Αναζήτηση

Writink Page

Write & Share Lines

Κατηγορία

Σε μαύρο φόντο

υπομένω

Το πέπλο της ανησυχίας σε αγκάλιασε σφικτά.

Αρχίνισα και εγώ να λύνω το δεσμό

μια κάποιας λύσης που δεν ήβρα

μόν΄ το καημό συμμάζεψα.

 

Tράβα καλέ να βγω απ’ εδώ.

Το άκουσα και εγώ ,

την μαύρη κατάπικρη ζωή

να λέω πως υπομένω.

Lonely-Sad-girl-alone-photography-images

Η αποπροσωποποίηση

Καλωσόρισες ξένε στα λημέρια μου.

Με δυο λόγια γνώριμα που δε ξεστόμισα, μια ιστορία θα σου πω.

 

Τυχαία βρέθηκα εδώ.

Προσπαθούσα να διασχίσω μια στενή βρεγμένη σανίδα κρατώντας την ισορροπία μου, χωρίς να πρέπει να κοιτάξω το κενό ενός στεγνού πηγαδιού.

Προσπαθούσα να θυμηθώ πως θα γυρίσω πίσω, πως θα σταματήσω να με παρατηρώ «απ’ έξω».

Ήμουν ξεκάθαρα ανεπαρκής. Δεν ήμουν λίγος.

Γι αυτό διαρκώς μου χρέωνα πως έμενα εδώ,

εδώ που τα μάτια στάζουν πεθυμιά,

 που άθελα μου όρισα το φευγιό.

 

Εδώ φίλε μου … που γίναμε ξένοι.

The_Well.png

Τα πάθη του Έρωτα (2)

Ήρθες.

Το ξέρω. Έκανα πως δε σε βλέπω.

Επιζητούσες λίγη σημασία.

Επέμενες να σε κοιτάξω.

Σε είδα….. να φεύγεις.

και έτρεξε ξοπίσω σου η Ζωή, να σε κυνηγήσει,τάχα να σε φέρει πίσω…

[…] και έτσι μόνη με αφήσατε,

να κοιτάζω το κενό.

moiraioi-erwtes.jpg

Εγώ κλαίω χωρίς δάκρυα

 

Τα ποτάμια που κυλούν μέσα μου είναι για να σε κρατάνε δροσερή.

Δε ξέρει κανείς ποια είσαι.

Δε ξέρει κανείς ότι παλεύεις με την φωτιά.

 

«Δεν είναι δάκρυα αυτά. Εγώ κλαίω χωρίς δάκρυα».

 

Δεν κατάφερα να μάθω τι με έκανε να κλαίω

ήξερα όμως από νωρίς πως  ήταν ο μόνος τρόπος το σώμα να μην καίω.

 

όποιος για μια στιγμή ένιωσε το αόρατο δάκρυ έχει και αυτός κάποιο σημάδι.

 

αρχείο λήψης

Η Απουσία της Παρουσίας

Τους άκουσα να λένε για την χειρότερη απουσία όλων.

Ντυμένη στα χρώματα μιας επώνυμης παρουσίας

που αντανακλά πλασματικές αποχρώσεις.

 

Σε λίγο θα σου μιλώ και δε θα μ’ ακούς

Θα συνεχίσεις να μου μιλάς , αλλά δε θα μου απαντάς.

Και θα μυρίζει παντού το άρωμα σου.

Ακόμη και στους διαδρόμους που βρωμάνε οι πεθαμένες στιγμές.

Και θα φαίνεται ότι πέρασες από εδώ.

Γιατί θα βλέπω τα δακτυλικά σου αποτυπώματα στους τοίχους και στους διακόπτες της ψυχής μου.

Και θα ξέρω πως για κάθε αύριο θα είσαι εδώ.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
V&A Museum -London- 02/2013 (M Writinks Trip)

 

Φοβήθηκα τη μορφή της  και τη σκότωσα

Και όλα αυτά γιατί δεν άντεξα στο σήμερα να μην ζω το χθες.

Δάκρυ

Ένα δάκρυ κάτω από τη σάρκα έγινες.

Θα κυλήσεις μέχρι να στεγνώσει

και ίσως τότε το μειδίαμα

χαμόγελο να σε βαφτίσει.

Step out of my Comfort Zone

 

 

Το στεγνό μου στόμα αναζητά το φιλί,

εκείνο που δεν έπρεπε να μου είχες δώσει.

Ξέρεις πόσο μ’ αρέσει εκείνο το φιλί …

 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία

Είμαι ερωτευμένη…!!!

 

Σου το ‘πα πως είμαι….

και εσύ γύρισες την πλάτη από την άλλη.

 

Αυτό ήταν ένα μικρό βήμα που με έβγαλε εκτός «Comfort Zone»

 

comfort-zone

Αόρατος καβαλάρης

Αόρατος καβαλάρης σε ξένα, λευκά σεντόνια.

Κάλπασα επάνω σε δυο κορμιά που έγιναν κόμπος.

Ένιωσα την θηλιά στο λαιμό,

μα μια σταγόνα βαθύ κόκκινο με μαρτύρησε

ότι ήρθα πάλι χθες.

images

 

Κέρδισε χάνοντας

Χάνω έδαφος

σε ένα ένστικτο που υπογείως με χλευάζει.

H μορφή μου,

ανύπαρκτη.

Tο μυαλό μου,

ανήθικο.

μου υπέδειξαν πως είναι να κερδίζεις χάνοντας.

 

 

Ο πόθος

Ο πόθος αναλλοίωτος
στην πυρά των άδοτων φιλιών σου. Υδάτινοι λιγμοί ζώσαν το κορμί μου.

Κι έτσι σε μια στιγμή
χάθηκε το όνειρο.

Χείλη πληγωμένα από τα αμέτρητα φιλιά που στο μέτρημα τα έκανα όλα
ένα.
Φλόγα που δροσίζει, έγινες.
Σώματα κατατρεγμένα απροσδιόριστα περιπλανιούνται.
Eξουθενωμένα από τις ηδονικές στιγμές, έρπονται.

Απροστάτευτη ζήτησα να νιώσω ολάκερη τη σύγκρουση, με τον πόθο να θεριεύει.

2016-05-12-08-50-43

Ο φταίχτης

Ναι-

και εγώ σε θεωρώ υπαίτιο-

η απουσία σου-

είναι κομμάτι ολόδικό σου.

Το αχούρι

Μεθώ από την οργή μου

Ξεσπώ με μια διάτορη κραυγή

Δεν έχω άλλη καβάντζα γι αυτό τα κάνω όλα ριμαδιό.

Πετάγομαι άξαφνα- τρομερά ατημέλητη,

ξεμαλλιασμένη,

άφραγκη.

Αφήνω πίσω τα κλειδιά μου.

Μήπως και έχω ένα λόγο να γυρίσω γρήγορα…

Πάντα το ίδιο γίνεται τις Κυριακές

 

Όταν δεν Χασομεράω, παραπατάω,

Και όταν δεν παραπατάω, παραμιλάω.

μπορώ να τα κάνω και όλα αυτά μαζί.

Σίγουρα όμως κάτι κάνω. Ακόμη!

 

Δεν ξέρω αν τους απωθώ

αυτούς τους άσχετους,

κακεντρεχείς ανθρώπους,

που συμμετέχουν ηθελημένα στα λυτρωτικά μου πλάνα.

Με καρφώνουν με τα απορημένα αντιπαθητικά βλέμματα τους.

Με στραβοκοιτούν επίμονα, οι σκατοπαράξενοι.

Κι όμως δεν έχουν καμία ανάμειξη στη βόλτα μου, πόσο μάλλον στη ζωή μου.

Πολύ θα θελα να με δω με τα μάτια τους

μα πιο πολύ αδιαφορώ.

 

Έφτασε η Δευτέρα και

και κάθε Δευτέρα ακούω και τις δυο γνώριμες φωνές.

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Σχεδόν τις αγνοώ

Ποτίζω την αφηρημάδα μου.

Είναι το μόνο πράγμα που έχει νόημα.

 

Το μάτι μου ζυγίζει σα βαρίδι

φορτωμένo αναμνήσεις

και ο αραχνοειδής χιτώνας από τα συνωστισμένα δάκρυα,

δε θα αντέξει για πολύ.

 

«ρε γαμώτο πως με κοιτάζει έτσι;»

«Μην διανοηθείς να κλείσεις τα μάτια σου»

Το ξέρω πως δεν είσαι εδώ.

Όχι! Παραμένεις απέναντι.

Κάθεσαι σε ένα τόμο χιλιοπαιγμένων λέξεων

προσπαθείς να τις μεταφράσεις, μα πνίγεσαι στο σωρό

και δεν τον αφήνεις να σε παρασύρει.

 

 

Επιστρέφω εκεί.

Εκεί που βρωμάει θυμό και στα αυτιά μου φτάνει ο αντίλαλος του τελευταίου μου ουρλιαχτού.

Νιώθω σκόνη σε αυτό το αχούρι.

Μια στοίβα ρούχα, πάνω και κάτω από τη καρέκλα

και η αμφιθυμία μου πατσαβούρι.

Φαίνεται να υπάρχει ζωή εδώ,

μα νιώθω σαν το καρκίνο μέσα σε ένα άψυχο σώμα.

 

Ανάλαφρο τώρα το βλέμμα

Ξεσπάει σα διάολος, σε μια στιγμή

και σε άλλη μια, ξεχύνεται.

Το βαρίδι δημιούργησε μια τρύπα στο ξύλινο παρκέ

και τα σεντόνια θέλουν άλλαγμα.

Ας είναι μέρες τώρα που το κρεβάτι δεν ξεστρώθηκε

Γιατί  πάντα πέφτω πάνω από τα σκεπάσματα.. όσο το δυνατό λιγότερες κινήσεις

Αφού τις κάνω όλες μέσα σε αυτή τη μικρή διάρκεια που μου απέμεινε για να υπνωτιστώ.

 

Έχει έρθει η ώρα να σκουπίσω όλες τις επιφάνειες

Μα δε βρίσκω το πατσαβούρι

Πρέπει να κάνω απολύμανση

Και να κάνω αυτό το αχούρι ν’ αστράφτει ξανά!

 

1c13122708c42cec763b188f8d3ad514

Το αχούρι γράφτηκε στις 24/10/2013. Σήμερα αποφάσισα να το δημοσιεύσω, μιας και η ανάμνηση ξύπνησε ξανά, έπειτα από την παράσταση της Ιώ Βουλγαράκη – η οποία διασκεύασε και σκηνοθέτησε τη Βιρτζίνια Γουλφ και συγκεκριμένα το έργο «Ορλάντο», με την εξαιρετική ερμηνεία της Αμαλίας Καβάλη. 

 

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑