Και σε βλέπω που περπατάς,
Αν και σε λίγο πάλι θα πετάς
Κι αναρωτιέμαι•
Πως τα καταφέρνει;
Έτσι γεννήθηκα, απαντάς,
Κι η στάση σου δείχνει πως την ερώτηση χλευάζεις.
Τα φτερά σου επιδεικτικά ανοίγεις,
μεμιάς πετάς.
Μ’ αφήνεις
το άδειο σου αποτύπωμα στο δρόμο να κοιτώ.
Ναι, ξέρω,
Πίσω δεν θα κοιτάξεις.
Και μένω να ψάχνω το κάτι, που
το δρόμο θα μου δείξει να σε βρω.

Advertisements