαλύψεις.

 

 

Έγκλειστα μυαλά

Κάνε πως δεν ακούς τις αποφάσεις που θέλουν να πάρουν για εσένα.

Γιατί όσο και να προσπαθούν,

οι απελευθερωμένες ψυχές δεν έχουν χώρο για  «έγκλειστα μυαλά».

Σε φωτογραφίες δεν εγκλωβίσαμε τις αναμνήσεις μας.

Το μυαλό φόρτωσε με τον καιρό και κάθε μέρα διεκδικεί χώρο για νέες.

 

μα δε θα ‘μαι συνέχεια εδώ να σου θυμίζω

σε πόσες στιγμές «κρεμάσαμε» τον χαρακτήρα μας,

πως όλα αυτά που ζήσαμε θαμμένα στη ψυχή μας μείνανε.

memories

Περαστικές Επιθυμίες

«Πριν πεθάνω θέλω να…..»

Κάθε μέρα της ζωής μου προσθέτω άλλη μια επιθυμία στον μαυροπίνακά μου…

και οι μέρες περνάνε…

και η λίστα μεγαλώνει…

και αν συνεχίσω έτσι θα πεθάνω από όλες αυτές που θα με έχουν πνίξει.

ή

καλύτερα να μην προσπεράσω εκείνη που θα φωνάζει

«Πριν πεθάνω θέλω να ζήσω!»

Before-I-Die

 

Δραπέτης

Το πεζοδρόμιο μάτωσε.

Κόπηκες στη μέση γερικό μου δέντρο.

Δε τα κατάφερες.

Δεν φταίγανε τα κάγκελα

η φυλακή μέσα σου σε τραυμάτισε,

σε κράτησε μαντρωμένο να στάζεις την «κολλώδη κόκκινη ουσία» που δήθεν γιατρεύει τις πληγές. Μη τυχόν και ακούσουν για «αίμα» , βλέπεις ταράζονται.

Εσύ που ρίζες είχες και όμως αποφάσισες να δραπετεύσεις παράδειγμα να γίνεις σε αυτούς.

Μ Writinks

Άηχα μου Σ’ αγαπώ

Δε μπορώ να το πω

η γλώσσα μου διπλώνει.

Το νιώθω να με πνίγει, αλλά δε μπορεί ακόμη να ακουστεί.

Χαραγμένη η μέρα που το πρωτοάκουσα και πίσω δε το γύρισα.

Μου το έλεγαν συχνά  και εγώ αμήχανα χαμογελούσα.

Δυστυχώς ήμουνα καλή σ’ αυτό!

Δεν άξιζαν όμως να μην το ακούν, μα εκείνοι επέμεναν να με κοιτάζουν και να μου το λένε.

Πρόσθετα στη στοίβα ένα ακόμη άηχο μου Σ αγαπώ.

 

Τώρα το ξεπέρασα!

Πάντα ήξερα πως είναι ν’ αγαπάς και να σ ‘ αγαπούν,

μα τώρα είμαι τυχερή που τελικά κατάφερα να το λέω κάθε στιγμή πριν πάει να με πνίξει.

 

Συντροφιά

Δυο άδειες θέσεις μας περιμένουν

να κουτσομπολεύουμε τις ζωές μας

να καταστρώνουμε σχέδια και πλάνα διαφυγής.

Να χαζεύουμε παρέα τι γίνεται στο δρόμο

και όταν μένουν άδειες θα ξέρουμε το γιατί!

20151010_132527.

Αν…

Αν δεν κυλήσεις παρέα με τον χρόνο δε θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις ότι  αποφεύγεις.
Αν θες να προχωρήσεις, μείνε.

Αν συνέχεια πνίγεις τις πράξεις σου στις υποθέσεις
χάνεις την ευκαιρία να τολμήσεις.

Πόσα ακόμη θα έρθουν που το ένστικτο θα αφήσεις να διαλέξει;
και ποιος ξέρει πόσο μακριά από την πραγματικότητα θα πας;
Αν θες να μάθεις, ξεκίνα!!!
Η ζωή στην τελική είναι πολύ πιο απρόβλεπτη απ’ όποια υπόθεση και αν τόλμησες να κάνεις.

Αν δειλιάζεις, «Φύγε!»

Το ντεπόζιτο

Δε θέλω πολυτέλειες
και extravagant καταστάσεις
σούπερ λούξ εκδρομές και εκθαμβωτικά βραδινά σουλάτσα
πνιγμένα μέσα στην καταπίεση της χλίδας, στα καχύποπτα βλέμματα περαστικών.

Θέλω τον πλούτο των ματιών σου
και την υπερβολή του έρωτά σου,
υπέρλαμπρα ν’ απλώνονται εμπρός στο γκάζι μιας καγκουροβόλτας.
Να πίνουμε περιπτερόμπυρες και να σβήνουμε τον καπνό της ύπαρξής μας.
Να χαζεύουμε από ψηλά την πόλη μας και να μαντεύουμε τις περιοχές που στην επόμενή μας βόλτα θα χαθούμε.

Το ντεπόζιτο της κούρσας μας είναι ακόμη, πίοτερο γεμάτο,
ν’ αργήσουμε και πάλι να γυρίσουμε πίσω….
γιατί εδώ βρίσκεται η γνώριμη μας Ευτυχία.

Απείκασμα σκέψης

«Τί άλλο θα έχουμε σε λίγο καιρό να πούμε;»

Υπάρχει μια πικρή φοβία.

Αλήθεια η άρνηση, δε πρόκειται να γίνει

κρατάει την ανυπακοή της σε κάθε κανόνα.

Ήμασταν συνέχεια κοντά,

τώρα που έφυγες, σα χάρη στο ζητώ  «κράτησε με μέσα σου ζωντανή»

να μην υπάρχει χώρος για την κοινή λογική.

Κάποια στιγμή είπα  «δεν έχει άλλο να σ’ αγαπήσω»

και στο επόμενο λεπτό είχα πάει λίγο παρακάτω.

Ακόμη, συνεχίζω.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑