H στιγμή.

Αρχή και τέλος

πιαστήκανε στα χέρια,

μόλις που γεννήθηκες για να πεθάνεις.

 

Στο μεσοδιάστημα

στην ανάσα της επάνω, άπλωσα πανί να ξαποστάσω.

στο αέναο παιχνίδι της θήρας, παύση να επέλθει

Το αεράκι να με δροσίσει και όχι να με παρασύρει.

Mε πνεύμα ελεύθερο

Με σένα συντροφιά, συνοδέ της στιγμής

Να σε γνωρίσω,πόσο θέλω.

Να υφαίνεις τον ιστό της ευτυχίας, και να μου θυμίζεις να αναπνέω βαθιά

 

Όσο για σένα μυαλό «ΑΝΤΕ ΧΑΣΟΥ»

μην χτίζεις εικόνες λησμονιάς.

Με σύνεση σε υπηρέτησα, μα τώρα θα με καλείς αφεντικό

να ζω στο μεσοδιάστημα.

Γιατί είναι κρίμα να σε θαυμάζω χωρίς να σε γνωρίσω.

Γιατί είναι κρίμα να σε κλάψω πριν να σ’ αγαπήσω!!!

Advertisements