Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε μαύρο φόντο

Step out of my Comfort Zone

 

 

Το στεγνό μου στόμα αναζητά το φιλί,

εκείνο που δεν έπρεπε να μου είχες δώσει.

Ξέρεις πόσο μ’ αρέσει εκείνο το φιλί …

 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία

Είμαι ερωτευμένη…!!!

 

Σου το ‘πα πως είμαι….

και εσύ γύρισες την πλάτη από την άλλη.

 

Αυτό ήταν ένα μικρό βήμα που με έβγαλε εκτός «Comfort Zone»

 

comfort-zone

Advertisements

Αόρατος καβαλάρης

Αόρατος καβαλάρης σε ξένα, λευκά σεντόνια.

Κάλπασα επάνω σε δυο κορμιά που έγιναν κόμπος.

Ένιωσα την θηλιά στο λαιμό,

μα μια σταγόνα βαθύ κόκκινο με μαρτύρησε

ότι ήρθα πάλι χθες.

images

 

Κέρδισε χάνοντας

Χάνω έδαφος

σε ένα ένστικτο που υπογείως με χλευάζει.

H μορφή μου,

ανύπαρκτη.

Tο μυαλό μου,

ανήθικο.

μου υπέδειξαν πως είναι να κερδίζεις χάνοντας.

 

 

Ο πόθος

Ο πόθος αναλλοίωτος
στην πυρά των άδοτων φιλιών σου. Υδάτινοι λιγμοί ζώσαν το κορμί μου.

Κι έτσι σε μια στιγμή
χάθηκε το όνειρο.

Χείλη πληγωμένα από τα αμέτρητα φιλιά που στο μέτρημα τα έκανα όλα
ένα.
Φλόγα που δροσίζει, έγινες.
Σώματα κατατρεγμένα απροσδιόριστα περιπλανιούνται.
Eξουθενωμένα από τις ηδονικές στιγμές, έρπονται.

Απροστάτευτη ζήτησα να νιώσω ολάκερη τη σύγκρουση, με τον πόθο να θεριεύει.

2016-05-12-08-50-43

Ο φταίχτης

Ναι-

και εγώ σε θεωρώ υπαίτιο-

η απουσία σου-

είναι κομμάτι ολόδικό σου.

Το αχούρι

Μεθώ από την οργή μου

Ξεσπώ με μια διάτορη κραυγή

Δεν έχω άλλη καβάντζα γι αυτό τα κάνω όλα ριμαδιό.

Πετάγομαι άξαφνα- τρομερά ατημέλητη,

ξεμαλλιασμένη,

άφραγκη.

Αφήνω πίσω τα κλειδιά μου.

Μήπως και έχω ένα λόγο να γυρίσω γρήγορα…

Πάντα το ίδιο γίνεται τις Κυριακές

 

Όταν δεν Χασομεράω, παραπατάω,

Και όταν δεν παραπατάω, παραμιλάω.

μπορώ να τα κάνω και όλα αυτά μαζί.

Σίγουρα όμως κάτι κάνω. Ακόμη!

 

Δεν ξέρω αν τους απωθώ

αυτούς τους άσχετους,

κακεντρεχείς ανθρώπους,

που συμμετέχουν ηθελημένα στα λυτρωτικά μου πλάνα.

Με καρφώνουν με τα απορημένα αντιπαθητικά βλέμματα τους.

Με στραβοκοιτούν επίμονα, οι σκατοπαράξενοι.

Κι όμως δεν έχουν καμία ανάμειξη στη βόλτα μου, πόσο μάλλον στη ζωή μου.

Πολύ θα θελα να με δω με τα μάτια τους

μα πιο πολύ αδιαφορώ.

 

Έφτασε η Δευτέρα και

και κάθε Δευτέρα ακούω και τις δυο γνώριμες φωνές.

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Σχεδόν τις αγνοώ

Ποτίζω την αφηρημάδα μου.

Είναι το μόνο πράγμα που έχει νόημα.

 

Το μάτι μου ζυγίζει σα βαρίδι

φορτωμένo αναμνήσεις

και ο αραχνοειδής χιτώνας από τα συνωστισμένα δάκρυα,

δε θα αντέξει για πολύ.

 

«ρε γαμώτο πως με κοιτάζει έτσι;»

«Μην διανοηθείς να κλείσεις τα μάτια σου»

Το ξέρω πως δεν είσαι εδώ.

Όχι! Παραμένεις απέναντι.

Κάθεσαι σε ένα τόμο χιλιοπαιγμένων λέξεων

προσπαθείς να τις μεταφράσεις, μα πνίγεσαι στο σωρό

και δεν τον αφήνεις να σε παρασύρει.

 

 

Επιστρέφω εκεί.

Εκεί που βρωμάει θυμό και στα αυτιά μου φτάνει ο αντίλαλος του τελευταίου μου ουρλιαχτού.

Νιώθω σκόνη σε αυτό το αχούρι.

Μια στοίβα ρούχα, πάνω και κάτω από τη καρέκλα

και η αμφιθυμία μου πατσαβούρι.

Φαίνεται να υπάρχει ζωή εδώ,

μα νιώθω σαν το καρκίνο μέσα σε ένα άψυχο σώμα.

 

Ανάλαφρο τώρα το βλέμμα

Ξεσπάει σα διάολος, σε μια στιγμή

και σε άλλη μια, ξεχύνεται.

Το βαρίδι δημιούργησε μια τρύπα στο ξύλινο παρκέ

και τα σεντόνια θέλουν άλλαγμα.

Ας είναι μέρες τώρα που το κρεβάτι δεν ξεστρώθηκε

Γιατί  πάντα πέφτω πάνω από τα σκεπάσματα.. όσο το δυνατό λιγότερες κινήσεις

Αφού τις κάνω όλες μέσα σε αυτή τη μικρή διάρκεια που μου απέμεινε για να υπνωτιστώ.

 

Έχει έρθει η ώρα να σκουπίσω όλες τις επιφάνειες

Μα δε βρίσκω το πατσαβούρι

Πρέπει να κάνω απολύμανση

Και να κάνω αυτό το αχούρι ν’ αστράφτει ξανά!

 

1c13122708c42cec763b188f8d3ad514

Το αχούρι γράφτηκε στις 24/10/2013. Σήμερα αποφάσισα να το δημοσιεύσω, μιας και η ανάμνηση ξύπνησε ξανά, έπειτα από την παράσταση της Ιώ Βουλγαράκη – η οποία διασκεύασε και σκηνοθέτησε τη Βιρτζίνια Γουλφ και συγκεκριμένα το έργο «Ορλάντο», με την εξαιρετική ερμηνεία της Αμαλίας Καβάλη. 

 

Το άβιο πιο ακίνδυνο

«πεθαίνει»,

χώρο για πνοή

μόνο στο πολύ.

Το ατού μου

Αναζητώ όλα τα ενδιάμεσα

που είναι πιο κοντά στο τέλος.

Ξέρω καλά να προετοιμάζω ό,τι φτιάχνω για να καταστραφεί.

Είναι το ατού μου.

36615128-black-and-white-pics

Μετατραυματική απουσία

Σπλάχνο μου έγινες, να σε νιώθω δίχως να σε αγγίζω.

Να σε φιλώ χωρίς τα χείλη μας ν’ ακουμπάνε.

Διαβάζω τις αόρατες λέξεις που λέρωσες το ανάγλυφο κορμί μου. Με ένα  μελάνι λευκό είπες πως διαγράφεις….τα ΚΑΛΟΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ που άφησες εδω, τις ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ που κεντούν το διάλογο μας.

Δε Φοβάμαι όμως το φως όσο και αν με διαβρώνει.

Η μετατραυματική απουσία είναι η ανημποριά μου να τα βάλω μαζί του.. είναι οι ώρες που περνώ μακρυά σου, σα να είσαι εδω.

DSC_0136

Μάταιη Αμαρτία

Από τη Φύση μας γεννηθήκαμε  ανθεκτικοί στον πόνο
ή πιο σωστά τοποθετηθήκαμε σ’ ένα πλαίσιο με απόλυτη συνισταμένη τον χρόνο
Για να ξεχνάμε..

Αργά ή γρήγορα ό,τι προκάλεσε την ενόχληση και έπειτα τον πόνο
Θα το ξεχνάμε…

Χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, αμέτοχοι στην ίδια μας τη ζωή,
Κάθε απόλαυση θα παίρνει τον τίτλο του προτύπου
και μετά θα το ξεχνάμε…

Κοίταξε να δεις πόση σημασία δίνουμε σε όλα αυτά που έρχονται και φεύγουν
Σ’ αυτά που τόσο χρόνο και φαιά ουσία απαιτούν.
Σ’ όλα αυτά που ήρθαν με σκοπό να ξεχαστούν.
Στην ίδια τη Ζωή

oi-ellhnes-prospathoun-mataia-na-diasothoun-atomika

Μαύροι κύκλοι

Χρόνια τώρα η νύχτα είναι μεγάλη.

Έτσι και εγώ την κόβω σε κομμάτια,

να μην καταλαβαίνω πόσο γρήγορα περνάει.

Έτσι χωρίς τη θέληση μου διάλεγα να την ζω, να με βασανίζει σε όλα τα ενδιάμεσα ανοίγματα των βλεφάρων μου.

Σκιά κάτω από τα μάτια σχηματίστηκε,  τα πρωινά να μου θυμίζει τι έκανα όλες αυτές τις νύχτες.

 

Η μπογιά μένει.

Δε ξεβάφει με ένα πέρασμα.

2016-11-28 23.18.58.jpg

M Picture @ Nafplion

 

Το παιδί μας

Έπεσες χάμω στον κόσμο των υποσχέσεων.

Πολέμησες με άλλα κορμιά.

Κυλίστηκες στο αίμα.

Κανένας μας δεν σου έδωσε σημασία.

Ούτε μια ματιά.

Για εμάς που ήσουν τόσο πολύτιμο

δεκάρα δε σου δώσαμε.

Τα κρατήσαμε όλα για εμάς.

Αργοσβήνεις μόνο

να μην τους ενοχλείς

να μην μας ενοχλείς.

b61379bf5821abda02343439204d0cb6_xl

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑