Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε μαύρο φόντο

Απώλεια

«Θα ξεκινήσω να κλαίω όταν θα πάψω να φοβάμαι».

 

Δημιούργησες μια ανάλαφρη , φευγαλέα ατμόσφαιρα

που με βάρυνε.

Θέλησες να με δοκιμάσεις μέσα σε μια καταραμένη στιγμή.

 

Δεν ήξερα πως ηχούσε η φωνή σου.

Αμυδρά με θυμάμαι να σε ταρακουνάω

και να σου ζητώ να μου φτιάξεις ένα κόσμο γεμάτο υποσχέσεις,

μήπως και ξεχάσω τον εκκωφαντικό ήχο που έκανε το άψυχο σου σώμα

σαν έπεσε.

 

«σε αυτή τη στιγμή οι φόβοι μου είχαν κιόλας γίνει πράξεις»

τα κατάφερες, μα ξέρω καλά από το δάκρυ που στεγνώνει!

images

 

 

 

Advertisements

Θα κοπείς

 

Το ανάλαφρό σου χάδι άφησε μελανιές

στο γυμνό απροστάτευτό μου σώμα

Στόμωσε και αυτό με τη σειρά του,

και τώρα πίστεψέ με κόβει πιο πολύ.

 

Κενό

Το νιώθω, το κοιτώ.

Πέρασα από μέσα του

θέλοντας ν’ ακούσω τον αντίλαλο της ψυχής μου.

Σε μια στιγμή, δες πως γέμισε και αυτό με τη σειρά του.

Λόγια

Καμία ασφάλεια δεν δίνουνε τα λόγια.
Βάζουν σε κίνδυνο τα πηγαία ένστικτα μας.
Λογοκλοπούν εναντίον τους.

Τα ήδη ειπωμένα στη ψυχή προσπαθούν να ξεπατηκώσουν επάνω σε χαρτί με κόκκινο μελάνι. Μάταια.
Αυτά ζητάμε που χρονοτριβούν,
που στο έλεος της γνώσης κάτι αδικούν
για να μπορούν απ’ ευθείας να σκοτώνουν ό,τι η ελευθερία θέλησε να συνεπάρει.

 

2016-08-19 20.33.25
Πλατεία Νερού# Φάληρο# 2016 by Writinks

Αλισάχνη

Στην Άβυθο ζήτησα τη θάλασσα να δω
ατενίζοντας εκεί
με το μέτωπο στα ανάκατα νερά
καρφωμενη με τα νύχια σ’ έναν βράχο
γνώρισα την τιμωρία της Αλισάχνης..
Το μαστίγωμα κρατούσε 2-3 δεύτερα,
και πριν κοπάσει
από τα χερια μ’ άρπαζε ο επόμενος..

Αέναος βιασμός ο εξαγνισμός της ψυχής

20160815_141725
Τήνος 2016#Πάνορμος #M Writinks

 

Ο Προάγγελος

Έκανα τρομακτικές σκέψεις

δε θα στο κρύψω
σ ‘ όλες με έβαζα στη θέση του θύματος
και ό,τι κάτι κακό θα με βρισκε..
Βίωνα τον κίνδυνο μέσα από τους φόβους μου.

Μόλις τους έκανα εικόνα …
καθησυχαζόμουν
γιατί τίποτα δεν ξορκίζει πιο πολύ τον φόβο από την πραγμάτωσή του
(έστω και κατά προσέγγιση).

 

Η Τισοφόνη (Ερινύα)

Αμβλύς ο πόνος,
μου στερεί την ικανοποίηση από το έγκλημα ετούτο…
και αυτή τρέχει ξωπίσω μου
εκδίκηση να πάρει
(κανείς Θεός καμια Θεά
δε με προστατεύει)

κρυμμένη θα μείνω μαζί της
να με τυραννά
για τα εν ψυχρώ πάθη
που διάλεξα να ζήσω.

Κομματιασμένη Εμπιστοσύνη

Εμπιστευόμαστε,

τα επαναλαμβανόμενα λάθη

τις ασύνδετες φράσεις που δημοσιεύουμε

τον απέναντί μας, όταν ο εαυτός μας είναι επιρρεπής.

Και κάπως έτσι εξαργυρώνουμε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μας.

Πουλάμε το κομμάτι του εαυτού μας που εμπιστευτήκαμε, που πίστεψε πως τα έχει (σχεδόν) όλα.

 

Δεν απαιτούμε ξεκάθαρες στάσεις σε όλα αυτά τα άκρως οριοθετημένα που θα μας κόστιζαν την ελευθερία μας!

 

cf2fdf6be47c165c862304ee678895ab

 

 

η εξιλέωση

Εάν υπήρξε καθόλου αλήθεια σε ό,τι είπα

τότε η βιαστική ανάλυση της αίσθησης αυτής

ήρθε σε κόντρα με την πραγματικότητα

σε απόλυτη αρμονία με το φανταστικό

και εσύ πίστεψες τις λέξεις που δεν ταίριαξαν

στον κόσμο αυτό.

 

Έσκισες την πρώτη στρώση

θέλοντας ν’ αφήσεις πίσω σου τη σάρκα

να τερματίσεις δίχως εχθρούς για τη ψυχή

σαν κραυγή αργής απελπισίας πονούσες

μέχρι να εξιλεωθείς.

 

 

under construction

Εκπαιδεύτηκα μόνο και μόνο για να περνάω τις δοκιμασίες.
Στην ουσία δεν θέλησα να μάθω.
Ήθελα ν’ ανανεώνω το τραύμα με το επόμενο .
Έβρισκα χώρο να τρυπώνω μέσα μου,να μου μιλάω διαρκώς και να σκαλίζω τα υπο κατασκευή χαλάσματα μου.

Βλέπεις είχα θράσσος και μια αναίσχυντη ειλικρίνεια που δεν μου επέτρεπαν να χτίσω.

20160525_140557.jpg

Άτιτλο

image-4d97841d1dcb8635a656e67cc61daab8e6f57b80416f2d9863ebb5a56f3239ad-V

Δεν με ενδιέφεραν και πολύ όλα αυτά τα γύρω γύρω. «Είμαι» , «πρέπει» , «δεν έχω μάθει έτσι» ..

Ένιωθα αυθάδης μπροστά στα θέλω μου.
Προσπαθούσα να συγκρατήσω το πάθος μου και αυτό με έσφιγγε στο στήθος….Ανήθικα.

Ήθελα να νιώθω που και που νικήτρια στην επαναλαμβανόμενη ήττα μου.
Ήθελα να αισθάνομαι την υπαρξιακή μου υπόσταση χωρίς διακρίσεις μεταξύ φύλων.

Χωρίς απαγορευμένες στάσεις και συναισθηματικές δονήσεις δεν θα ήμουν τίποτε άλλο παρά ένα άψυχο γυναικείο σώμα που θα κούμπωνε σε κάποιο καλούπι ειδικά διαμορφωμένο τάχα για εμένα.

Ήθελα να ξέρω πως δε θα συμβιβαζόμουν με μέτριες καταστάσεις και ενδόμυχα δεν θα έδινα άλλη ευκαιρία σε κάτι που θα με έκανε ν’ αδιαφορώ, γι αυτό και τα παρατούσα γρήγορα.

Ήξερα οτι μπορούσα να σώσω τον εαυτό μου αλλά όχι να τον περιποιηθώ και αυτό διαιώνιζε την φθορά μου.

Σήμερα θέλησα να μάθεις πως ο θανατός μου δεν θα με άγγιζε καθόλου!

«Non omnis moriar«

Ο Βοριάς

Οι ανησυχίες μου ήταν τόσο συγκροτημένες που διαλύονταν στον πρώτο αέρα.
Με τον δαίμονα της περιέργειάς μου να πλάθει έναν κόσμο φανταστικό,
με τον έλεγχο να εξαντλείται
και τον χρόνο να κομματιάζει σε ισόποσες παύσεις το πέπλο της άγνοιάς μου.

Έτσι η αγάπη μου, έμαθε τα βράδια να πλακώνει το ιδρωμένο μου κορμί.

Σε ένα ανεξάντλητο διάστημα  πλώρη έβαλε ο Βοριάς να με πληγώσει.

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑