Θρύψαλα, το λάθος, να νομίζεις πως σκορπάς

Μια χούφτα πετραδάκια στα ρηχά.

Πότε δεν φοβήθηκε το θάνατο η αγάπη;

η απιστία την αμαρτία;

γιατί λοιπόν Εγώ- Εσένα;

Τα βήματα κάνω μακροβούτι και τα χέρια δίχτυ

γεμίζω πέτρες και φύκια

που με λερώνουν

που βαραίνουν το κορμί μου.

Τώρα στα βαθιά σε ξεπλένω

με νέους καυστικούς αφρούς μιας ανούσιας ηδονής.

received_m_mid_1409665931967_56ad8a481d4b1cf291_0

Advertisements