Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε φόντο λευκό

Το φιλί

Με ανατριχιάζεις σε κάθε άγγιγμα που προσπαθώ ν’ αποφύγω, αναζητώντας το επόμενο.

Σφίγγεις το «είναι» μου όταν με καρφώνεις με το βλέμμα σου και δε μπορώ ν’ ανασάνω.

Έχω ακόμη την αίσθηση από το υγρό φιλί σου …

και δεν έχει αρχίσει να στεγνώνει. Όταν ξεραθεί θα ξέρω πως θα έχει γίνει ανάμνηση.

και θα έρθει αυτή η μέρα γιατί το φιλί σου είναι πολύ έντονο για να αντέχω στο παρόν.

Advertisements

Το ρίγος

Το ρίγος της ανειλικρίνειας δεν δείχνει επιείκεια
κανένα ρίγος δεν γνωρίζει από αυτά.

Όσο και να λειάνεις τις αιχμηρές γωνίες δεν πρόκειται ν’ απαλύνεις τον πόνο.
Δεν απαλύνετε ο πόνος όταν με αγγίζεις…

 

Ωστόσο κάτι έλειπε από το δέρμα μου

η πολυπόθητη διαφορά της αίσθησης από την πραγματικότητα.

 

Ανάμεσά μας

Ανάμεσα σε σένα και εμένα δημιουργούνται όλα αυτά τα αγγίγματα προς αποφυγή

όλα αυτά τα δίχως επιστροφή φιλιά μιας αρπαχτής.

 

Ανάμεσα σε σένα και σ’ εμένα υπάρχει ένας αυτοδημιούργητος κόσμος και παρεμβάλλονται και άλλοι πολλοι.

 

Ανάμεσα σε σένα και σε μένα υπάρχουν όλα αυτά που βάλθηκαν να μας χωρίσουν για να μας κρατούν σε στενή επαφή.

Picture by E Writinks
Picture by E Writinks

Οι Μεν και οι «Δεν»

Με τρομάζουν οι άνθρωποι που μπορούν δίπλα μου να σταθούν
οι άλλοι που θέλουν, για μένα δε μπορούν.

Ράβε – ξήλωνε

Το ξέρω με σκεφτόσουν σήμερα, το ίδιο και εγώ

 -ράβε-

Δεν με ήθελες εκεί, ούτε και εγώ εσένα

-ξήλωνε-

Για να βρεις μια αγκαλιά για να πεθάνεις πρέπει πρώτα να ζήσεις

Ράβε – ξήλωνε η σχέση μας, λύνεται ο κόμπος.

 

Πεθύμησα την Κυριακάτικη μας άυλη βόλτα

μιας και σκέφτομαι αυτό το τίποτα που μου έλειψε,

που δεν το μοιράστηκα μαζί σου.

 

 

«Ψήλωσα, μπαμπά»

Θυμάμαι μικρή με έπαιρνες αγκαλιά και με σήκωνες ψηλά
και πριν προλάβω να ψηλώσω, στις μύτες στεκόμουν για να σε φιλήσω.

Πάντα τόσο ψηλός ήσουν;
Για μένα σίγουρα Ναι.
Σήμερα, μπορεί να σε έφτανα εαν δεν βιαζόσουν να φύγεις πριν να μεγαλώσω.

Δε στο είπα ποτέ
«ψήλωσα, μπαμπά».

daddy-and-daughter

Δε μετανιώνω

Είμαι τόσο εγωίστρια που δε μετάνιωσα για τίποτα ως τώρα.

Στη λαίλαπα των επιθυμιών δεν φόρεσα προστασία. Ήθελα να παρασυρθώ, και ήξερα πως για εκείνη τη στιγμή θα υπάκουα στους πειρασμούς μου.

Αυτό που τώρα ζητιανεύει λίγη μετάνοια, δεκάρα δε του δίνω. Γιατί άλλωστε να προδώσω αυτό που λαχταρούσα;

Η μετάνοια θα ήταν ο θάνατος μια προγενέστερης επιθυμίας και εγώ δε σκοτώνω κάτι λίγο πριν πεθάνει.

 

Αφιερωμένο στον εαυτό μας και τους ανθρώπους που κίνησαν τη λαίλαπα των επιθυμιών μας.

Είσαι εσύ εγώ;

Κατάσταση 1η:

Ξένη η εικόνα του εαυτού μου…

Περπατάω σχεδόν τρέχοντας. Δεν αναρωτιέμαι για τις απαντήσεις που με πέταξαν εδώ.

Αμέτοχη εύχομαι να μείνω σε ένα πάθος ίσως καταδικασμένο, γιατί εάν ο επόμενός μου έρωτας μοιάζει με αυτόν, καλύτερα να μην τον συναντήσω.

20151226_234411

Από τη θεατρική παράσταση «Περσινές Βροχές» του Χρ. Καρασαββίδη – Θέατρο 104- 2015 —Photo by M Writinks

Κατάσταση 2η:

Ανεκλάλητο συναίσθημα η μοναξιά, μου επιτρέπει να επινοώ κάθε μέρα και άλλη παρέα, δίχως συμβιβασμούς, δίχως δεσμεύσεις.

Μ’ αρέσει να με κοιτώ. Με τη μοναξιά χαζεύουμε μαζί τον εαυτό μου.

Τώρα με γνωρίζω.

 

Στην εύφλεκτη απόσταση φωτιά θέλησα ν’ ανάψω
φως για να ειδώ
μακρυά σου να πετάξω!

DSC_0159

Το γύρισε ο καιρός

Ως χθες ακόμη ερχόντουσαν
οι πλέον αποδημητικές στιγμές μας
για δες!
το γύρισε ο καιρός σε αποχώρηση

να γιάννουν οι ψυχές μας.

«πολύ»

Οι άνθρωποι που ξέρουν ν’ αγαπουν μέχρι εκεί,

να σκέφτονται  και να δίνουν τόσο,

να ζουν μέσα σε αυτό.

Το -λίγο- απλά προσπέρασαν για να φτάσουν ως εκεί.

Να τους πιστεύεις όταν σου το κρύβουν και όμως καταφέρνεις να το ακούς…
γι αυτούς το «πολύ» είναι ένα φοβισμένο «πάντα» που δε θέλησαν να εκφράσουν..

«Θα είμαι δίπλα σου για  …

Μην προσπαθήσεις να το μετρήσεις

λίγο – πολύ θα κάνεις λάθος.»

Χωρίς ανάσα

δενυπάρχειτίποταπιοσυνεχέςαπότηνκαθημερινότηταμας.

Μόνο όταν σταματάμε την ορμή της

παίρνουμε βαθιές ανάσες και την ‘διαβάζουμε’ καλύτερα.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑