Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε φόντο θολό

Η Οικειότητα

Δεν έχω τίποτα μαζί σου.

Με τον Ήλιο τα έχω, που θέλει να κρύβεται

και με την οικειότητα που σου επιτρέπει να με βλέπεις στο σκοτάδι με γυμνό μάτι.

2016-05-31 00.30.58.jpg

Painting by M Writinks 2015

 

Advertisements

Η απαρχή

Ξεκίναγα αυτές τις μάταιες συζητήσεις.
που δεν καταλήγουν πουθενά.

Στη συνέχεια αποσυρόμουν κατά κάποιον τρόπο,
δεν έλεγα τίποτα για τις υπονοιές μου.
Έκανα συμβιβασμούς οι οποίοι δεν έθιγαν τις αρχές μου,
οι οποίοι δεν μαρτυρούσαν τις επιθυμίες μου.

Έτσι έμαθα να με αγαπώ
με ένα αγέννητο συναίσθημα στην ετοιμοθάνατη ματιά μου.

Διαβάζοντας Σιμόν Ντε Μπωβουάρ-Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης.

Το αλάθητο

Ήταν σίγουρο ότι φλέρταρα με ψεύτικες βεβαιότητες

Υπήρχαν πολλά ασήμαντα γεγονότα που έθαβα μέσα μου και μου ξεβόλευαν τον εαυτό.

Είχα αρχίσει να τα θεώρω σημαντικά.

Ήθελα να τερματίσω την ήττα μου,

να μην αφήσω καμιά υπόνοια νίκης.

 

Πίστευα ότι ένα και άλλο ένα λάθος, θα με έφερναν πιο κοντά στο αλάθητο.

 

 -Αφιερωμένο-

 

 

Picture by M Writinks# sculpture by  Amalia Gout. & Matina Tz.#

hydra 06/2013-Deste foundation- Exhibition »YES» by Urs Fischer

Το λίλιουμ

«Πάμε»
ένα μέτρο και είκοσι εκατοστά κάτω από τη Γη.
Εκτέλεση ελεύθερης πτώσης από σπαρακτικά τριαντάφυλλα και ματωμένες μαργαρίτες…
κανένα άνθος δεν έμοιαζε με το λίλιουμ.

M Writinks Picture# Lilium
M Writinks Picture# Lilium

.

Από απόσταση

Από απόσταση

βλέπει ο ένας τον άλλον καλύτερα

νιώθει το άγγιγμα πιο ηλεκτρισμένο

 

Από απόσταση

μιλάμε πιο σιγά

ακούμε πιο ξεκάθαρα

αισθανόμαστε τα φιλιά που δε δίνουμε.

 

Από απόσταση

θα κάνουμε όλα αυτά που δε μπορούμε να πούμε στον άλλον.

 

Τα μυαλά μας διανύουν καθημερινά χιλιάδες χιλιόμετρα, μήπως και καλύψουν την απόσταση μιας πόρτας που μας χωρίζει.

Να σαι καλά απόσταση που μας φέρνεις πιο κοντά!

Ν-τροπή

Φυσικά και μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια , μην αμφιβάλλεις

Το έκανα όλο το βράδυ.

Δεν ντράπηκα για χθες.

Ντρέπομαι για σήμερα που δεν μπορώ κάποιον άλλον να κοιτάξω όπως εσένα.

 

(Απόσπασμα – «Το Κοντέρ» -11/8/2013)

«Ψήλωσα, μπαμπά»

Θυμάμαι μικρή με έπαιρνες αγκαλιά και με σήκωνες ψηλά
και πριν προλάβω να ψηλώσω, στις μύτες στεκόμουν για να σε φιλήσω.

Πάντα τόσο ψηλός ήσουν;
Για μένα σίγουρα Ναι.
Σήμερα, μπορεί να σε έφτανα εαν δεν βιαζόσουν να φύγεις πριν να μεγαλώσω.

Δε στο είπα ποτέ
«ψήλωσα, μπαμπά».

daddy-and-daughter

Φαινομενική επιτυχία

Το άφησες και αυτό γι αύριο
για ένα αύριο που τάχα δεν θα μοιάζει με κανένα από τα έως τώρα…
και όλα μας τα όνειρα αυριανά πουλιά θα γίνουν
που δεν θα μάθουν να πετούν
θα συνεχίζουν με μια λιπόψυχη ανάσα να σέρνονται στην άσφαλτο
να θυσιάζουν λίγο από τον εαυτό τους.
Τώρα που τερμάτισαν με ό,τι τους απέμεινε,
χωρίς κανένα ίχνος πόνου μέσα τους
δεν μπόρεσαν να χαρούν την φαινομενική επιτυχία τους.

 

 

 

 

Αγάπησε αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που διάλεξες να είσαι
για το άλλο μη παλεύεις.
Δε μπορείς παρά τη μοίρα να δεχθείς.

 

 

Χρώματα

Δυο χρώματα στο σώμα μου
κονταροχτυπιούνται.

Ποιό θα επικρατήσει;
Η μίξη τους.

Είναι αυτό που ο κόσμος μπορεί να δει
Η απόρροιά μου-

τα άλλα δύο μένουν μέσα μου να πολεμούν.

Κυριακές

Υπάρχουν κάτι Κυριακές που δε μοιάζουν με τις άλλες.
Υπάρχουν «αυτές» που θα ήθελα να τις περνώ μοναχά μαζί σου.
Υπάρχουν κι «αυτές» που ανυπομονώ να έρθει η Δευτέρα..γιατί τις Δευτέρες έκλεινα τα αυτιά και δεν άκουγα την διάτορη κραυγή μέσα στο αχούρι να μου διαλύει το κεφάλι, ν’ απορυθμίζει το μηχανισμό του μυαλού μου.

Υπάρχουν κάτι Κυριακές που δε θα μοιάσουν ποτέ με όλες «αυτές»..

Υπάρχουν κι εκείνες που σίγουρα δε θα ξαναρθούν
και εγω, μέσα τους, θα χάνω λίγο απο το άμετρητο παρόν…
γιατί το μέλλον κάθε μέρα το ζω, μέσα από το παρόν
γιατί το μέλλον είναι πιο ορισμένο απ’ οτι φανταζόμουν…γιατί στο μέλλον δε με ήθελες μαζί σου,
μα «τελικά» αυτό ήταν το παρόν.

«Τελικά»

Στο «τελικά»
μαζεύονται όλες οι πεποιθήσεις μας
τα αδιέξοδα που μας έδωσαν απαντήσεις
οι καταλήξεις των αποφάσεων μας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑