Το κουρδιστό ανθρωπάκι, καλή μου, χάνει και τρέμει λες κι από μπαταρία αφόρτιστο έμεινε καιρό. Είναι που η ζωή του παίζει το παιχνίδι, του αφαιρώ. Μπορώ έτσι απλά να προσπερνώ; Δεν θέλω, δεν αντέχω ν’ ανταλλάσω τις μέρες μου με αυτό το τίποτα -το τόσο νοσηρό. Μ’ έφτιαξε, όποιο κι αν είναι αυτό το Ον , για να υπηρετώ τη ζωή ίδιος Αρμαγεδδών.

Προς τι οι χειροπέδες, φωνάζω, λοιπόν; 

Advertisements