Τρέχεις όλα να τα προλάβεις.
Τις στιγμές της μέρας να ζήσεις – που δε σχεδιάστηκαν για σένα.
Τα λόγια  ζητάς ν ‘ ακούσεις που δεν ειπώθηκαν για σένα.
Αυτή τη ζωή που πλάι σου έτρεχε, τώρα αργοκινητα σέρνεται, να της δώσεις λίγη σημασία.

Εσύ που κάνεις ότι όλα τα σκέφτεσαι, σκέφτηκες πώς κομμάτι της πρέπει τώρα να γίνεις;;;

Λαχανιασμένη
δε το βάζεις κάτω
«εγώ θα σταματήσω όταν πια κάποιος δε θα με κουρδίζει» σφυροκόπησε επίμονα η σκέψη σου.

Βήμα σταθερό,
βήμα βαρύ της ανάλαφρης αυτής ψυχής.

Κουρδιστό μου ανθρωπάκι μακάρι και οι υπόλοιποι λίγη από τη χάρη σου να είχαν
τότε ίσως να μην στεναχωριόσουν για όλα αυτά που έτρεξες να πιάσεις, αλλά για αυτά που άφησες να φύγουν
«τα για σένα προορισμένα» ….

Με πολλή αγάπη και θαυμασμό σε έναν ιδαίτερο (κουρδιστό) άνθρωπο.

Advertisements