Δεν είναι εκείνη η άγνωστη μαύρη τρύπα που ζωγραφίζαμε παιδιά

σ’ ένα κομμάτι λευκό χαρτί.

Το Χάος έχει κεφάλι, δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια, δυο αυτιά. 

Χάος είμαι εγώ, είσαι κι εσύ. 

Ένας μαύρος μικρόκοσμος που δεν γνωρίζει γκρι,

όμως σφιχταγκαλιασμένο με το κόκκινο σίγουρα το έχεις δει.

«Το Χάος αγάπησε το αίμα για το χρώμα του», δήλωσε κάποια στιγμή

Ξέχασες  όμως σκέφτηκα, τα υπόλοιπα κόκκινα του κόσμου αυτού, να, σαν εκείνο του δειλινού

Δεν είχε απάντηση να δώσει δεν ήθελε να ψάξει και πολύ. 

Κοίταξε το χώμα με δύο ματωμένα πέπλα και βυθίστηκε εκεί από όπου είχε γεννηθεί.

 

Advertisements