Αυτό που με καθησυχάζει είναι πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Για το δικό μας ανθρώπινο, παρεξηγημένο “πάντα” μιλώ, που του  δώσαμε όποια υπερφυσική δύναμη και μαγική χάρη πέρασε ξυστά από το μυαλό.

   Εισπνοή σε τέσσερις χρόνους

ένα δύο τρία τέσσερα

   Και μένω

ένα δύο τρία τέσσερα

    Εκπνοή

ένα δύο τρία τέσσερα

Αργή η εκπνοή, συριστική, με θόρυβο

Να βγει μαζί της και ν ακουστεί, ότι είναι καλά θαμμένο μέσα

Εισπνοή σε τέσσερις χρόνους

ένα δύο τρία τέσσερα

Και μένω

ένα δύο τρία τέσσερα

Εκπνοή

ένα δύο τρία τέσσερα

Και η κίνηση να είναι αργή, όχι γρήγορη όπως κάθε μέρα

Όχι πανικόβλητη όπως ορίζει το τέρας του χρόνου που γεννήσαμε για να μας στοιχειώσει

Κλείσε τα μάτια και κοίταξέ σε

Κοίτα κι εμένα μέσα από τα δικά σου

Τι βλέπεις ?

Εισπνοή σε τέσσερις χρόνους

ένα δύο τρία τέσσερα

Και μένω

ένα δύο τρία τέσσερα

Εκπνοή

ένα δύο τρία τέσσερα

Μήπως εσένα;

Ίσως.

Μην φοβηθείς,

στην ομοιότητα μην σταθείς.

 

Advertisements